Ορθόδοξος Συναξαριστής Κελτών Αγίων και Πάντων των Αγίων
Greek Flowers of Orthodoxy 23
ORTHODOX CHRISTIANITY – MULTILINGUAL ORTHODOXY – EASTERN ORTHODOX CHURCH – ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ – SIMBAHANG ORTODOKSO NG SILANGAN – 东正教在中国 – ORTODOXIA – 日本正教会 – ORTODOSSIA – อีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ – ORTHODOXIE – 동방 정교회 – PRAWOSŁAWIE – ORTHODOXE KERK - නැගෙනහිර ඕර්තඩොක්ස් සභාව – СРЦЕ ПРАВОСЛАВНО – BISERICA ORTODOXĂ – GEREJA ORTODOKS – ORTODOKSI – ПРАВОСЛАВИЕ – ORTODOKSE KIRKE – CHÍNH THỐNG GIÁO ĐÔNG PHƯƠNG – EAGLAIS CHEARTCHREIDMHEACH – ՈՒՂՂԱՓԱՌ ԵԿԵՂԵՑԻՆ / Abel-Tasos Gkiouzelis - https://gkiouzelisabeltasos.blogspot.com - Email: gkiouz.abel@gmail.com - Feel free to email me...!
♫•(¯`v´¯) ¸.•*¨*
◦.(¯`:☼:´¯)
..✿.(.^.)•.¸¸.•`•.¸¸✿
✩¸ ¸.•¨
Άγιος Manchan του Lemonaghan της Ιρλανδίας (+664)
24 Ιανουαρίου
Ο Άγιος Manchan έζησε στο Lemonaghan της Ιρλανδίας, περίπου δύο χιλιόμετρα από το Pollagh. Ο Άγιος Kieran του Clonmacnoise του έδωσε κάποια γη και ίδρυσε ένα μοναστήρι το έτος 645 μ.Χ. Δεν σώζεται τίποτα πλέον εκτός από τα ερείπια και το γύρω νεκροταφείο. Τα θεμέλια των αρχικών κτιρίων μπορεί να εντοπιστούν ακόμα, αλλά τα μεγαλύτερα ερείπια είναι αυτά μιας εκκλησίας που χτίστηκε σε μεταγενέστερη ημερομηνία.
Περίπου 500 μέτρα από το μοναστήρι βρίσκεται ένα μικρό πέτρινο σπίτι που έχτισε ο Manchan για τη μητέρα του Mella. Αυτό το μέρος είναι γνωστό τοπικά ως Kell και τα ερείπια του σπιτιού είναι ακόμα επισκέψιμα σήμερα. Λέγεται ότι μια μέρα ο Άγιος δίψασε και δεν υπήρχε νερό στο μοναστήρι. Χτύπησε έναν βράχο και ένα πηγάδι ανέβλυσε, τώρα γνωστό ως το πηγάδι του Αγίου Manchan. Το επισκέπτονται άνθρωποι από παντού, ειδικά στις 24 Ιανουαρίου κάθε έτους. Υποστηρίζεται ότι πολλοί άνθρωποι έχουν θεραπευτεί από ασθένειες αφού επισκέφθηκαν το πηγάδι.
Υπάρχουν πολλές ιστορίες για τον Άγιο. Μία από τις πιο διάσημες εξηγεί γιατί οι κάτοικοι του Lemonaghan δεν πουλάνε γάλα. Ο Άγιος Manchan είχε μια αγελάδα που έδινε γάλα σε όλη την ύπαιθρο χωρίς χρέωση. Η αγελάδα έγινε διάσημη και οι γειτονικοί κάτοικοι του Kill-Managhan ζήλεψαν και έκλεψαν την αγελάδα του. Όταν ο Άγιος Manchan τελικά βρήκε την αγελάδα του νεκρή, τη χτύπησε με ένα ραβδί και η αγελάδα επέστρεψε στη ζωή και επέστρεψε στην προμήθεια γάλακτος.
Το ιερό του Αγίου Manchan κατασκευάστηκε το 1130 μ.Χ. στο Clonmacnoise και περιέχει μερικά από τα οστά του, συμπεριλαμβανομένου του μηριαίου οστού. Στο ιερό τοποθετούνται ορειχάλκινες φιγούρες, το 1838 τοποθετήθηκε στην εκκλησία Boher. Είναι το μεγαλύτερο ιερό του είδους του που υπάρχει σήμερα. Οι φύλακες του ιερού ανά τους αιώνες είναι η οικογένεια Mooney (οι πρόγονοί μου!).
Το ιερό του Αγίου Manchan διατηρείται στην εκκλησία Boher, κοντά. Αυτό το ιερό είναι η μεγαλύτερη και πιο μεγαλοπρεπής αρχαία λειψανοθήκη στην Ιρλανδία και κατασκευάστηκε στο Clonmacnois περίπου το 1130 μ.Χ. Είναι ένα αετωματικό κουτί από ξύλο τάφου με επιχρυσωμένα, χάλκινα και σμαλτωμένα εξαρτήματα. Περιέχει ακόμα τα λείψανα του Αγίου.
Ο Άγιος Manchan έζησε στο Lemonaghan για 19 χρόνια. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου φρόντιζε τις πνευματικές ανάγκες της περιοχής. Ήταν γνωστός για την καλοσύνη και τη γενναιοδωρία του, τη σοφία του και τη γνώση του για τις ιερές γραφές.
Το 664 μ.Χ. αρρώστησε και προσβλήθηκε από την κίτρινη πανώλη, μια ασθένεια που ερήμωσε την Ιρλανδία εκείνη την εποχή. Πέθανε και θάφτηκε τοπικά. Μετά τον θάνατό του, το μέρος έγινε γνωστό ως «Liath Manchan», που σημαίνει η γκρίζα γη του Manchan.
<>
Πώς ο Άγιος Manchan της Ιρλανδίας (+664) έφτασε στο Lemonaghan
Το 644, ο Diarmuid, Υψηλός Βασιλιάς της Ιρλανδίας, καθ' οδόν για να δώσει μάχη εναντίον του Guaire, του Βασιλιά του Connaught, όταν σταμάτησε στο Clonmacnois για να ζητήσει από τους μοναχούς τις προσευχές τους για την επιτυχία του. Έχοντας κερδίσει τη μάχη, ένας ευγνώμων Diarmuid παραχώρησε στον Ciarán, ηγούμενο του Clonmacnois, το «νησί στον βάλτο» που σήμερα γνωρίζουμε ως Lemonaghan, υπό την προϋπόθεση ότι θα έστελνε έναν από τους μοναχούς του εκεί για να το εκχριστιανίσει.
Ο Άγιος Ciarán επέλεξε τον Άγιο Manchan για την αποστολή. Η ακμάζουσα κοινότητα που βρισκόταν ήδη στο νησί προσηλυτίστηκε στον Χριστιανισμό από τον Άγιο Manchan. Στη συνέχεια, ίδρυσε εκεί ένα μοναστήρι. Έχτισε ένα κελί για τη μητέρα του, την Αγία Mella, σε ένα παρακείμενο κομμάτι υψηλού εδάφους, και ο ενδιάμεσος βάλτος γεφυρώθηκε με ένα μονοπάτι ή μονοπάτι φτιαγμένο από ψαμμίτη τοποθετημένο πάνω σε φρύγανα και χαλίκια. Λέγεται ότι ο Άγιος Manchan είχε πάρει όρκο να μην κοιτάξει ποτέ γυναίκα ως μέρος των εντολών του, επομένως υποτίθεται ότι έπρεπε να κάθεται πλάτη με πλάτη με τη μητέρα του για να επικοινωνήσει μαζί της.
Ο Άγιος Manchan είχε πολλούς οπαδούς στο Lemonaghan και αρχαίες ταφόπλακες σώζονται ακόμα από την εποχή. Το πηγάδι του Αγίου Manchan χρησιμοποιούνταν για θεραπείες από την ειδωλολατρική εποχή και συνεχίζει να χρησιμοποιείται για μια ποικιλία θεραπειών σήμερα, όπως και η κολυμβήθρα αγιασμού στην ερειπωμένη εκκλησία στο νεκροταφείο.
<>
Η αγελάδα του Αγίου Manchan του Lemonaghan της Ιρλανδίας (+664)
Έχουν κάθε είδους ιστορίες για τον καλό Άγιο, αλλά η καλύτερη από όλες εξηγεί γιατί οι κάτοικοι του Lemonaghan δεν πουλάνε γάλα. Να την - ο Άγιος Manchan είχε μια αγελάδα - μια υπέροχη αγελάδα που έδινε γάλα σε όλη την ύπαιθρο - καλό, πλούσιο γάλα για το οποίο ο άγιος δεν ζητούσε ποτέ χρέωση. Τότε, οι άνθρωποι του γειτονικού Kill Managhan ζήλεψαν και παρακολούθησαν και ήρθαν στην τύχη. Μια ωραία μέρα, όταν ο Manchan έλειπε, ήρθαν και έκλεψαν την αγελάδα και άρχισαν να την οδηγούν κατά μήκος του χωριού μέσα από τον βάλτο πίσω στο σπίτι του Kill Managhan. Η καλή αγελάδα, υποψιαζόμενη ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, πήγε προς τα πίσω και απρόθυμα, παλεύοντας, παλεύοντας και διαφωνώντας σε κάθε σπιθαμή του δρόμου. Τώρα γλιστρούσε σκόπιμα στις πέτρες: πάλι ξάπλωνε, αλλά όπου κι αν πήγαινε, κατάφερνε να αφήσει κάποιο ίχνος του τραχιού περάσματος της στις πέτρες του χωριού. Τα σημάδια είναι εκεί μέχρι σήμερα, - σημάδια από τις οπλές, σημάδια από την ουρά - κάθε είδους σημάδια και το chef-d'oeuvre όλων έχει μια τιμητική θέση στην είσοδο του μικρού σχολείου. Αλίμονο! Παρά την πολύ γενναία αντίσταση, η αγελάδα τελικά οδηγήθηκε στο Kill Managhan. Εκεί, φρικτό να το πούμε, σκοτώθηκε και γδάρθηκε.
Εν τω μεταξύ, ο άγιος επέστρεψε, έχασε την αγελάδα του και άρχισε αμέσως να την καταδιώκει. Κατάφερε να εντοπίσει τους κλέφτες από τα σημάδια στις πέτρες και έφτασε ακριβώς τη στιγμή που επρόκειτο να βράσει. Διάλεξε προσεκτικά τα κομμάτια από το καζάνι, τα συνέδεσε, τα χτύπησε με το ραβδί του και αμέσως η αγελάδα ξαναζούσε. Ήταν εξίσου καλή όπως πάντα, εκτός από το ότι ήταν λίγο κουτσή λόγω ενός μικρού κομματιού ποδιού που χάθηκε. Συνέχισε να προμηθεύει το γάλα όπως πριν, και, φυσικά, ο άγιος δεν χρέωνε τίποτα. Από τότε το περίφημο έθιμο εξακολουθεί να υπάρχει, και το καλό γάλα δίνεται αλλά ποτέ χρυσός από τους πιστούς κατοίκους του Leamanaghan. Τώρα, μπορεί κάποιος λάτρης της μεγάλης πίστης του Μεσαίωνα να το ξεπεράσει αυτό;
Τα πολύ παλιά βιβλία περγαμηνής αναφέρουν ότι ο Manchan του Liath έμοιαζε με τον Άγιο Ιερώνυμο σε συνήθειες και μάθηση. Μπορώ να το πιστέψω. Σε κάποια απόσταση από την εκκλησία βρίσκεται το μικρό ορθογώνιο κελί που έχτισε για τη μητέρα του - την Αγία Mella. Κρύο, αυστηρό και χωρίς παράθυρο, σε πιάνει ρίγος ακόμα και κοιτάζοντάς το. Υπάρχει επίσης μια μεγάλη πλάκα στο τούνελ που οδηγεί από το πηγάδι, και λένε ότι ο άγιος και η μητέρα του συναντιόντουσαν εδώ κάθε μέρα και κάθονταν πλάτη με πλάτη χωρίς να πουν λέξη, επειδή ο άγιος είχε ορκιστεί να μην μιλήσει ποτέ σε γυναίκα!
<>
Ο Άγιος Manchan του Lemonaghan της Ιρλανδίας (+664) πιστώνεται με τη συγγραφή ενός ποιήματος στα ιρλανδικά που περιγράφει την επιθυμία των πράσινων μαρτύρων:
Δώσε μου, γλυκέ Χριστέ, τη χάρη να βρω-
Υιό του ζωντανού Θεού!-
Μια μικρή καλύβα σε ένα ερημικό σημείο
Για να το κάνω κατοικία μου.
Μια μικρή λίμνη αλλά πολύ καθαρή
Για να στέκομαι δίπλα στο μέρος
Όπου όλες οι αμαρτίες των ανθρώπων ξεπλένονται
Με αγιαστική χάρη.
Ένα ευχάριστο δάσος τριγύρω
Για να το προστατεύει (την καλύβα) από τον άνεμο,
Και να κάνει σπίτι για ωδικά πουλιά
Μπροστά και πίσω της.
Μια νότια όψη για τη ζέστη
Ένα ρυάκι κατά μήκος των ποδιών της,
Ένα ομαλό πράσινο γρασίδι με πλούσιο επιφανειακό έδαφος
Ευνοϊκό για όλους τους καρπούς.
Η επιλογή μου από άντρες για να ζήσουν μαζί μου
Και να προσεύχονται και στον Θεό·
Ήσυχους άντρες ταπεινούς --
Τον αριθμό τους θα πω εγώ.
Τέσσερις σειρές των τριών ή τριών των τεσσάρων
Για να απαγγέλλουν το Ψαλτήρι·
Έξι για να προσεύχονται στον νότιο τοίχο της εκκλησίας
Και έξι κατά μήκος του βόρειου.
Δύο-δύο οι δωδεκάδες φίλοι μου --
Για να πουν σωστά τον αριθμό --
Προσεύχονται μαζί μου να μετακινήσω τον Βασιλιά
που δίνει στον ήλιο το φως του.
<>
<<<
Αγία Richardis της Swabia της Γερμανίας, από Γαλλία. Ημέρα Μνήμης: 18 Σεπτεμβρίου.
Η Αγία Ριχάρδις ή Ριχάρδα της Σουαβίας, από τον Οίκο των Αχαλολφίνγκερ ήταν κόρη του κόμη του Νόρντγκαου και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα των Φράγκων & των Λομβαρδών, της Ανατολικής Φραγκίας & Ακουιτανίας και της Δυτικής Φραγκίας & Αλαμανίας. Το 1049 αναγνωρίστηκε ως Αγία.
Γεννήθηκε στην Αλσατία το 840 μ.Χ. και ήταν κόρη του Ερχάνγκερ, κόμη του Νόρντγκαου. Ο Πάπας Ιωάννης Η΄ την έστεψε με τον σύζυγό της Κάρολο Γ΄ τον Παχύ στη Ρώμη το 881.
Ήταν πασίγνωστη για την ευσέβειά της και έγινε η πρώτη ηγουμένη του αββαείου του Άντλαου. Ο σύζυγός της - λόγω ατεκνίας - την αποκήρυξε. Έγινε αργότερα Χριστιανικό υπόδειγμα αφοσίωσης και δίκαιης εξουσίας. Το 1049 κατατάχθηκε μεταξύ των Αγίων.
Παντρεύτηκε το 862 τον Κάρολο Γ΄ τον Παχύ, βασιλιά των Φράγκων & των Λομβαρδών, της Ανατολικής Φραγκίας & Ακουιτανίας και της Δυτικής Φραγκίας & Αλαμανίας. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Η βασιλεία του Καρόλου χαρακτηρίστηκε από εσωτερικές και εξωτερικές συγκρούσεις, που προκλήθηκαν κυρίως από τη συνεχή λεηλασία των Νορμανδών επιδρομέων στις βόρειες γαλλικές ακτές. Οι επιθέσεις αυτές είχαν εντατικοποιηθεί, καθώς οι επιτιθέμενοι, που δεν ήταν πλέον ικανοί να λεηλατούν τις ακτές, είχαν μετακινήσει τις προσοχές τους στις πόλεις και τις πόλεις κατά μήκος των ποταμών. Ο κόσμος της Δυναστείας των Καρολίδων δεν ήταν σε θέση να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά αυτές τις εξωτερικές απειλές.
Το 887, ο Κάρολος φαίνεται να έχει καταρρέυσει εξαιτίας παραφροσύνης. Κατά τη διάρκεια αυτής της κρίσης, η Αγία Ριχάρδις προσπάθησε να κυβερνήσει στη θέση του συζύγου της, αλλά ήταν ανεπιτυχής. Σε μια προσπάθεια να καταστρέψουν τον υπερβολικά ισχυρό και μισητό Λιούτβαρντ, τον Αρχικαγκελάριο του Καρόλου, ο ίδιος και η Αγία Ριχάρδις κατηγορήθηκαν από τον Κάρολο και τους αυλικούς του για μοιχείας. Ο Κάρολος υποστήριξε ότι ο γάμος τους δεν είχε ολοκληρωθεί και ζήτησε διαζύγιο. Έτσι υπέβαλλαν την Αγία Ριχάρδις στην γνωστή Αγνείας Πείρα, ένα πρωτόγονο δικαστικό έθιμο και ιδιαίτερα της ανακριτικής. Αποτελούσε επίσημη δικαστική δοκιμασία δια βασανισμού προς εξακρίβωση της αθωότητας (αγνότητας) υπόδικου άνδρα ή γυναίκας. Η Αγία Ριχάρδις όμως πέρασε με επιτυχία αυτή την δοκιμασία.
Προστατευμένη από την οικογένειά της, αποσύρθηκε στη συνέχεια στο Αββαείο του Άντλαου, το οποίο ίδρυσε στα προγονικά της εδάφη το 880. Πέθανε στο Άντλαου στις 18 Σεπτεμβρίου 895 μ.Χ. και θάφτηκε εκεί.
Η Αγία Ριχάρδις είναι πολιούχος του Άντλαου και προστάτιδα κατά των πυρκαγιών.
https://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com
K.
<>
Άγιος Οσιομάρτυς Sven της Arboga Σουηδίας. Ημέρα Μνήμης: Κυριακή μετά την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού.
Ο Άγιος Οσιομάρτυς Σβεν της Άρμπόγκα (Sven of Arboga) είναι ένας άγνωστος Άγιος χωρίς πολλά αγιογραφικά στοιχεία. Έζησε και μαρτύρησε στη Σουηδία περίπου το 900 ή 1000.
Σύμφωνα με τα χρονικά της Αρμπόγκα ο Άγιος Σβεν ήταν μοναχός και μαρτύρησε από ειδωλολάτρες της περιοχής επειδή κήρυττε το Ευαγγέλιο και καλούσε τον κόσμο να βαπτισθεί και να εγκαταλειψει τους παγανιστικούς θεούς.
Παγανιστές οδήγησαν τον Άγιο βαθιά σε ένα άλσος, εκεί όπου βρισκόταν ο χώρος λατρείας τους, δυτικά της Στοκχόλμης, λίγες εκατοντάδες μέτρα νότια του ποταμού Άρμπόγκα (Arbogaån) και τον θανάτωσαν δια λιθοβολισμού. Στο σημείο όπου έπεσε το σώμα του Αγίου και το ιερό αίμα του πότισε τη γη, ξεπήδησε θαυματουργικά μία πηγή η οποία σχημάτισε μια λίμνη.
Στο σημείο του μαρτυρίου του χτίστηκε εκκλησάκι όπου φυλάσοτταν τα ιερά λείψανά του. Σώζεται μέχρι σήμερα και η πέτρα πάνω στην οποία ανέβαινε ο Άγιος και κήρυττε, οι ντόπιο την ονομάζουν "άμβωνα" (σουηδικά: predikstolen). Επίσης υπάρχουν ακόμα οι αρχαίες βελανιδιές και οι πέτρες από τον αρχαίο εκείνο παγανιστικό τόπο λατρείας.
Το παρεκκλήσι σήμερα είναι ερειπωμένο. Υπάρχει μια γέφυρα και ένας δρόμος που σήμερα είναι μέρος της σύγχρονης πόλης και φέρουν τα ονόματα Kapellgatan και Kapellbron, που οδηγούν στο παρεκκλήσι. Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, τα ιερά λείψανα του Αγίου λιτανεύονταν κατά μήκος του Kapellgatan και πέρα από τη γέφυρα προς την εκκλησία της πόλης και πάλι πίσω. Δυστυχώς, η ημέρα που εορταζόταν η μνήμη του δεν μας σώζεται, όμως αποφασίστηκε να τιμάται την Κυριακή μετά την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού, ημέρα μνήμης της Συνάξεως πάντων των Αγίων της Σκανδιναβίας.
Η πηγή, η οποία ξεπήδησε όταν ο Άγιος Σβέν έπεσε στο έδαφος και σχημάτισε μια μικρή λίμνη όπου υπήρχαν και ψάρια, χρησιμοποιήθηκε αργότερα για να τροφοδοτήσει με νερό την πόλη μέχρι το 1930, όμως έπαψε πλέον να υπάρχει λόγω τάφρων και έργων οδοποιίας. Σήμερα δεν υπάρχει ίχνος της πηγής, παρά μόνο καλαμιές που αναπτύσσονται στην πεδιάδα κάτω από το ερειπωμένο εκκλησάκι.
Την δεκαετία του 1890, κατά τη διάρκεια μιας αρχαιολογικής ανασκαφής, βρέθηκε ιερό κάτω από τα ερείπια της εκκλησίας, αλλά δεν είναι γνωστό ποια λείψανα περιέχει.
Στην Αρμπόγκα υπάρχουν δύο σχετικά μεγάλες πέτρινες εκκλησίες από τον 12ο αιώνα, οι οποίες είναι από τις παλαιότερες της χώρας, η εκκλησία Nikolaikyrkan και Säterbo. Αυτό αποδεικνύει ότι ο Άγιος Σβεν υπέστη μαρτύριο πολύ πριν από αυτό, δεδομένου ότι οι μεγάλες πέτρινες εκκλησίες σημαίνουν μια ευημερούσα και καθιερωμένη χριστιανική κοινωνία άρα δεν υπήρχε ο κίνδυνος να μαρτυρήσουν για την πίστη τους.
Το όνομα Σβεν (Sven) στη Δανική και Νορβηγική γλώσσα συναντάται και ως Svend όμως στην Νορβηγική έχει επικρατήσει ως Svein. Επίσης στην Ισλανδική γλώσσα το όνομα γράφεται Sveinn και στην Φεροϊκή γλώσσα Sveinur. Το όνομα Σβεν στην αρχαία Νορδική Γλώσσα σημαίνει "νεαρός άνδρας" ή "νεαρός πολεμιστής" και γράφεται Sveinn. Μερικοί υποστηρίζουν ότι το όνομα Σβεν είναι Σκανδιναβική παραλλαγή του ονόματος Stefen/Steven (Στέφανος).
<>
Αγία Παρθενομάρτυς Tanca της Troyes Γαλλίας. Ημέρα Μνήμης: 10 Οκτωβρίου.
Η Αγία Παρθενομάρτυς Τάνκα (Tanca) έζησε τον 6ο αιώνα στην Τρουά (Troyes) της Γαλλίας. Μαρτύρησε για την αγάπη του Χριστού όταν την σκότωσαν στην προσπάθειά της να υπερασπιστεί την παρθενία της. Το μαρτύριό της συνέβη το 637 και η μνήμη της τιμάται στις 10 Οκτωβρίου.
<>
Αγία Παιδομάρτυς Πίστη στην Agen της Γαλλίας. Ημέρα Μνήμης: 6 Οκτωβρίου.
Χριστιανή Μάρτυρας και Αγία της Γαλατείας, σημερινή Γαλλία. Γεννήθηκε το 290 στην πόλη Αζέν (Agen) της Γαλατείας σε οικογένεια πλούσιων ευγενών. Μαρτύρησε το 303 στην πόλη Αζέν.
Παιδομάρτυρας και προστάτης Αγία των προσκυνητών, των αιχμαλώτων και των στρατιωτών. Η πίστη της δοκιμάστηκε όταν ήταν 13 χρονών από τον Ρωμαίο διώκτη Δέκιο ο οποίος επισκέφτηκε την πόλη κατά την διάρκεια των διωγμών των Χριστιανών από τον Αυτοκράτορα Διοκλητιανό και διέταξε όλους τους κατοίκους να θυσιάσουν στους παγανιστικούς θεούς ή αλλιώς να υποφέρουν φοβερά βασανιστήρια. Η Αγία διέφυγε στα βουνά μαζί με άλλους πιστούς όμως τους βρήκανε και τους πήγανε στον Δέκιο. Την έψησαν ζωντανή και έπειτα την αποκεφάλισαν αφού αρνήθηκε να εγκαταλείψει την πίστη της. Η Αγία λόγο του μαρτυρίου της ενέπνευσε την πίστη και την συμπόνια των κατοίκων της πόλης ακόμη και των στρατιωτών. Αφού τα ιερά λείψανά της μεταφέρθηκαν σε μία εκκλησία στην πόλη Αζέν τον πέμπτο αιώνα, έπειτα τοποθετήθηκαν σε μία μεσαιωνική λειψανοθήκη σε μοναστήρι στο Κόνκ/Conques (855). Η ημέρα μνήμης της είναι στις 6 Οκτωβρίου.
Για τον Άγιο Μάρτυρα Καπράσιο Επίσκοπο Αζέν. Ημέρα Μνήμης: 20 Οκτωβρίου.
Οι άλλοι χριστιανοί που διέφυγαν μαζί με την αγία Πίστη πήγαν και κρύφτηκαν κάτω από έναν βράχο ακριβώς έξω από την πόλη. Αλλά μπορούσαν να δουν τι συνέβαινε στην Πίστη και ένας από τους άνδρες ονόματι Καπράσιο είδε ένα όραμα ενώ προσευχόταν για την κοπέλα. Είδε ένα περιστέρι να κατέρχεται από τον ουρανό με ένα στέμμα γεμάτο πετράδια το οποίο τοποθέτησε στο κεφάλι της νεαρής κοπέλας.
Το όραμα ενέπνευσε τον Καπράσιο να βγει από την κρυψώνα και να διατρανώσει την πίστη του ενώπιων του δικαστή. Ο Δέκιος προσπάθησε να τον πείσει να σώσει την ζωή του με το να αρνηθεί την πίστη του όμως όταν αρνήθηκε ο Δέκιος είπε στους στρατιώτες του να σκίσουν τις σάρκες του χωρίς οίκτο. Η επιμονή του ενέπνευσε δύο θεατές, τον Πρίμο και τον Φηλικιανό (τιμώνται 9 Ιουνίου) να ασπαστούν τον Χριστιανισμό. Τελικά, από τη στιγμή που ούτε ο Καπράσιος ούτε η Πίστη αρνήθηκαν τον Χριστιανισμό ο Δέκιος τους αποκεφάλισε και τους δύο.
Για την Αγία Μάρτυρα Αλβέρτα του Αζέν. Ημέρα Μνήμης: 11 Μαρτίου.
Η Αγία Μάρτυς Αλβέρτα του Αζέν ήταν Ρωμαία στην καταγωγή και ένα από τα πρώτα θύματα των διωγμών του Διοκλητιανού. Βασανίστηκε μαζί με την Αγία Πίστη και τον Άγιο Καπράσιο στο Αζέν της Γαλλίας . Σύμφωνα με την παράδοση, ορισμένοι θεατές διαμαρτυρήθηκαν για τα μαρτύρια που υπέστη η Αγία και στη συνέχεια αποκεφαλίστηκαν και αυτοί.
Για τους Αγίους Μάρτυρες Πρίμο και Φηλικιανό. Ημέρα Μνήμης: 9 Ιουνίου.
Οι Άγιοι Μάρτυρες Φηλικιανός και Πρίμος εμαρτύρησαν στην Ρώμη, το 286 μ.Χ., ἐπί αυτοκράτορος Διοκλητιανού (284-305 μ.Χ.). Ο Άγιος Φηλικιανός ήταν σε ηλικία εννενήντα ετών. Tο 640 μ.Χ., ο Άγιος Πάπας Θεόδωρος Α' (τιμάται 18 Μαΐου) ανεκόμισε τα ιερά λείψανα αυτών και τα κατέθεσε στο ναό του Αγίου Στεφάνου Ρώμης.
<>
Αγία Παρθενομάρτυς Ursula η Ρωμαιοβρετανή, πριγκίπισσα του Ορθοδόξου Εορτολογίου και οι συν αυτή. Ημέρα Mνήμης: 21 Οκτωβρίου.
Η Αγία Ούρσουλα ήταν πριγκίπισσα και υπήρξε θυγατέρα του βασιλέα Δονάτου της Δουμνονίας της νοτιοδυτικής Αγγλίας και είχε καταγωγή Ρωμαιοβρετανική.
Και οι δύο γονείς της ήταν ευσεβείς χριστιανοί και καλόγνωμοι και μεγάλωσαν την νεαρή Ούρσουλα με τίμιες και χριστιανικές αρχές. Η Αγία από μικρής ηλικίας διακρινόταν για την ομορφιά της αλλά και τον αγώνα για την απόκτηση των ευαγγελικών αρετών έτσι ώστε μεγαλώνοντας έγινε περιζήτητη για το κάλλος και τον ενάρετο βίο της. Εκείνη η μακαρία σκεπτόταν την ολοκληρωτική της αφιέρωση στον Ιησού Χριστό γνωρίζοντας για τους Παρθενώνες όπου ευλαβείς γυναίκες ζούσαν με κοινοβιακή άσκηση και συνάμα κοινωνική αποστολή.
Ταυτόχρονα οι γυναίκες της Βρετανικής Εκκλησίας διακρίνονταν για την πίστη και την ευσέβειά τους και ιδιαιτέρως οι βασιλικές οικογένειες της Μεγάλης Βρετανίας εκόσμησαν την Εκκλησία του Χριστού κατά την πρώτη χιλιετία του χριστιανισμού με άνω των 50 Άγιες Βασίλισσες, πριγκίπισσες, Μάρτυρες και Όσιες Ασκήτριες. Όντας φορέας μιας αγίας ανατροφής που ακολουθούσε πιστά μια παράδοση σεμνών και ευσεβών γυναικών της πατρίδας της ποθούσε τον παρθενικό βίο.
Κατ’εντολήν όμως του πατέρα της έπλευσε με σκοπό να συναντήσει τον μέλλοντα σύζυγό της, τον παγανιστή κυβερνήτη της Αρμορικής (Βρετάνη) Κόναν Meriadoc. Στο ταξίδι της τήν συνόδευαν δέκα εκλεκτές παρθένοι από τα ανάκτορα, οι ευσεβείς Μάρθα, Σαούλη, Μπρικτόλα, Γρηγορία, Σατουρνίνα, Σαββατία, Σεντία, Παλλαδία, Σατουρία και Πιννόζα ως και 11.000 παρθένοι δούλες.
Παρ’όλα αυτά μια θαυματουργική καταιγίδα τις μετέφερε σε μια μέρα μόνο σ’ένα Γαλατικό λιμάνι όπου η Αγία Ούρσουλα ανεκοίνωσε πως προ του γάμου της θα πραγματοποιούσε ένα πανευρωπαϊκό προσκύνημα. Μετέβη στην Ρώμη με την ιερά ακολουθία της και έπεισε τον πάπα Κυριακό (το όνομά του δεν αναφέρεται στον κατάλογο των παπών) και τον ηγούμενο της Ραβέννας Σουλπίκιο να συμμετάσχουν και αυτοί στο προσκύνημα. Όμως στην Κολωνία της Γερμανίας που τότε την πολιορκούσαν οι Ούννοι η Ούρσουλα και οι παρθένοι της συνοδείας της συνελήφθησαν, βασανίστηκαν και μαρτύρησαν δια βελών ή αποκεφαλισμού.
Άλλη παράδοση θέλει την Αγία και την συνοδεία της να αιχμαλωτίζονται κατά την εκστρατεία του στρατηγού της Βρετανίας Φλάβιου Κλήμεντος Μαξίμου στην Γαλλία που ήθελε να ανατρέψει τον αυτοκράτορα της Δύσεως Γρατιανό κατά το έτος 383. Για να πείσει τους στρατιώτες του να συμπράξουν στην θέλησή του, τους υποσχέθηκε ότι θα τους εξασφάλιζε λάφυρα, συζύγους και ιδιοκτησία. Έτσι σύναξε αμέτρητες παρθένους από την Μεγάλη Βρετανία με εντολή να μεταφερθούν στην Βρετάνη της Γαλλίας.
Λόγω θύελλας τα καράβια με το έμψυχο φορτίο δεν αγκυροβόλησαν στην ακτή της Βρετάνης και έτσι οδηγήθηκαν βορειότερα στις εκβολές του Ρήνου ποταμού και έφθασαν στην Κολωνία. Μετά από σύντομη παραμονή στην Βασιλεία και την Ρώμη οι παρθένοι επέστρεψαν στην Κολωνία κατά την εποχή που την πολιορκούσαν ορδές βαρβάρων. [Οι Ούννοι όπως αναφέρει η άλλη παράδοση δεν βρίσκονταν τότε εκεί. Εισέβαλαν καταστροφικά στην Κολωνία στα μέσα του 5ου αι.].
Οι ασεβείς εκείνοι άνδρες όρμησαν για να τις μολύνουν και να τις κακοποιήσουν. Επειδή όμως εκείνες αντιστάθηκαν σθεναρά όλες μαζί με προεξάρχουσα την Αγία Ούρσουλα μαρτύρησαν από τα χέρια τους αφού τοξεύθηκαν με φαρμακερά βέλη. Τότε οι αιμοσταγείς δολοφόνοι των παρθένων εγκατέλειψαν την Κολωνία διότι τους κατέλαβε ένας μυστηριώδης φόβος. Αισθάνθηκαν μια τεράστια στρατιά να τους καταδιώκει επιθετικά. Έκτοτε η Αγία Ούρσουλα τιμάται ως ελευθερώτρια και πολιούχος της πόλεως που
υπέγραψε με το άχραντο παρθενικό και μαρτυρικό αίμα της το συμβόλαιο σωτηρίας της Κολωνίας. Ήταν τότε η 21η Οκτωβρίου του 383, η καθιερωθείσα πλέον ημέρα μνήμης της Αγίας.
Στολίδι της πόλεως της Κολωνίας είναι ο Καθεδρικός ναός της Αγίας Ούρσουλας και η έξωθεν αυτού ομώνυμη παιδική χαρά. Μέσα στον ναό σώζεται και η περικαλλής και πολύτιμη λειψανοθήκη της Αγίας Ούρσουλας όπου και τα ευωδιάζοντα οστά της, ενώ δίπλα σώζεται και μια ιδίου μεγέθους λειψανοθήκη μιας παρθένου από την συνοδεία της.
Μια επιγραφή μαρμάρινη (τέλη 4ου – αρχές 5ου αι.) στην Κολωνία αναφέρει ότι ο senator (γερουσιαστής) Κλημάτιος ανεκαίνισε την Βασιλική των εν Κολωνία μαρτυρησάντων παρθένων. Η επιγραφή μεταφρασθείσα εκ του λατινικού αναφέρει τα εξής: «Θείαις πυρίναις οράσεσι πυκνώς υπομιμνησκόμενος και [εκ της] μεγάλη αρετής [και της] μεγαλοπρεπείας [του] Μαρτυρίου των ουρανίων Παρθένων προσεγγιζουσών εκ των της Ανατολής τόπων ορμώμενος, ως ανάθημα, Κλημάτιος, ανήρ λαμπρώτατος, ιδίαις δαπάναις εν ιδίω τόπω ταύτην την Βασιλικήν, συμφώνως τω τάματι αυτού, εκ θεμελίων ανεστήλωσε. Και εί τις, παρά την τοσαύτην μεγαλοπρέπειαν της Βασιλικής ταύτης, ένθα αι άγιαι Παρθένοι υπέρ του ονόματος του Χριστού το αίμα αυτών εξέχεαν, καταθέση το σώμα άλλου τινός, εκτός των Παρθένων, γιγνωσκέτω εαυτόν άξιον του τιμωρηθήναι εν τω αιωνίω πυρί του ταρτάρου».
Ο ναός σημειώνουμε ότι φέρει το όνομα της Αγίας Ούρσουλας από τον 8ο αι., ενώ ο Βίος της Αγίας διαμορφώθηκε από τον 9ο αι. έως τον Μεσαίωνα βάσει διαφόρων παραδόσεων που αν και δεν τεκμηριώνονται ιστορικά, απηχούν την τοπική εκκλησιαστική μνήμη, την αγάπη και την ευλάβεια στο πρόσωπο της Αγίας και του μαρτυρίου της.
Επίσης αναφερόμαστε και στο «Χρυσό Παρεκκλήσιο» μέσα στον Καθεδρικό ναό που είναι διακοσμημένο με τα οστά και τις κάρες των παρθένων της συνοδείας της Αγίας Ούρσουλας. Μερικές κάρες φυλάσσονται σε πορφυρές χρυσοκέντητες βελούδινες θήκες και άλλες σε προτομές ξυλόγλυπτες επιχρυσωμένες ή μεταλλικές ασημένιες. Επίσης στο Μουσείο Memling στην Μπρίζ του Βελγίου σώζεται και μια ναόσχημη επιχρυσωμένη από ξύλο δρυός λειψανοθήκη της Αγίας Ούρσουλας κατάγραφη από θέματα του βίου της Αγίας. Είναι έργο του Χάνς Μέμλινγκ του 1489 και χαρακτηρίζεται ως ένα από τα επτά θαύματα του Βελγίου.
Τέλος ο συνθέτης Μίκαελ Χάιντν (1737-1806) έγραψε τη «Λειτουργία προς τιμή της Αγίας Ουρσούλης».
Το όνομα «Ούρσουλα»
Το όνομα Ούρσουλα προέρχεται από το λατινικό ursus που σημαίνει άρκτος. Επομένως το όνομα Ursula σημαίνει μικρή άρκτος, κοινώς αρκουδίτσα. Δόθηκε πιθανώς στην Αγία για τα ψυχικά της χαρίσματα και κυρίως την γενναιότητα και την μεγαλοψυχία της, τα ηγετικά προσόντα και το αγωνιστικό της φρόνημα.
Για άλλους η λέξη Ursula αποτελεί αναγραμματισμό της λέξεως Laurus που σημαίνει Δάφνη. Η Δάφνη (το στεφάνι στην κεφαλή ή ο κλάδος στο χέρι) αποτελούν σύμβολα των αθλητών, των νικητών, των ηρώων και των Μαρτύρων.
Έτσι το όνομα Ούρσουλα σε όσες γυναίκες το φέρουν σημαίνει περαιτέρω την γενναιότητα και την νίκη.
Στα ελληνικά είναι γνωστό και με τον τύπο Ορσαλία και στα λατινικά λέγεται και Όρσολα.
Τα σύμβολα της Αγίας Ούρσουλας στην εικονογραφία
Ο Σταυρός (θυμίζει τον Νυμφίο της ψυχής της Ιησού Χριστό και τον μαρτυρικό της θάνατο)
Το στέμμα (θυμίζει την βασιλική καταγωγή της)
Η δάφνη (θυμίζει την πνευματική της νίκη εναντίον της ειδωλολατρίας, της αμαρτίας και του θανάτου)
Το βέλος ή τα βέλη (θυμίζει το μαρτυρικό της τέλος)
Η σημαία με τον κόκκινο σταυρό (θυμίζει την πνευματική της νίκη εναντίον της ειδωλολατρίας, της αμαρτίας και του θανάτου καθώς και την πατρίδα της)
Η ναύς (παρουσιάζεται σε καράβι μαζί με την συνοδεία της να πλέουν για το πανευρωπαϊκό προσκύνημα στον ποταμό Ρήνο).
Ο μανδύας (παρουσιάζεται με τον μανδύα της να σκεπάζει τις παρθένους της συνοδείας της και κατ’επέκτασιν προστατεύει την νεότητα και την μαθητιώσα νεολαία)Ο φοίνικας (θυμίζει την νίκη των Μαρτύρων, είναι νικητικό σύμβολο όπως και η δάφνη).
Η Αγία Ούρσουλα είναι προστάτιδα των Χριστιανών
Η τιμή της Αγίας είναι διαδεδομένη σε όλη την Ευρώπη και ξεκίνησε από τους χρόνους προ του σχίσματος.
Είναι λοιπόν προστάτιδα:
της νεότητος λόγω της ηγεσίας και της προστασίας νέων κορασίδων
των παρθένων λόγω της αγνότητος αυτής και της συνοδείας της
της μαθητιώσης νεολαίας λόγω του ονόματός της που φέρουν παγκοσμίως τα γνωστά εκπαιδευτήρια θηλέων
των προσκυνητών για το δια θαλάσσης και ποταμού προσκύνημά της
των ναυτιλλομένων για το προσκυνηματικό ταξίδι της με καράβι
των τοξοτών λόγω του μαρτυρικού της δια βελών θανάτου
των μελλοθανάτων για την αγωνία του μαρτυρικού της θανάτου
του τάγματος των Ουρσουλινών μοναχών από τον 16ο αιώνα, όταν και ιδρύθηκε
της πόλεως Κολωνία της Γερμανίας όπου και ευρίσκεται ο περίφημος Καθεδρικός Ναός της Αγίας γοτθικού ρυθμού
των Πανεπιστημίων των Παρισίων, της Σορβόνης, της Βιέννης και της Coimbres της Πορτογαλίας
των Virgin Islands (Νήσοι Παρθένου ή Παρθένων) στην Καραϊβική τις οποίες ονόμασε έτσι το 1493 προς τιμήν της Αγίας Ούρσουλας ο Χριστόφορος Κολόμβος, οπότε και τις ανακάλυψε.
Επίσης την επικαλούνται όσοι υποφέρουν από ταχυκαρδία και οι ετοιμοθάνατοι για να έχει η ψυχή τους καλή και ειρηνική έξοδο.
Για την Τήνο αξίζει να αναφέρουμε και τα εξής:
Τα χρόνια δράσεως των Ουρσουλινών μοναχών στην Ιερά νήσο Τήνο, η ορθόδοξη μοναχή Θεοδούλη Κουνδούρου, αδελφή της Ιεράς Μονής Κυρίας των Αγγέλων (Οσίας Πελαγίας) Κεχροβουνίου Τήνου ξεκίνησε το δικό της έργο με προσφορά στην παιδεία. Όντας η ίδια απόφοιτος της Ελληνογαλλικής Σχολής Ουρσουλινών μοναχών Χανίων απ’όπου καταγόταν οραματίστηκε την ίδρυση σχολείου που θα κατηύθυναν ορθόδοξες μοναχές.
Μετά την εις μεγαλόσχημον μοναχήν απόκαρσή της ξεκίνησε ένα μεγαλόπνοο έργο με την συμπαράσταση των μοναχών, δοκίμων και ορφανοπαίδων της συνοδείας της. Εγκαταλείποντας με ευλογία την Μονή της μετανοίας της, εγκαταστάθηκαν αρχικώς στην Γυναικεία Ιερά Μονή Αγίας Βαρβάρας στα Τάλαντα Σύρου. Αργότερα λόγω δυσχερειών αναγκάστηκαν να εγκατασταθούν στην Αθήνα. Στην Ηλιούπολη Αττικής η Μοναχή Θεοδούλη ίδρυσε την Γυναικεία Ιερά Μονή Θεομήτορος και ακολούθως η διάδοχός της Μοναχή Πελαγία Γουλιέλμου ίδρυσε τα πρότυπα Εκπαιδευτήρια Θηλέων όλων των βαθμίδων «η Θεομήτωρ». Την διεύθυνση και διδασκαλία έχουν αναλάβει η Καθηγουμένη και οι δασκάλες και καθηγήτριες μοναχές της Μονής καθώς και βοηθητικό προσωπικό. Η Μονή και τα Εκπαιδευτήρια για το έργο τους αυτό έχουν κατ’επανάληψιν τιμηθεί από την πολιτεία και την Εκκλησία.
Η τιμή της Αγίας στην Ορθόδοξη Εκκλησία
Το υμνογραφικό κενό τιμής της Αγίας Ούρσουλας κάλυψε τα τελευταία χρόνια η Καθηγουμένη της Ιεράς Μονής Αγίου Ιεροθέου και Παναγίας Κυπαρισσιωτίσσης Μεγάρων, η δόκιμος υμνογράφος Ισιδώρα μοναχή.
Συνέθεσε λοιπόν πλήρη Ασματική Ακολουθία με ακροστιχίδα στον κανόνα του όρθρου: «Ούρσουλαν τας δέκας τε συμμάρτυρας άδω. Ισιδώρας»
Επίσης και Παρακλητικό Κανόνα με ακροστιχίδα: «Κολωνία Ούρσουλαν μαρτυρικώς δοξάζει. Ισιδώρας».
Και αυτό το πόνημα όπως και το όλο υμνογραφικό έργο της Γερόντισσας Ισιδώρας εντυπωσιάζει για τον πλούτο του υλικού, την ποικιλία των υψηλών νοημάτων, την εκφραστικότητα, την ποιοτική σύνθεση, την εμπνευσμένη κατάθεση όλων των στοιχείων του βίου της Αγίας.
Έτερα αποσπασματικά υμνογραφήματα προς τιμήν της Αγίας βρίσκουμε και στα έργα του ευλαβούς ιατρού, λογοτέχνη, υμνογράφου και αγιογράφου Γεωργίου Πιπεράκι.
Με ιδιαίτερη ευλάβεια η μνήμη της Αγίας Ούρσουλας τιμάται:
Στην Ανδρώα Ιερά Μονή Αγίου Νικάνορος Ζάβορδας Γρεβενών όπου και φυλάσσεται η ευωδιάζουσα κάρα μιάς εκ των παρθένων της συνοδείας της Αγίας. Ο δε Καθηγούμενος της Μονής Αρχιμανδρίτης Σεραφείμ Στεργίου ανέλαβε την τύποις έκδοση των Ακολουθιών της Αγίας.
Στην Γυναικεία Ιερά Μονή Αγίου Ιεροθέου και Παναγίας Κυπαρισσιωτίσσης Μεγάρων.
Στον Ιερό Ναό Αγίου Παντελεήμονος πόλεως Λαγκαδά.
Από την Υμνολογία για την Αγία Ούρσουλα
Ύμνοι ποιηθέντες υπό της Ισιδώρας Μοναχής Αγιεροθεϊτίσσης
Απολυτίκια
Ήχος α’ Της ερήμου πολίτης
Καλλινίκων Μαρτύρων, ενδεκάς κατηρίστευσεν, Ούρσουλα σεμνή βασιλόπαις, σύν Σαούλη η Μάρθα τε∙ Μπρικτόλα Σατουρία τε ομού, Σεντία Γρηγορία συνωδά, Σατουρνίνα Σαββατία αι ευσθενείς, Πιννόζα Παλλαδία τε. Χαίρετε Κολωνίας θησαυροί, χαίρετε λίθοι τίμιοι∙ χαίρετε αι οικούσαι εν φωτί, παρθένοι ως αι φρόνιμαι.
Έτερον Όμοιον
Νεανίδων παρθένων, ενδεκάριθμον σύνταγμα, ήσχυνε εχθρού Παλαμναίου, την αρχαίαν κακόνοιαν∙ την πίστιν την αγίαν γαρ Χριστού, εκήρυξαν ενώπιον εθνών, και Σταυρού τη συμμαχία πολυειδείς, βασάνους καθυπέμειναν. Χαίρετε Κολωνίας η τιμή, χαίρετε καρτερόψυχοι∙ χαίρετε βασιλόπαιδος σεμνής, Ουρσούλης τάγμα τίμιον.
Κοντάκιον. Ήχος δ’.
Επεφάνης σήμερον
Κολωνία γάννυται, υμών τοις άθλοις, και Εδέμ αγάλλεται, ψυχάς κατέχουσα υμών, παρθενομάρτυρες ένδεκα∙ Ούρσουλα άμα, σεπτή συνοδεία σου.
Μεγαλυνάρια
Άνθεσιν ασμάτων δεύτε πιστοί, στέψωμεν συμφώνως τας παρθένους τας ιεράς, Ούρσουλαν το άνθος Χριστού της Εκκλησίας∙ συμμάρτυράς τε δέκα, χάριτος όργανα.
Ούρσουλαν Μπρικτόλαν άδω καινώς Μάρθαν Γρηγορίαν Σατουρίαν τε τας κλεινάς, ένδοξον Σεντίαν Πιννόζαν Σαββατίαν∙ Σαούλαν Σατουρνίναν, την Παλλαδίαν τε.
Μεγαλυνάριον έτερον
Ήνθισας εκ ρίζης βασιλικής κλέος Παρθενίας και Μαρτύρων η καλλονή, μαθητριών προστάτις, μη παύση του πρεσβεύειν υπέρ των σε τιμώντων Αγία Ούρσουλα.
<>
Άγιος Κάστωρ του Karden της Γερμανίας. Ημέρα Μνήμης: 13 Φεβρουαρίου.
Ο Άγιος Κάστωρ του Karden της Γερμανίας ήταν Ιερομόναχος και έζησε τον 4ο αιώνα, υπήρξε μαθητής του Αγίου Μαξιμίνου της Trier (τιμάται 29 Μαΐου) περί το 345 μ.Χ. Ο Άγιος Κάστωρ χειροτονήθηκε ιερέας από τον Άγιο Μαξιμίνο και όπως ο καθηγητής του, έτσι και Άγιος Κάστωρ προερχόταν από την περιοχή της Ακουιτανίας, μίας ανεξάρτητης περιοχής της νοτιοδυτικής Γαλλίας. Μετά την χειροτονία του, ο Άγιος Κάστωρ εγκαταστάθηκε στο Karden στις όχθες του Μοζέλλα ποταμού μαζί με αρκετούς ακόλουθούς του οι οποίοι ίδρυσαν εκεί μία μοναστική κοινότητα και αφιέρωσαν τη ζωή τους στην προσευχή και στη μελέτη του Ευαγγελίου.
Στην κοινότητα προστέθηκαν αργότερα και οι προσκυνητές Άγιος Ποτεντιανός μαζί με τους δύο γιους του Φηλίκιο και Σιμπλίκιο (τιμώνται 18 Ιουνίου).
Ο Άγιος Κάστωρ κοιμήθηκε οσιακά στο Karden περίπου το 400 μ.Χ.
Το έτος 791 μ.Χ., υπήρχε ήδη μία λειψανοθήκη αφιερωμένη στον Άγιο Κάστωρα, που περιείχε τα Ιερά Λείψανα του Αγίου. Η λειψανοθήκη αυτή μεταφέρθηκε στο Paulinuskirchen στο Karden. Το 836, τα ιερά λείψανά του μεταφέρθηκαν στην σημερινή Βασιλική του Αγίου Κάστωρος στο Koblenz, από τον Αρχιεπίσκοπο Hetto του Trier (+847).
<>
Αγία Άλλα και άλλοι Άγιοι Είκοσι Έξι Μάρτυρες οι εν Γοτθία της Κριμαίας μαρτυρήσαντες. Ημέρα Μνήμης: 26 Μαρτίου.
Τόσην πυρὶ φλέγουσι πληθὺν Μαρτύρων,
Ὄσας ἄγει Μὴν σήμερον τὰς ἡμέρας.
Η Αγία Άλλα ήταν μία από τους 26 μάρτυρες που δολοφονήθηκαν από τους Γότθους το 375 κάτω από την ηγεμονία του γότθου Βασιλιά Ιουγγουρίχου, ενός διώκτη των Χριστιανών. Αρχαία Συναξάρια της Γοτθικής Εκκλησίας τοποθετούν το μαρτύριο των 26 μαρτύρων την εποχή της βασιλείας του αυτοκράτορα Γρατιανού (375 - 383).
Ο ιστορικός Σωζόμενος αναφέρει ότι ο βασιλιάς Αθανάριχος εξοργισμένος εξαιτίας των υπηκόων του, οι οποίοι ασπάζονταν τον Χριστιανισμό εξαιτίας του κηρύγματος του Επισκόπου Ουλφίλα, διέταξε τον βασανισμό και την εκτέλεση πολλών από αυτών χωρίς καν να περάσουν από δίκη.
Οι υπουργοί του βασιλιά Αθανάριχου τοποθέτησαν ένα είδωλο πάνω σε ένα άρμα και το παρέλασαν ενώπιον των σκηνών που οι Χριστιανοί χρησιμοποιούσαν ως εκκλησίες για τις λειτουργικές τους ανάγκες. Εκείνοι οι οποίοι λάτρευαν το είδωλο και προσέφεραν θυσίες ελεούνταν και τους χαριζόταν η ζωή οι υπόλοιποι όμως που αρνούνταν καίγονταν ζωντανοί μέσα στις σκηνές. Ο ηγεμόνας Ιουγγούριχος έδωσε εντολή να καεί και μία εκκλησία κατά την διάρκεια που ήταν γεμάτη με πιστούς και τελούνταν η Θεία Λειτουργία. Μέσα σε αυτήν την φλογερή κόλαση 308 άνθρωποι κάηκαν ζωντανοί από τους οποίους μόνο τους 26 γνωρίζουμε τα ονόματα. Υπάρχει ακόμα ένας ανώνυμος μάρτυρας ο οποίος πηγαίνοντας την προσφορά του στην εκκλησία πλησίασε τον ηγεμόνα δήλωσε χριστιανός και μαρτύρησε μαζί με τους άλλους. Διαφορετικά χειρόγραφα δίνουν διάφορες παραλλαγές των ονομάτων τους.
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας των Ουαλεντινιανού και Θεοδοσίου (383 – 392), η χήρα ενός άλλου Γότθου βασιλιά, η οποία ήταν Χριστιανή, ονόματι Γααθά μαζί με την κόρη της Πριγκίπισσα Δουκλίδα, πρεσβυτέρους και λαϊκούς περισυνέλλεξε τα Άγια Λείψανα των Μαρτύρων και τα έφερε στη Συρία. Η Γααθά ή Χααθα επέστρεψε αργότερα στην πατρίδα της όπου είχε και η ίδια μαζί με τον υιό της Αγάθωνα μαρτυρικό θάνατο δια λιθοβολισμού.
Τα Λέιψανα των Αγίων Μαρτύρων τα κληροδότησε στην κόρη της, η οποία πήγε στην Κύζικο, έδωσε ένα μέρος από αυτά στην πόλη για την ίδρυση εκκλησιών και κοιμήθηκε οσιακά.
Οι Άγιοι αυτοί είναι: οι δύο Πρεσβύτεροι, Βαθούσης (ή Ααθούσης) και Ουίρκας (ή Ούηρικας) με τους δύο γιους του και τις τρεις θυγατέρες του και Αρπύλας ο μοναχός, οι λαϊκοί, Αβήπας, Αγνάς (ή Αγγιάς), Ρύαξ (ή Ρυΐας), Ηγάθραξ, Ησκόος (ή Ησκόης), Σύλλας, Σίγητζας (ή Σίδητζας), Σουηρίλλας, Σεΐμβλας, Θέρμας (ή Θέρθας). Φίλγας και από τις γυναίκες οι Άννα, Αλλάς, Βάρις (ή Βάρκα), Μωικώ, Μαμύκα, Ουιρκώ (ή Ουηκώ) και Ανιμάις.
* * *
Οι Άγιοι αυτοί Μάρτυρες έζησαν κατά τους χρόνους του βασιλέως των Γότθων Ιουγγουρίχου και του αυτοκράτορα Γρατιανού (375 - 383 μ.Χ.). Ενώ ευρίσκονταν όλοι στην Εκκλησία και έψαλλαν, συνελήφθησαν από τον βασιλέα των Γότθων και ρίχθηκαν ζωντανοί στην πυρά. Τότε συνέβη και το εξής: Κάποιος άνθρωπος Χριστιανός, που έφερνε την προσφορά του στην Εκκλησία, συνελήφθη και αυτός και ρίχθηκε στην φωτιά, αφού πρώτα ομολόγησε τον Χριστό, προσφέροντας έτσι τον ίδιο του τον εαυτό στον Χριστό, αντί άλλης προσφοράς. Τα λείψανα των Μαρτύρων περισυνέλεξε η συμβία άλλου άρχοντα του έθνους των Γότθων, που ήταν Χριστιανή, μαζί με πρεσβυτέρους και λαϊκούς. Και αφού εγκατέλειψε την εξουσία στον υιό της, περιδιαβαίνοντας από τόπο σε τόπο, ήλθε μέχρι την γη των Ρωμαίων μαζί με την θυγατέρα της. στην συνέχεια αναχώρησε για την χώρα της, αφού κληροδότησε στην θυγατέρα της τα ιερά λείψανα. Αυτή, φεύγοντας για την Κύζικο, έδωσε ένα μέρος από τα λείψανα αυτά στην πόλη και ύστερα από λίγο τελειώθηκε ο βίος της.
Οι Άγιοι αυτοί είναι: οι δύο Πρεσβύτεροι, Βαθούσης (ή Ααθούσης) και Ουίρκας (ή Ούηρικας) με τους δύο γιους του και τις τρεις θυγατέρες του και Αρπύλας ο μοναχός, οι λαϊκοί, Αβήπας, Αγνάς (ή Αγγιάς), Ρύαξ (ή Ρυΐας), Ηγάθραξ, Ησκόος (ή Ησκόης), Σύλλας, Σίγητζας (ή Σίδητζας), Σουηρίλλας, Σεΐμβλας, Θέρμας (ή Θέρθας). Φίλγας και από τις γυναίκες οι Άννα, Αλλάς, Βάρις (ή Βάρκα), Μωικώ, Μαμύκα, Ουιρκώ (ή Ουηκώ) και Ανιμάις.
Το μαρτύριό τους συνέβη μεταξύ των ετών 375 - 383 μ.Χ.
<>
Άγιος Guasacht Επίσκοπος Granard της Ιρλανδίας, γιος του πρώην κυρίου του Αγίου Πατρικίου όταν εργαζόταν ως σκλάβος στην Ιρλανδία
24 Ιανουαρίου
4ος αιώνας. Ο Guasacht ήταν γιος του Maelchu (Miluic), του κυρίου υπό τον οποίο ο Άγιος Πατρίκιος εργαζόταν ως σκλάβος στην Ιρλανδία. Ο Maelchu έβαλε φωτιά στο σπίτι του, κλείδωσε τις πόρτες και χάθηκε στις φλόγες αντί να ξανασυναντήσει τον Πατρίκιο. Ο Guasacht, ωστόσο, προσηλυτίστηκε από τον Πατρίκιο, τον οποίο βοήθησε στον ευαγγελισμό της Ιρλανδίας, τόσο ως λαϊκός όσο και αργότερα ως επίσκοπος του Granard (Κομητεία Longford). Οι δύο αδερφές του, γνωστές ως Emers (ημέρα μνήμης 11 Δεκεμβρίου), έγιναν επίσης Χριστιανές και έζησαν ως μοναχές.
https://celticsaints.org/2026/0124a.html
<>
Αγία Έμμα (Emma) του Lesum της Βρέμης. Ημέρα Μνήμης: 3 Δεκεμβρίου.
Η Αγία Emma του Lesum ή Emma του Stiepel (επίσης γνωστή και ως Hemma και Imma) (περίπου 975-980 - 3 Δεκεμβρίου 1038) ήταν μια ευγενής γυναίκα η οποία είναι γνωστή για την φιλανθρωπία της και τα καλά της έργα.
Η Αγία Emma γεννήθηκε μέσα σε μία οικογένεια ευγενών σαξόνων της φατριάς των Immedinger, απόγονοι του Widukind. Ήταν η κόρη του κόμη Immed (ή Imad) από τη μητρόπολη της Ουτρέχτης και, επίσης, σύμφωνα με τον χρονικογράφο Αδάμ της Βρέμης, αδελφή του Meinwerk, επισκόπου του Paderborn.
Παντρεύτηκε τον Liudger, γιο του Σάξονα δούκα Hermann Billung και αδελφό του Bernard I, Δούκα της Σαξονίας. Ο αυτοκράτορας Όθωνας Γ’, έκανε δώρισε στο ζευγάρι το 1001 ένα παλάτι στο Stiepel (σήμερα Bochum-Stiepel), όπου το 1008 η Αγία Emma είχε χτισμένη μια εκκλησία αφιερωμένη στην Παναγία, η οποία αργότερα έγινε δημοφιλής τόπος προσκυνήματος. Το μοναδικό παιδί του γάμου τους ήταν ο Imad, ο οποίος αργότερα έγινε επίσκοπος του Paderborn το 1051.
Μετά τον πρόωρο θάνατο του συζύγου της, όταν αυτός αρρώστησε από μία σπάνια αρρώστια καθώς αυτός πραγματοποιούσε ταξίδι στη Ρωσία το 1011, η Αγία Emma αποσύρθηκε στο Lesum (σημερινό Bremen-Burglesum) και με την μεγάλη της περιουσία υποστήριξε γενναιόδωρα τον καθεδρικό ναό της Βρέμης, όπου Αρχιεπίσκοπος ηταν ο Unwan, και ένας από τους συγγενείς της.
Η Αγία Emma ήταν μεγάλη ευεργέτης της εκκλησίας και ίδρυσε αρκετές εκκλησίες στην περιοχή της Βρέμης, αν και η μεγαλύτερη φροντίδα της ήταν για τους φτωχούς.
Η Αγία Emma θάφτηκε στον καθεδρικό ναό της Βρέμης, όπου ο τάφος της ανακαλύφθηκε τον 16ο αιώνα και είναι ένας από τους μεγαλύτερους στο κοιμητήριο.
Ημέρα της γιορτής είναι η 3η Δεκεμβρίου ή η 17η Απριλίου, αν και κάποιες πηγές ονομάζουν την 19η Απριλίου. Όταν ανοίχθηκε ο τάφος, μέσα βρέθηκε το ιερό της λείψανο και το δεξί της χέρι άφθορο (το χέρι που διέθετε τα δώρα και τις ελεημοσύνες). Το ιερό της λείψανο τοποθετήθηκε στο μοναστήρι του Άγιου Λουδγερίου στο Βερντέν (τιμάται 26 Μαρτίου).
Γνωστό είναι ένα περιστατικό σχετικά με τη δωρεά γης που έκανε σε κατοίκους της πόλης το 1032. Όταν μια αντιπροσωπεία των κατοίκων της πόλης πλησίασε με αίτημα για περισσότερη γη, η Αγία Emma τους υποσχέθηκε τόση γη όση μπορούσε να καλύψει ένας άνθρωπος αν έτρεχε για μία ώρα. Ο γαμπρός της Bernard ή Benno, δούκας της Σαξονίας, κάνοντας εκτίμηση της μεγάλης του περιουσίας, πρότεινε ότι θα μπορούσε να τους δώσει τόση γη όση θα μπορούσε να καλύψει ένας άντρας εάν έτρεχε για μία μέρα. Η Αγία Emma συμφώνησε σε αυτό, αλλά ο Bernard ζήτησε να επιλέξει αυτός τον άνθρωπο που θα έπρεπε να κάνει το τρέξιμο, και όταν η Αγία Emma συμφώνησε και σε αυτό, επέλεξε έναν ο οποίος ήταν σχετικά κουτσός. Αυτός ο άνθρωπος όμως απέδειξε ότι είχε εξαιρετική δύναμη και αντοχή και μέχρι το τέλος της ημέρας κατάφερε να κάνει το δρόμο του γύρω από μια πολύ σημαντικά μεγάλη περιοχή, μεγαλύτερη από το σημερινό λιμάνι της Βρέμης.
<>
Αγία Έμμα (Hemma) του Gurk. Ημέρα Μνήμης: 27 Ιουνίου.
Η Αγία Hemma του Gurk (περ. 995 - 27 Ιουνίου 1045), ήταν μία ευγενής και ιδρύτρια πολλών εκκλησιών και μοναστηριών στο Δουκάτο της Καρινθίας. Η γιορτή της είναι 27 Ιουνίου και είναι πολιούχος του σημερινού αυστριακού κράτους της Καρινθίας.
Λίγα είναι γνωστά για την ζωή της, πιθανότατα γεννήθηκε μεταξύ 995 και 1000 (άλλες πηγές αναφέρουν το 980 μ.Χ.), οι πρόγονοί της σχετίζονταν με την βαυαρική Δυναστεία των Luitpoldings και επομένως με τον αυτοκράτορα Henry II. Η γιαγιά της Imma (Emma) είχε στην κατοχή της δικαιώματα ιδιοκτησίας γης και νομισματοκοπίας στο Lieding (σήμερα τμήμα του Straßburg) τα οποία της είχαν παραχωρηθεί από τον αυτοκράτορα Otto II το 975. Η παραχώρηση όμως αυτών των δικαιωμάτων προκάλεσαν αντιρρήσεις και την αντίδραση του Αρχιεπισκόπου του Σάλτσμπουργκ και τα προνόμια μεταφέρθηκαν αργότερα στο Gurk της Καρινθίας. Σύμφωνα με τον Συναξαριστή η Αγία Hemma ήταν μέλος της ευγενούς δυναστείας των Pilštanj (Peilenstein) στο Mark an der Sann (σημ. Σλοβενική Στυρία) και ανατράφηκε στο αυτοκρατορικά ανάκτορα του Bamberg από την αυτοκράτειρα της Γερμανίας Αγία Κυνεγόνδη (τιμάται 3 Μαρτίου).
Η Αγία Hemma παντρεύτηκε τον Καρίνθιο Κόμη William II του Friesach, το 1016, από τον οποίο απέκτησε δύο γιους, τον Hartwig και τον William. Ο σύζυγός της είχε λάβει από τα χέρια του αυτοκράτορα τεράστιες εκτάσεις στον ποταμό Savinja (Sann). Τόσο οι γιοι της όσο και ο σύζυγός της δολοφονήθηκαν, πιθανότατα το 1036 από τον εξόριστο δούκα Adalbero της Καρινθίας από εκδίκηση. Η Αγία Hemma επέκτησε τεράστια περιουσία κληρονομώντας τον σύζυγό της.
Η Αγία Hemma χρησιμοποίησε τον μεγάλο πλούτο της για την ανακούφιση των φτωχών. Επιπλέον, ίδρυσε δέκα εκκλησίες στη σημερινή Καρινθία της Αυστρίας. Το 1043 ίδρυσε τη διπλή μονή της Βενεδικτίνικης Μονής Γκουρκ, όπου αποσύρθηκε τα τελευταία χρόνια της ζωής της.
Η Αγία κοιμήθηκε οσιακά.
https://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com/2019/01/hemma-gurk-27.html
<>
Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός. Ημέρα Μνήμης: 4 Δεκεμβρίου.
Πλήσας μελῶν γῆν ἡδέων Ἰωάννης,
Κἂν οὐρανοῖς ἄνεισι συνθεῖναι μέλη.
Πρόλογος
Η ζωή του αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού υπήρξε ζωή συνεχών αγώνων. Αγωνίστηκε εναντίον της νέας αιρέσεως των εικονομάχων γιατί έζησε κατά τον 8ον αιώνα που η εικονομαχία συγκλόνιζε τα θεμέλια της Εκκλησίας. Εναντίον της υπερηφάνειας και της υψηλοφροσύνης, γιατί ήταν κάτοχος όλης της επιστημονικής γνώσεως της εποχής του, όπως φαίνεται και από έργα του που μας άφησε.
Εναντίον της αγάπης του πλούτου και της ανθρώπινης δόξας, γιατί και θέση επίζηλη κατείχε, αλλά και πλούτη είχε άφθονα.
Παρ' όλα αυτά, επειδή αγάπησε τη μοναχική πολιτεία, εγκατέλειψε τα πάντα στον κόσμο αυτό και έγινε υποτακτικός σ' εάν αυστηρό γέροντα. Και στη ζωή της υποταγής όμως έδειξε ότι είχε πάρει απόφαση να πεθάνει για την αγάπη του Χριστού ο παλαιός άνθρωπος μέσα και να γεννηθεί ο νέος, ο κατά Χριστόν πλασθείς.
Νους οξύς και πολυμαθής μας άφησε σπουδαία έργα δογματικά, αλλά και σπουδαιότατα τροπάρια και ύμνους της Εκκλησίας και δικαίως θεωρείται σαν ένας από τους κορυφαίους υμνογράφους.
Η υπακοή και η ταπείνωση του, καθώς και η όλη του ζωή έμεινε παραδειγματική και σήμερα προβάλλει η μορφή του σαν υπόδειγμα για μίμηση όλων, όσων θέλουν να κερδίσουν τα μόνιμα και αναφέρεται αγαθά του ουρανού.
Οι γονείς του Ιωάννη
Ο άγιος Ιωάννης, ο λεγόμενος Δαμασκηνός, έζησε κατά την εποχή της βασιλείας του Λέοντος Γ' του Ισαύρου (717-741) και μέχρι της βασιλείας του διαδόχου αυτού Κωνσταντίνου του Κoπρωνύμου.
Ονομάσθηκε ο άγιος «Δαμασκηνός» από το όνομα της ιδιαιτέρας του πατρίδας Δαμασκού. Η πόλη αυτή βρίσκεται στη Συρία. Την εποχή, που γεννήθηκε, ήταν η πόλη υποδουλωμένη στους Αγαρηνούς και οι κάτοικοι είχαν αλλάξει την πίστη τους. Μόνο οι γονείς του Ιωάννη ήσαν πιστοί και ευσεβείς, σαν τα ευωδιαστά ρόδα ανάμεσα στα αγκάθια. Ο Θεός για τη αρετή τους, τους αντάμειψε και τους έκανε θαυμαστούς. Αυτοί οι αιχμάλωτοι έγιναν κριτές των κυριών τους. Καθώς συνέβη στους Τρεις Παίδες, που ήσαν Αιχμάλωτοι των Ασσυρίων και στον Ιωσήφ, που ήταν αιχμάλωτος των Αιγυπτίων. Και τώρα ο πατέρας του Ιωάννη έγινε πρωτοσύμβουλος του Αμηρά.
Αυτόν διάλεξε για να τον έχει σύμβουλο και διοικητή των δημοσίων, αν και ήταν αλλόπιστος, εξ' αιτίας του πλούτου του και της καταγωγής του.
Σαν διοικητής κυβερνούσε τη χώρα με δικαιοσύνη και σοφία. Ήταν πολύ φιλάνθρωπος και έδινε από τον πλούτο του για να εξαγοράζει και να ελευθερώνει τους αιχμαλώτους από τους Αγαρηνούς, γιατί κινδύνευαν να χάσουν την πίστη τους και τη ζωή τους. Έπειτα έδινε γη για να την καλλιεργούν σ' όσους ήθελαν να μείνουν στην Ιουδαία ή στη Παλαιστίνη, γιατί εκεί είχε πολλά χωράφια. Όσοι πάλι δεν ήθελαν να μείνουν εκεί, τους έδινε χρήματα για να πάνε, όπου ήθελαν.
Δεν ξόδευε ποτέ χρήματα σε συμπόσια ή για πολύτιμα φορέματα, όπως συνηθίζουν οι πλούσιοι, αλλά μόνο για θεάρεστα έργα.
Ο Θεός σαν αμοιβή για τα φιλάνθρωπα έργα του, του χάρισε τον Ιωάννη, τον παγκόσμιο φωστήρα της Εκκλησίας, που τη στόλισε με εξαιρετικά τροπάρια.
Εύρεση δασκάλου
Χάρηκε, γιατί του χάρισε ο Κύριος κληρονόμο και μόλις μεγάλωσε το παιδί, αναζητούσε να του βρει δάσκαλο σοφό και επιθυμούσε να το αναδείξει μεγάλο φιλόσοφο. Επειδή ο πόθος του ήταν θεάρεστος, ο Θεός εξεπλήρωσε την επιθυμία του.
Οι βάρβαροι της πόλης εκείνης αιχμαλώτισαν πολλούς χριστιανούς από διαφόρους τόπους και τους έφεραν εκεί. Απ' αυτούς άλλους πώλησαν κι άλλους, όσους δεν θέλησε κανείς να τους αγοράσει, αποφάσισαν να τους φονεύσουν. Ανάμεσα σ' αυτούς έτυχε να είναι και κάποιος μοναχός από την Ιταλία, Κοσμάς στο όνομα, σεμνός κι ενάρετος.
Ενώ οι βάρβαροι οδηγούσαν τους αιχμαλώτους εκεί, που θα τους θανάτωναν, συνάντησαν τον πατέρα του Ιωάννη. Εκείνος βλέποντας τον Κοσμά με λυπημένη όψη και με δάκρυα στα μάτια τον πλησίασε και του είπε:
- Γιατί κλαις, άνθρωπε του Θεού; Λυπάσαι που θα στερηθείς τον κόσμο, που, όπως βλέπω από τον μοναχικό σου σχήμα, τον απαρνήθηκες και νέκρωσες το σώμα σου;
Σ' αυτά τα λόγια απάντησε ο μοναχός:
- Ο Θεός γνωρίζει, ότι δεν λυπάμαι για τη στέρηση της παρούσας ζωής, γιατί εγώ τον κόσμο τον αρνήθηκα όπως είπες. Αλλά λυπάμαι, γιατί έμαθα όλες τις επιστήμες. Φιλοσοφία, Ρητορική, Διαλεκτική, Αριθμητική, Γεωμετρία και κάθε άλλη σοφία. Εκπαιδεύτηκα και στη Μουσική και έμαθα και Αστρονομία. Μπορώ να πω, ότι δεν άφησα τίποτε, που να μη μάθω, για να εννοήσω από την αρμονία και την ομορφιά των δημιουργημάτων τον Δημιουργό της Κτίσεως.
Έπειτα σπούδασα και την δική μας Θεολογία. Επειδή όμως δε βρήκα ακόμη μαθητή για να τον αφήσω διάδοχο της σοφίας μου λυπάμαι και θλίβομαι. Γιατί όπως θέλουν οι πλούσιοι ν' αποκτήσουν παιδιά για να τους κληρονομήσουν, έτσι επιθυμούν και οι φιλόσοφοι ν' αφήσουν διαδόχους στη σοφία τους, για να έχουν μνήμη αθάνατη. Έτσι φεύγει ο σοφός για την αιώνια ζωή σαν τον δούλο, που διπλασίασε το τάλαντο. Διαφορετικά θα κριθεί σαν ανωφελής. Γι' αυτό στεναχωρούμαι, επειδή φοβάμαι, μήπως ο Δεσπότης με συναριθμήσει με τον πονηρό δούλο που έκρυψε το τάλαντο.
Μόλις άκουσε αυτά ο άρχοντας, που είχε πόθο να βρει τέτοιο σοφό άνθρωπο, λέγει στον Κοσμά:
- Μη λυπάσαι γι' αυτή την αιτία, δάσκαλε, και ίσως ο Κύριος εκπληρώσει τα αιτήματα της καρδιάς σου.
Πήγε στον άρχοντα των Σαρακηνών και του εζήτησε να του χαρίσει αυτόν τον αιχμάλωτο. Έτσι και έγινε. Πήρε, λοιπόν, τον Κοσμά, τον οδήγησε στο σπίτι του, τον περιποιήθηκε και του είπε:
- Γνώριζε, σοφότατε και λογικότατε, ότι όχι μόνο από την αιχμαλωσία σε λύτρωσα, αλλά σε κάνω και δεσπότη του σπιτιού μου, μέτοχο στις χαρές και στις λύπες μου. Άλλη χάρη δεν ζητώ από την αγιοσύνη σου, παρά μόνο να καταβάλλεις κάθε προσπάθεια να διδάξεις αυτά τα δύο παιδιά, όλη την σοφία και την μάθηση που γνωρίζεις. Είναι δε τα παιδιά ο Ιωάννης γνήσιο παιδί μου και ο Κοσμάς από τα Ιεροσόλυμα, που τον πήρα από μικρό κοντά μου, γιατί ήταν ορφανός και τον αγαπώ όχι λιγότερο από τον Ιωάννη.
Ο Κοσμάς μόλις άκουσε αυτά, χάρηκε και όπως το διψασμένο ελάφι που τρέχει στο νερό, έτσι και αυτός με μεγάλη επιθυμία δίδασκε τους μαθητές του τη φιλοσοφία του.
Οι δύο νέοι λόγω της οξύτητας του πνεύματος μέσα σε λίγα χρόνια σπούδασαν και έμαθαν τις επιστήμες. Το πόσο καλά μορφώθηκαν, φαίνεται στα ποιήματά και στα συγγράμματα τους. Ο Ιωάννης έγραψε πολλούς λόγους περί Ορθοδοξίας κατά των αιρετικών. Έγραψε και ψυχωφελείς ομιλίες, που θαυμάζει κανείς τη σοφία του.
Παρ' όλη τη σοφία του καθόλου δεν υπερηφανευόταν, αλλά όπως τα καρπερά δέντρα, όσο είναι φορτωμένα από καρπούς τόσο και περισσότερο γέρνουν προς τη γη, έτσι κι ο πάνσοφος Ιωάννης.
Αναχώρηση του δασκάλου
Όταν ο δάσκαλος είδε, ότι οι μαθητές του έφτασαν σε ικανό σημείο σοφίας πήγε στον πατέρα τους και του είπε:
- Κύριε, όπως ήθελες, έγιναν τα παιδιά σου θαυμάσια στη σοφία. Και δεν αρκέσθηκαν να γίνουν μόνον, όπως ο δάσκαλος τους, αλλά κατά πολύ ανώτεροι στο ύψος της φιλοσοφίας. Λοιπόν, επειδή δε με χρειάζονται πια, ζητώ από την ευγένεια σου μια χάρη.
Σαν πληρωμή του κόπου μου να μ' αφήσεις να πάω σε κανένα ασκητήριο για να μελετήσω την άνω σοφία, προς την οποία η φιλοσοφία με καθοδήγησε.
Ο άρχοντας, όταν άκουσε αυτά λυπήθηκε, γιατί δεν ήθελε ν' αποχωρισθεί τέτοιο χρήσιμο άνθρωπο. Αλλά, για να μη φανεί προς τον ευεργέτη του αχάριστος του έδωσε την άδεια και χρήματα για το ταξίδι του.
Έφυγε, λοιπόν, ο Κοσμάς, και πήγε στην Λαύρα του Αγίου Σάββα. Εκεί πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του μέχρι που έφυγε για την αιώνια μακαριότητα. Το ίδιο και ο πατέρας του Ιωάννη μετά από λίγο καιρό έφυγε για τον ουρανό.
Ο αρχηγός των Σαρακηνών βλέποντας τη σοφία του Ιωάννη του έδωσε το αξίωμα του πατέρα του. Ο Ιωάννης έγινε πρωτοσύμβουλος, παρά τη θέληση του. Επιθυμία του ήταν να αναχωρήσει από τον κόσμο.
Εκείνη την εποχή ήταν αυτοκράτορας του Βυζαντίου ο Λέων Γ' ο Ίσαυρος (717-741), που σαν λιοντάρι κατασπάραζε την Εκκλησία του Χριστού διώκοντας τους πιστούς, που προσκυνούσαν τις εικόνες.
Ο Ιωάννης, θερμός ζηλωτής της πίστεως έγραφε επιστολές και τις έστελνε στην Βασιλεύουσα. Καταπολεμούσε τις απόψεις του Λέοντος αποδεικνύοντας με φιλοσοφικούς συλλογισμούς και με ιστορικά παραδείγματα από τη ζωή των Αγίων, την αναγκαία προσκύνηση των αγίων εικόνων.
Τέτοιες επιστολές, έστελνε και σε πολλούς ανθρώπους για να τις διαβάζουν μεταξύ τους και να στερεώνονται στην ευσέβεια και να μαθαίνουν πως θ' απαντούν στους εικονομάχους.
Η συκοφαντία
Μόλις έμαθε αυτά ο ασεβής βασιλιάς συζήτησε το θέμα με άλλους άρχοντες εικονομάχους και αποφάσισαν να διαβάλλουν τον Ιωάννη στον άρχοντα των Σαρακηνών, για να τον θανατώσει. Βρήκαν, λοιπόν, μια επιστολή του Ιωάννη, που την έδειξε ο Λέων σε μερικούς δασκάλους και τους ρώτησε, αν μπορούν να μιμηθούν το γραφικό χαρακτήρα εκείνου.
Βρέθηκε ένας έμπειρος καλλιγράφος, που υποσχέθηκε, ότι θα μιμηθεί ακριβώς το χαρακτήρα. Αυτόν διάταξε ο Λέων να αντιγράψει μια επιστολή γραμμένη από τον ίδιο, σαν από τον Ιωάννη και απευθυνόμενη στον ίδιο. Η επιστολή έλεγε: «Βασιλιά πολυχρονεμένε, στέλνω την αρμόζουσα ευγνωμοσύνη και τον πρέποντα σεβασμό στη βασιλεία σου. Μάθε ότι αυτή την εποχή η πόλη της Δαμασκού είναι παραμελημένη από τους Αγαρηνούς, γιατί ο στρατός τους είναι εξασθενημένος. Στείλε στόλο και στρατό πολύ, όσο μπορείς, να την καταλάβεις χωρίς πόλεμο. Θα σε βοηθήσω σ' αυτό κι εγώ, γιατί όλη η πόλη είναι σχεδόν στην εξουσία μου».
Έπειτα έγραψε ο Λέων ο ίδιος επιστολή προς τον Σαρακηνό άρχοντα και του έγραφε:
«Δεν γνωρίζω τίποτε καλύτερο από το να φυλάσσει ο καθένας τις συνθήκες ειρήνης. Δε θέλω να χαλάσω τη φιλία, που έχω με την ευγένειά σου, αν και κάποιος έμπιστος φίλος σου με παρακινεί και με προκαλεί σε τούτο. Πολλές φορές μάλιστα μου έστειλε επιστολή να έλθω να κυριεύσω τη χώρα σου. Για να βεβαιωθείς δε ότι σου λέω την αλήθεια σου στέλνω μία από τις επιστολές. Έτσι θα γνωρίσεις τη δική μου αληθινή φιλία και εκείνον το δόλιο, που μου τις έγραψε.
Έστειλε λοιπόν ο βασιλιάς τις επιστολές με ένα του δούλο. Ο βάρβαρος ηγεμόνας θύμωσε και κάλεσε τον Άγιο.
Κόψιμο του δεξιού χεριού του Ιωάννη
Ο Ιωάννης εννόησε το δόλο του Λέοντος και εξήγησε στον άρχοντα ότι ποτέ δεν έβαλε στο νου του τέτοια προδοτική πράξη. Εζήτησε δε προθεσμία ν' αποδείξει το άδικο. Ο βάρβαρος όμως δεν πίστεψε και πρόσταξε να του κόψουν το δεξί χέρι. Κόπηκε το χέρι, που έλεγχε καθένα που μισούσε τον Κύριο και κρεμάστηκε στην αγορά, για να το βλέπουν όλοι.
Το βράδυ έστειλε μεσίτες ο Ιωάννης στο βάρβαρο παρακαλώντας να του χαρίσει το κομμένο χέρι για να το θάψει. Ο Σαρακηνός συμφώνησε και του έδωσε το χέρι. Ο Άγιος το πήρε το πήγε στο ναό, που είχε στο σπίτι του. Έπεσε κάτω μπροστά στη αγία εικόνα της Θεομήτορος και προσευχόμενος με δάκρυα έλεγε:
«Δέσποινα Πάναγνε Μήτερ, η τον Θεόν μου τεκούσα, δια της θείας εικόνας η δεξιά μου εκόπη. Ουκ αγνοείς την αιτίαν, δι' ην εμάνη ο Λέων Προφθασον, τοίνυν, ως τάχος και ιασαί μου την χείρα. Η δεξιά του Υψίστου, η από Σου σαρκωθείσα, Πολλάς ποιεί τας δυνάμεις δια της Σης μεσιτείας. Την δεξιάν μου ταύτην και νυν ιασάτω λιταίς σου. Ως αν, Σους ύμνους, ους δοίης και του εκ Σου σαρκωθέντος. Εν ρυθμικαίς αρμονίαις συγγράψηται, Θεοτόκε, Και συνεργός χρηματίση της Ορθοδόξου λατρείας,
Δύνασαι γαρ όσα αν θέλης, ως του Θεού Μητηρ ούσα»
Λέγοντας αυτά ο Ιωάννης αποκοιμήθηκε και βλέπει την αγία εικόνα της Αειπαρθένου και του λέγει:
«Γιατρεύτηκε το χέρι σου και μη λυπάσαι πλέον γι' αυτό. Κάνε τώρα αυτό γραφίδα γραμματέως όπως μου υποσχέθηκες».
Θεραπεία του κομμένου χεριού
Τότε ξύπνησε ο Άγιος και βλέποντας το χέρι του θεραπευμένο, δοξολογούσε και ευχαριστούσε τον Κύριο και την Άχραντη Μητέρα του. Έψαλλε όλη την νύκτα λέγοντας: «Η δεξιά σου χειρ, Κύριε, εν ισχύι δεδόξασται η δεξιά σου την θραυσθείσαν μου δεξιάν εθεράπευσε. Δια της δεξιάς μου ταύτης θέλεις θρυμματίσει και συντρίψει τους υπεναντίους εικονοθραύστας».
Την άλλη μέρα είδαν το θαύμα μερικοί γείτονες του Αγίου και πήγαν στον Σαρακηνό λέγοντας:Άρχοντα, αυτοί που πρόσταξες να κόψουν το χέρι του Ιωάννη, δεν υπάκουσαν. Αλλά κάποιος δούλος ή φίλος του δέχτηκε να του κόψουν το δικό του χέρι, αφού πήρε πολλά χρήματα. Έτσι οι δήμιοι αφού πήραν και οι ίδιοι χρήματα δεν εξετέλεσαν την προσταγή.
Ο άρχοντας διέταξε τότε να 'ρθει ο Ιωάννης για να δει τα χέρια του. Πήγε, λοιπόν, ο Άγιος και έδειξε το χέρι του που είχαν κόψει. Γύρω δε από το χέρι, στο σημείο που είχε συγκολληθεί, υπήρχε κατά θεία οικονομία μια γραμμή.
Λέγει τότε ο βάρβαρος στον Ιωάννη:
- Ποιος γιατρός σε θεράπευσε; Και τι βότανα έβαλε;
- Ο παντοδύναμος Κύριος μου και μόνον Αυτός, που τα πάντα μπορεί να κάνει.
- Ανεύθυνος είσαι, όπως φαίνεται και άδικα σε κατάκρινα, γιατί δεν εξέτασα καλά την υπόθεση. Σε παρακαλώ συγχώρεσέ με και έχε την τιμή του πρωτοσύμβουλού μου. Σου υπόσχομαι δε να μην κάνω τίποτε χωρίς τη συμβουλή σου.
Τότε ο Άγιος έπεσε στα πόδια του και τον παρακαλούσε να τον αφήσει να πάει σ' άλλη υπηρεσία που περισσότερο επιθυμούσε. Ο άρχοντας είχε στην αρχή αντιρρήσεις, αλλά τελικά του έδωσε την άδεια.
Αναχώρηση από τον κόσμο
Ελευθέρωσε, λοιπόν, τους δούλους του, μοίρασε τα πλούτη του στους φτωχούς και στην εκκλησία και πήγε στη Μονή του αγίου Σάββα. Παρακάλεσε τον ηγούμενο, λέγοντας με πολλή ταπείνωση:
- Εγώ, Δέσποτα είμαι το χαμένο πρόβατο και έρχομαι στο Χριστό από την ερημιά του κόσμου. Να δεχθείς, λοιπόν εμένα, τον ανάξιο, και να με πάρεις στα πρόβατα της ποίμνης σου.
Ο Ηγούμενος χάρηκε και αφού φώναξε κάποιον επίσημο γέροντα του έδωσε υποτακτικό τον Άγιο, για να τον διδάσκει και να τον καθοδηγεί στη μοναχική πολιτεία.
Ο γέροντας τον πήρε στο κελλί του, τον νουθέτησε και του είπε:
- Πρόσεχε να μην κάνεις τίποτε χωρίς το θέλημά μου.
Αυτό είναι το θεμέλιο της μοναχικής πολιτείας, να κόψεις το θέλημά σου και να προσφέρεις τις προσευχές και τα δάκρυα στο Θεό. Αυτό είναι η καθαρή θυσία. Αυτό, λοιπόν, ας είναι η πρώτη σου εργασία στα σωματικά, δηλαδή το ψυχοσωτήριο πένθος. Ως προς τη ψυχή, πρόσεχε να μην αφήσεις το νου σου να σκέφτεται ανωφελή πράγματα και κοσμικά. Να μη υπερηφανεύεσαι για τη σοφία σου, γιατί δε σε ωφελεί καθόλου, αν δεν αποκτήσεις ταπείνωση.
Τέτοια κι άλλα πολλά του είπε ο γέροντας και μεταξύ άλλων τον διέταξε να μη στείλει επιστολή σε κανένα, ούτε να ψάλλει τροπάριο, ούτε να πει λόγους φιλοσοφίας. Να σιωπά και να μιλά, όταν είναι ανάγκη. Όπως ορίζουν οι νόμοι της μοναχική ζωής.
Σαν γη αγαθή δέχτηκε ο Άγιος τις συμβουλές και αγόγγυστα υποτασσόταν στις προσταγές του γέροντα, χωρίς ν' αμφιβάλλει ή να κατακρίνει τα προστάγματα του.
Υποταγή και ταπείνωση
Μετά από καιρό θέλοντας ο γέροντας να δοκιμάσει τον Ιωάννη, αν είχε υποταγή και ταπείνωση, έκανε το εξής. Του έδωσε ζεμπίλια πλεγμένα με φοινικόφυλλα και του είπε:
- Πάρε αυτά τα εργόχειρα και πήγαινε στη Δαμασκό. Εκεί να τα πωλήσεις.
Του όρισε δε μια τιμή διπλάσια από την αξία τους. Του είπε να μην τα δώσει λιγότερο, γιατί το μοναστήρι είχε ανάγκη από χρήματα. Ο μέχρι θανάτου υπάκουος δεν εναντιώθηκε καθόλου στο γέροντά του, αλλά πήρε στον ώμο το φορτίο και πήγε στη Δαμασκό. Εκεί στην αγορά ρακένδυτος και άλουστος ο πρώην ευγενής και ένδοξος, πωλούσε τα ζεμπίλια. Οι αγοραστές μόλις άκουγαν τιμή διπλάσια θύμωναν, έβριζαν τον Άγιο και έφευγαν.
Πέρασε απ' εκεί ένας από τους δούλους του και τον γνώρισε. Λυπήθηκε τον κύριο του και αφού προσποιήθηκε ότι δεν τον γνώριζε αγόρασε όλα τα ζεμπίλια. Ο Άγιος πήρε τα χρήματα και γύρισε χαρούμενος στο μοναστήρι, γιατί νίκησε την υπερηφάνεια του.
Μετά από καιρό πέθανε κάποιος γείτονας του Ιωάννη. Ο αδελφός το νεκρού παρακάλεσε τον Άγιο να συνθέσει κανένα τροπάριο για να τον παρηγορεί στη λύπη του. Ο Άγιος όμως δεν θέλησε να παραβεί την εντολή του γέροντα του. Τελικά, επειδή πιέστηκε, εσύνθεσε ένα ωραιότατο τροπάριο που ψάλλεται και σήμερα το «Πάντα ματαιότης τα ανθρώπινα».
Τιμωρία και ανυπακοή
Μια μέρα ήταν μόνος του ο Ιωάννης στο κελλί του κι έψαλλε το τροπάριο. Έτυχε τότε να περάσει ο γέροντας του, που όταν άκουσε την ψαλμωδία, θύμωσε και του είπε:
- Αντί να κλαις, γελάς και χαίρεσαι;
Ο Άγιος του εξήγησε, αλλά ο γέροντας τον έδιωξε σαν ανυπάκουο. Ο Ιωάννης θυμήθηκε την παράβαση των πρωτοπλάστων και έκλαψε πικρά. Έβαλε δε μεσίτες όλους τους γέροντες και τον Ηγούμενο να παρακαλέσουν το γέροντα του να του δώσει συγχώρηση. Εκείνος όμως ήταν αυστηρός και δεν άλλαξε.
Τότε οι γέροντες τον παρακαλούσαν να του δώσει άλλον κανόνα και να μην τον διώξει τελείως. Είπε λοιπόν, εκείνος:
- Αν δεχθεί να καθαρίσει τις ακαθαρσίες της Λαύρας με τα χέρια του, θα τον συγχωρήσω, διαφορετικά δεν τον δέχομαι.
Μόλις το άκουσε ο Άγιος χάρηκε και είπε:
- Αυτό είναι εύκολο να το κάμω. Ευλογείτε, άγιοι πατέρες.
Πήρε αμέσως τα εργαλεία και άρχισε με τα χέρια να καθαρίζει την κόπρο.
Μόλις τον είδε ο γέροντας του κατάλαβε το μέγεθος της ταπείνωσης του και της υπακοής. Έτρεξε, τον αγκάλιασε και του είπε.
- Είμαι καλότυχος, γιατί αξιώθηκα να έχω τέτοιο μαθητή.
Ο Άγιος όταν άκουσε τους επαίνους, έκλαιγε ταπεινώνοντας, τον εαυτό του. Ο γέροντας του, του έδωσε συγχώρεση και το συμβούλευσε να διατηρεί τη ψυχοσωτήρια σιωπή.
Άδεια να μελωδεί
Μετά από λίγες μέρες είδε στον ύπνο του ο γέροντας την Παναγία που του είπε:
- «Γιατί έφραξες τέτοια θαυμάσια βρύση; Άφησε την πηγή να ποτίσει όλη την οικουμένη, να σκεπάσει τις θάλασσες των αιρέσεων. Αυτός θα ξεπεράσει τον Δαβίδ. Θα μελωδήσει την ουράνια μελουργία. Θα στηλιτεύσει τις αιρέσεις και θα ορθοτομήσει τα δόγματα της πίστεως».
Το πρωί μόλις ξύπνησε ο γέροντας, πήγε στον Άγιο και του είπε:
- Παιδί της υπακοής του Χριστού, άνοιξε το στόμα σου και πες τους λόγους, που το άγιο Πνεύμα έγραψε στην καρδιά σου. Ανέβα στο όρος της Εκκλησιάς και δίδαξε τον κόσμο. Συγχώρεσε και μένα για ό,τι έφταιξα, διότι σε εμπόδισα από άγνοια.
Άρχισε από τότε ο Ιωάννης να συνθέτει εκείνες τις μελωδίες, με τις οποίες λαμπρύνονται οι ακολουθίες της εκκλησίας μας. Εσύνθεσε όχι μόνο κανόνες και τροπάρια, ιδιόμελα και προσόμοια αλλά και πανηγυρικούς λόγους στις Δεσποτικές εορτές και εγκώμια στην Υπεραγία Θεοτόκο και σ' άλλους Αγίους.
Σπουδαίο είναι και το έργο του, που επιγράφεται «Πηγή Γνώσεως». Περιγράφει σ' αυτό τα μυστήρια και τα δόγματα της Πίστεως μας, με ορθές αποδείξεις γραφικές αλλά και επιστημονικές.
Έγραψε και πολλούς λόγους για την προσκύνηση των θείων εικόνων. Ποιήματα πολλά εσύνθεσε με τον Άγιο Κοσμά, πνευματικό αδελφό του, που τον είχε συμμέτοχο στους κόπους και στους αγώνες της πνευματικής ζωής. Ο Άγιος Κοσμάς άφησε πολλούς κανόνες και τροπάρια. Για την αρετή του χειροτονήθηκε χωρίς να το θέλει από τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων, Επίσκοπος της πόλεως Μαϊουμά.
Ο Πατριάρχης χειροτόνησε και τον Ιωάννη πρεσβύτερο, που εξακολούθησε και μετά τη χειροτονία του να μένει στη μονή.
Ο Άγιος τελείωσε τη ζωή του, σας πολύαθλος αγωνιστής σε ηλικία εκατόν τεσσάρων χρονών.
Η Εκκλησία μας γιορτάζει τη μνήμη του στις 4 Δεκεμβρίου.
Συγγραφικό έργο
Ο Άγιος Ιωάννης μας παρέδωσε πλουσιότατο έργο σε όλους τους τομείς της Θεολογίας. Αφιερωμένος στη συχνή μελέτη της Πατερικής Παράδοσης και της ελληνικής φιλοσοφίας κατέγραψε άνετα τον πλούτο της εμπειρίας του. Οι κριτικοί σήμερα αρνούνται την πρωτοτυπία , αλλά αυτό δεν αφορά σε όλα τα έργα του. Εκείνο που δεν μπορεί κανείς να αρνηθεί είναι η αυστηρότητα στη μέθοδο και τη διαίρεση. Η υπεροχή του συστηματικού στοιχείου έναντι του πρωτοτύπου, υπήρξε αυστηρή στην επιλογή, η οποία εναρμονιζόταν άριστα και προς την αντίστοιχη αξίωση της Εκκλησίας.
Τα έργα διακρίνονται σε δογματικά, αντιρρητικά, απολογητικά, ηθικά, ομιλίες, ερμηνευτικά, αγιολογικά και υμνογραφικά.
I) Δογματικά
α) το σπουδαιότερο δογματικό σύγγραμμα είναι η τριλογία «Πηγή γνώσεως». Διαιρείται σε τρία μέρη, όπου αναπτύσσονται οι φιλοσοφικές προϋποθέσεις, οι παρεκκλίσεις των αιρέσεων και τα δόγματα της Εκκλησίας. Το πρώτο μέρος ονομάζεται «Φιλοσοφικά Κεφάλαια» και αποτελεί φιλοσοφική εισαγωγή στη χριστιανική θεολογία. Στο μέρος «Περί τῶν αἱρέσεων» εξετάζονται σύντομα εκατό αιρέσεις σε εκατό κεφάλαια. Το τρίτο μέρος είναι η «Ἔκδοσις ἀκριβής τῆς ὀρθοδόξου πίστεως», το οποίο διαιρείται σε εκατό κεφάλαια και αποτελεί σύστημα δογματικής θεολογίας της Ορθοδοξίας. Γράφοντας το έργο αυτό ο Ιωάννης, όπλισε τους υπερασπιστές της τιμής των εικόνων με ένα ισχυρό όπλο στον αγώνα με τους αντιπάλους τους· όπλο που τους έλειπε κατά την έναρξη της Εικονομαχίας. Εδώ θέλει να προσφέρει εκκλησιαστικό και όχι προσωπικό δογματικό σύστημα. Από τους Πατέρες κυριαρχεί ο Γρηγόριος ο Θεολόγος και ακολουθούν οι Μέγας Βασίλειος, Γρηγόριος Νύσσης, Διονύσιος Αρεοπαγίτης κ.ά.
β) «Λίβελλος περί ὀρθοῦ φρονήματος». Ανακεφαλαιώνει τα θεμελιώδη δόγματα της Ορθοδοξίας με βάση το Σύμβολο της Πίστεως.
γ) «Εἰσαγωγή δογμάτων στοιχειώδης». Εξετάζει τους βασικούς όρους και τις κύριες διακρίσεις της χριστιανικής δογματικής.
δ) «Περί τῶν ἐν πίστει κεκοιμημένων» (αμφιβαλλόμενο).
II) Ἀντιρρητικά.
Σώζονται δύο πραγματείες εναντίον των Νεστοριανών, τρεις εναντίον των Μονοφυσιτών και εναντίον του Μονοθελητισμού. Οι περίφημες τρεις πραγματείες «Περί εἰκόνων» απετέλεσαν την πιο πολύτιμη πηγή των εικονοφίλων για την υπεράσπιση των ι. εικόνων. Γράφθηκαν σταδιακά στην πρώτη φάση της Εικονομαχίας και, συγκεκριμένα, από το 726 μ.Χ. ως το 731 μ.Χ. Εξετάζουν με μετριοπάθεια το πρόβλημα, δίδοντας το ορθό νόημα στη χρήση των εικόνων. Στο έργο αυτό παρουσιάζεται κατά τρόπο και η πολιτική του Λέοντα Γ’ για το θέμα.
III) Ἀπολογητικά.
α) «Διάλογος κατά Μανιχαίων», ο οποίος είναι ερωταποκρίσεις ενός ορθοδόξου με οπαδό της παλιάς αίρεσης των Μανιχαίων.
β) Στο «Διάλεξις χριστιανοῦ καί σαρακηνοῦ» γίνεται λόγος για την αιτία του καλού και του κακού.
IV) Ἠθικά.
α) «Ἱερά παράλληλα». Είναι μια ογκώδης ανθολογία Βιβλικών και Πατερικών χωρίων, η οποία αναφέρε-ται στο θρησκευτικό και ηθικό βίο.
β) «Περί τῶν ἁγίων νηστειῶν πρός Κομητᾶν». Εξετάζει το θέμα της διάρκειας της νηστείας της Τεσσαρακοστής.
V) Ὁμιλίες.
Μία «Εἰς τό Γενέσιον » και τρεις «Εἰς τήν Κοίμησιν τῆς Θεοτόκου». Ακόμη «Εἰς τήν Μεταμόρφωσιν τοῦ Κυρίου», «Εἰς τήν ξηρανθεῖσαν συκῆν» και «Εἰς τό Μέγα Σάββατον». Τέλος, οι ψευδεπίγαφες ομιλίες είναι πολυάριθμες.
VI) Ἑρμηνευτικά. Η ενασχόληση του Δαμασκηνού με την ερμηνεία των Γραφών υπήρξε περιορισμένη. Έχουμε μόνο την ερμηνεία «Εἰς τάς ἐπιστολάς τοῦ Παύλου», που αποτελεί επιτομή της εκτενούς ομιλητικής ερμηνείας του Ιωάννου Χρυσοστόμου.
VII) Ἁγιολογικά.
α) «Ἐγκώμιον εἰς Ἰωάννην τόν Χρυσόστομον».
β) «Ἐγκώμιον εἰς τήν ἁγίαν Βαρβάραν».
γ) «Μαρτύριον τῆς ἁγίας Αἰκατερίνης».
δ) Ο «Βίος Βαρλαάμ καί Ἰωάσαφ» είναι το σπουδαιότερο αγιογραφικό κείμενο του Ιωάννη, διότι γνώρισε μεγάλη διάδοση ως διήγημα.
VIII) Ὑμνογραφικά.
Ο Δαμασκηνός είναι επίσης ένας από τους σπουδαιότερους μελωδούς της Εκκλησίας. Το ποιητικό του έργο θεωρείται από τα σημαντικότερα στην ορθόδοξη υμνογραφική παράδοση. Είναι ένας από τους εισηγητές του ποιητικού είδους των Κανόνων. Σώζονται 90 Κανόνες του, από τους οποίους οι 14 έχουν συμπεριληφθεί στα λειτουργικά βιβλία. Περίφημος είναι ο «Κανών εἰς τό ἅγιον Πάσχα» και το υμνογραφικό τμήμα των Κυριακών στο βιβλίο της Παρακλητικής· γνωστό ως Ὀχτώηχος της Κυριακής. Οι ύμνοι του επηρέασαν τους μεταγενέστερους ποιητές και απετέλεσαν τον πυρήνα των ακολουθιών της εβδομάδος.
<>
Άγιος Βικτρίκιος, Επίσκοπος Ρουέν Γαλλίας. Ημέρα Μνήμης: 7 Αυγούστου.
Ο Άγιος Βικτρίκιος ήταν επίσκοπος της Ρουέν.
Ο Άγιος Βικτρίκιος γεννήθηκε στα 340 άγνωστο που. Προερχόταν από οικογένεια στρατιωτικών και ο ίδιος ακολούθησε τη στρατιωτική σταδιοδρομία. Ασπάσθηκε τον Χριστιανισμό και το 385 έγινε επίσκοπος της Γαλλικής πόλης Ρουέν. Άσκησε σημαντικό ποιμαντικό, ιεραποστολικό και οργανωτικό του μοναχισμού έργο. Το 396 πήγε στη Μεγάλη Βρετανία για να βοηθήσει στην καταπολέμηση του Αρειανισμού, αλλά κατηγορήθηκε για Απολλιναρισμό όμως αθωώθηκε ύστερα από την υπεράσπιση του Αγίου Ιννοκέντιου, Πάπα Ρώμης (τιμάται 12 Μαρτίου). Πέθανε περί το 410 μ.Χ.
Το μόνο κείμενό του που μας έχει σωθεί είναι το De laude sanctorum με την παλαιότερη στη Δύση και στοιχειωδέστερη θεολογία περί των Αγίων λειψάνων.
https://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com/2019/01/7.html
<>
Ὅσιος Brynach, ὁ Θαυματουργὸς Ἡγούμενος ἐν Νεβέρνῳ τῆς Οὐαλλίας. Ήμέρα Μνήμης: 7 Ἀπριλίου.
῾Ο Ὅσιος Brynach (St. Brynach, Bernach, Bernacus, Brenach, Bryynach) γεννήθηκε περὶ τὸ 480 στὴν Ἰρλανδία, στὴν ἐπαρχία Κίλνταρ (Kildare). Λέγεται, ὅτι καταγόταν ἀπὸ ἐμπόρους Ἰουδαίους, οἱ ὁποῖοι αἰῶνες ἐνωρίτερα εἶχαν ἔλθει στὴν ἀνατολικὴ Ἰρλανδία, καὶ ὅτι γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ στὴν πατρίδα του τὸν ὠνόμαζαν Bρυνᾶχος (Μπρέναχ), ὁ «υἱὸς τοῦ Ἰσραήλ».
Ἡ εὐσεβὴς μητέρα του ἐγαλούχησε αὐτὸν μὲ τὰ νάματα τῆς Χριστιανικῆς Πίστεως. Ἀπὸ νήπιο ἀκτινοβολοῦσε τὴν Χάρι τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, τὸν Ὁποῖον παιδιόθεν ἠγάπησε. Στὴν πατρίδα του ὁ ἴδιος καὶ οἱ οἰκεῖοι του ἄκουγαν τοὺς ἐμπόρους, οἱ ὁποῖοι ἤρχοντο ἀπὸ τὴν Μεσόγειο, τὰ νησιὰ τοῦ Αἰγαίου, τὴν Κρήτη καὶ τὴν Αἴγυπτο, νὰ τοὺς διηγοῦνται ἱστορίες ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Τόπους καὶ τὴν Ρώμη. Ἐπεθύμησε, λοιπόν, καὶ ἐκεῖνος, ὅταν μεγαλώση νὰ, ταξιδεύση σὲ ἐκεῖνα τὰ μέρη.
Ἤθελε νὰ πάη γιὰ προσκύνημα στὴν Ρώμη,
στοὺς Τάφους τῶν Μαρτύρων, ἀλλὰ περισσότερο ἐπιθυμοῦσε νὰ ἐπισκεφθῆ τοὺς Ἁγίους Τόπους. Ἐπίσης, ἤθελε ἀπὸ μικρὸς νὰ ἀφιερωθῆ στὸν Θεὸ καὶ νὰ μάθη νὰ προσεύχεται. Τὸ Ὄρος τῶν Ἀγγέλων. Ἡ παράδοσις λέει, ὅτι χωρὶς χρήματα, ἀλλὰ μὲ τὴν ἐλπίδα του στὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ,
πῆγε στὴν Ρώμη καὶ ἐπέστρεψε.
Ὁ Bρυνᾶχος, κατὰ τὴν ἐπιστροφή του, ἔμεινε λίγο στὴν Δυτικὴ Γαλατία (σημ. Γαλλία), καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ἦλθε στὴν Bρετανία, ἔπλευσε ἀπὸ τὴν Bόρεια Γαλλία πρὸς τὴν Νοτιοδυτικὴ Οὐαλλία καὶ βγῆκε στὸν κόλπο Μίλφορδ Χέβεν (Milford Haven), στὸ Ἀμπεργκλεδάου (Abergleddau), ὅπου κατοικοῦσε ἡ φυλὴ Δήμηται.
Ὅταν ἔφθασε στὴν ξηρά, γονάτισε καὶ εὐχαρίστησε τὸν Θεό, ποὺ ἔφθασε σῶος. Ἡ παράδοσις λέει, ὅτι ἐπειδὴ δὲν βρῆκε πηγὴ στὸ σημεῖο ἐκεῖνο νὰ πιῆ νερό, παρεκάλεσε τὸν Θεὸ νὰ τὸν βοηθήση, πιέσε τὴν γροθιά του δυνατὰ σὲ ἕναν βράχο καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ἀνέβλυσε ἄφθονο ὕδωρ.
Ὅμως, οὔτε στὸν τόπο ἐκεῖνο ἔμεινε γιὰ πολὺ καιρό, ἐξ αἰτίας τῶν πολλῶν πειρασμῶν καὶ τῆς ἔχθρας τῶν ἐντοπίων κατοίκων. Ἀπὸ ἐκεῖ προχώρησε ἐσωτερικὰ τῶν ἐκβολῶν τοῦ ποταμοῦ Γκλεντάου (Cleddau), ὅπου ἔζησε μὲ μεγάλη ἄσκησι· μετὰ ἀπὸ λίγο καιρὸ κατευθύνθηκε βορειοδυτικὰ καὶ ἔφθασε στὶς πηγὲς τοῦ ποταμοῦ Πὸνς Λαπιντέους (Pons Lapideus, σημ. Pontfean). Στὴν περοχὴ αὐτὴ ἔδωσε σκληρὴ μάχη ἐναντίον τῶν ἀκαθάρων πνευμάτων, τὰ ὁποῖα κάθε νύκτα ἔβγαζαν τρομερὲς κραυγὲς καὶ σκορποῦσαν ἄσχημες μυρωδιές, ὥστε οἱ κάτοικοι ἀπὸ τὸν φόβο ἐγκατέλιπαν τὰ σπίτια τους. Ὁ Ὅσιος Bρυνᾶχος τοὺς ἐλευθέρωσε ἀπὸ τὴν μάστιγα αὐτὴ καὶ ἔκτισε Ἐκκλησία ἀφιερωμένη στὴν Ἁγία Τριάδα, γιὰ νὰ ὑμνῆται ὁ Δημιουργὸς καὶ νὰ εἰρηνεύη ἡ φύσις.
Στὸν τόπο αὐτὸ συνέβη καὶ τὸ ἑξῆς: ἡ θυγατέρα τοῦ Ἡγεμόνος κατελήφθη ἀπὸ ἔρωτα γιὰ τὸν Ὅσιο, ὁ ὁποῖος ἀρνήθηκε εὐγενικὰ νὰ ἐνδώση στὶς ἐνοχλήσεις της. Τότε, προκειμένου νὰ τὸν κερδίση, τοῦ ἔστειλε ἕνα γεῦμα μὲ μάγια. Ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ ὅμως τὸν ἐπροστάτευσε. Ὅταν διεπίστωσε ἡ νέα, ὅτι δὲν ἐπέτυχε τὸ τέχνασμά της, ἔστειλε στρατιῶτες νὰ τὸν αἰχμαλωτίσουν καὶ νὰ τὸν φέρουν ἐνώπιόν της. Εἶχαν ἐντολή, ἂν δὲν τὸ καταφέρουν, νὰ τὸν θανατώσουν.
Ὁ Θεὸς ὅμως προστατεύσε καὶ πάλι τὸν Ὅσιο. Πληγωμένος ὅπως ἦταν, ἔπεσε σὲ μία πηγὴ καὶ μὲ τὸ νερό της θεραπεύθηκε θαυματουργικά. Τὸ νερὸ βάφθηκε μὲ τὸ αἷμά του καὶ παρέμεινε γιὰ πολλοὺς αἰῶνες ὡς θαυματουργικὸ ἁγίασμα. Ἡ
πηγή, ἡ ὁποία διατηρεῖται ὡς τὶς ἡμέρες μας, πῆρε τὸ ὄνομα «Κόκκινη Πηγὴ» (Redspring).
Τὴν περίοδο τῆς καταδιώξεώς του, Ἄγγελος Κυρίου τοῦ ἐμφανίσθηκε καὶ τοῦ εἶπε νὰ ἀναχωρήση γιὰ ἄλλο τόπο. Κατὰ τὴν παράκλησι τοῦ Ὁσίου εἰς τὸν Θεόν, μία φωνὴ τὸν καθηγοῦσε, ἕως ὅτου τοῦ ὑπέδειξε ὁ Κύριος τὸν τελικὸ προορισμό. Σὲ ὅλες τὶς περιοχές, τὶς ὁποῖες ἐπισκέπτετο στὴν ἀναζήτησί του, στὴν Νοτιοδυτικὴ Οὐαλλία, κυρίως στὴν περιοχὴ Πεμπροκσάϊρ (Pembrokeshire), ἐκήρυττε καὶ ἔκτιζε Ἐκκλησίες.
Ὁ Ὅσιος παρὰ τοὺς πειρασμοὺς καὶ τὶς διώξεις, δοξολογοῦσε ἀκατάπαυστα τὸν Θεὸ καὶ ἡ ἀδιάλειπτη προσευχὴ δὲν ἔλειπε ἀπὸ τὰ χείλη καὶ τὴν καρδία του.
Ἐγκαταστάθηκε στοὺς πρόποδες τοῦ Ὄρους τῶν Ἀγγέλων (Carn-Engyle, Mynydd Carningli) στὴν Οὐαλλία, πλησίον τοῦ Νέβερν (Nevern) στὸ Πεμπροκσάϊρ. Σύμφωνα μὲ τὴν παράδοσι, ἡ τοποθεσία ἔλαβε τὸ ὄνομα αὐτό, διότι ὁ Ὅσιος Bρυνᾶχος εὑρίσκετο σὲ συνεχῆ κοινωνία μὲ τοὺς Ἀγγέλους. Ἐκεῖ ἵδρυσε Μοναστήρι καὶ σὲ κάθε μεγάλη δοκιμασία στὴν ζωὴ τῆς Ἀδελφότητος, ὁ Ἅγιος ἀνέβαινε στὸν λόφο καὶ περνοῦσε ἐκεῖ μεγάλο χρονικὸ διάστημα μὲ νηστεία καὶ προσευχή.
Μία λευκὴ ἀγριόχοιρος τοῦ ἐμφανίσθηκε σὲ ὅραμα καὶ τοῦ ὑπέδειξε τὸν τόπο, ὅπου ἔπρεπε νὰ κτισθῆ ἡ Ἐκκλησία. Εἶχε τὴν εἰρήνη τοῦ Θεοῦ καὶ τὰ ἄγρια ζῶα τὸν ὑπηρετοῦσαν. Μερικὰ ἐλάφια τὸν ἐβοήθησαν νὰ φέρη κορμοὺς δένδρων ἀπὸ τὸ δάσος, προκειμένου νὰ κτίση τὴν Ἐκκλησία.
Ὁ Ἅγιος, μὲ τὸ κήρυγμά του, ἐνέπνεε τόσο πολὺ τοὺς ἀνθρώπους, ὥστε ἕνας τοπικὸς Bασιλεὺς τῆς Οὐαλλίας, ὁ Κλέθερ (Clether), σὲ μεγάλη ἡλικία παραιτήθηκε ἀπὸ τὸν θρόνο του καὶ μετέβη ἀπὸ τὴν Οὐαλλία στὴν Κορνουάλη, ἔγινε Ἱεραπόστολος καὶ μετὰ τὸν θανατό του τιμήθηκε ὡς Ἅγιος († Μνήμη: 23η Ὀκτωβρίου).
Σύμφωνα μὲ τὴν παράδοσι, ὁ Ὅσιος ἦταν φίλος τοῦ Ἁγίου Δαβὶδ († Μνήμη: 1η Μαρτίου), Προστάτου τῆς Οὐαλλίας.
Ὁ Ὅσιος Bρυνᾶχος ἵδρυσε πολλὲς ἄλλες Ἐκκλησίες καὶ Παρεκκλήσια κατὰ μῆκος ποταμῶν στὴν Οὐαλλία. Τὰ περισσότερα ἀπὸ τὰ
ἱδρύματά του εὑρίσκονται στὸ Πεμπροκσάϊρ.
Σήμερα ὡρισμένες ἐκκλησίες στὶς κομητεῖες Pembrokeshire, Carmarthenshire, Glamorgan, Monmouthshire καὶ στὴν πρώην κομητεία Brecknockshire εἶναι ἀφιερωμένες σὲ αὐτόν.
Ὁ Ὅσιος ἀπεικονίζεται σὲ βιτρὸ σὲ πολλὲς οὐαλλικὲς ἐκκλησίες.
Ὡρισμένοι συγγραφεῖς ταυτίζουν τὸν Ἅγιο Bρυνᾶχο μὲ τὸν Ἅγιο Bρανόκο, ὁ ὁποῖος τιμᾶται τὴν 7η Ἰανουαρίου (St. Brannoc of Braunton).
https://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com/2026/01/7.html
<>
Ὅσιος Seiriol, Ἡγούμενος τοῦ Πένμον ἐν Ἄνγκλεσι (Οὐαλλία). Ημέρα Μνήμης: 1η Φεβρουαρίου.
Τὸ Ἄνγκλεσι (Anglesey ἢ Isle of Anglesey - τὸ
οὐαλλικὸ ὄνομα-Ynys Mon), εἶναι ἕνα νησὶ
(καὶ μία κομητεία) στὰ ἀνοικτὰ τῆς βορειοδυτικῆς ἀκτῆς τῆς Οὐαλλίας, τὸ ὁποῖο χωρίζεται ἀπὸ αὐτὴν ἀπὸ τὰ στενὰ Mεναὶ (Menai).
Οἱ πρῶτοι Χριστιανοὶ Ἐρημῖτες ἐμφανίσθηκαν ἐκεῖ τὸν Ε΄ αἰῶνα. Ὁ Ὀρθόδοξος Χριστια νισμὸς ἄκμασε ἐκεῖ γιὰ ἀρκετοὺς αἰῶνες μέχρι τὶς ἐπιδρομὲς τῶν Βίκινγκς τὸν Θ΄ αἰῶνα, καὶ πολλοὶ Ἅγιοι, ἄνδρες καὶ γυναῖκες, ἔζησαν καὶ προσευχήθηκαν στὴν περιοχή – αὐτὸ ἀποδεικνύεται ἀπὸ πολυάριθμες σωζόμενες πρώϊμες ἐκκλησίες, μοναστηριακὰ ἐρείπια, ἱερὰ φρεάτια, ἀρχαίους σταυροὺς καὶ κελλιά Ἐρημιτῶν στὸ νησί.
Ὁ Ὅσιος Σειρίολος (St. Seiriol), ἕνας Οὐαλλὸς Ἐρημίτης καὶ υἱὸς Βασιλέως, ἔζησε τὸν Ϛ΄ αἰῶνα. Οἱ ἐρευνητὲς ὑποθέτουν, ὅτι γεννήθηκε τὸ 494. Ὁ Ὅσιος γιὰ μεγάλο χρονικὸ διάστημα ἔζησε ὡς Ἐρημίτης στὸ Ἄνγκλεσι, ὅπου τὸ μικρὸ κελλί του (ἡ «κυψέλη») καὶ τὸ ἱερὸ φρέαρ του ὑπάρχουν ἀκόμη.
Σύμφωνα μὲ τὴν παράδοσι, ἦταν στενὸς φίλος ἑνὸς ἄλλου Οὐαλλοῦ Ἀσκητοῦ, τοῦ Ὁσίου Κυβίου (St. Cybi)· καὶ οἱ δύο ἅγιοι φίλοι συνήθιζαν νὰ περιδιαβαίνουν μαζὶ τὸ νησὶ σὲ σιωπηλὴ προσευχή.
Ὑπάρχουν σωζόμενες μεσαιωνικὲς ἱστορίες, οἱ ὁποῖες ἀναφέρονται σὲ Θαύματα, τὰ ὁποῖα
ἔκαναν οἱ ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ Σειρίολος καὶ
Κύβιος, οἱ ὁποῖοι ζοῦσαν στὸ ἀνατολικὸ καὶ
δυτικὸ Ἄνγκλεσι ἀντίστοιχα. Καὶ οἱ δύο τους
τιμῶνται ὡς Προστάτες-Ἅγιοι τοῦ Ἄνγκλεσι
καὶ λέγεται, ὅτι «οἱ προσευχές τους προστάτευαν πλήρως τὸ νησί».
Οἱ μαθηταὶ τοῦ Σειριόλου ἔκτισαν ἕνα Mοναστήρι πλησίον στὸ Πένμον (Penmon) στὸ νοτιοανατολικὸ ἄκρο τοῦ Ἄνγκλεσι καὶ ὁ Σειρίολος ἔγινε ὁ πρῶτος Ἡγούμενός του. Ἀργότερα τὸ Πένμον ἔμελλε νὰ γίνη ἕνα ἀπὸ τὰ σημαντικώτερα νησιωτικὰ μοναστικὰ κέντρα τῆς Οὐαλλίας . Ἦταν ἀφιερωμένο στὸν Ἅγιο Σειρίολο καὶ ἡ Ὀρθόδοξος ἀσκητικὴ ζωὴ ἄνθισε ἐκεῖ μέχρι τὸν I΄ αἰῶνα. Τὸ Mοναστήρι διέθετε μία ξύλινη Ἐκκλησία. Δυστυχῶς, οἱ Βίκινγκς λεηλάτησαν τὸ Mοναστήρι τὸ 971.
Εἰδικώτερα, δύο κέλτικοι σταυροὶ τοῦ I΄ αἰῶνος, οἱ ὁποῖοι εἶχαν στηθῆ στὶς πύλες τοῦ Mοναστηριοῦ πρὶν ἀπὸ τὴν ἄφιξι τῶν Βίκινγκς,
καθὼς καὶ ἡ κολυμβήθρα, ἡ ὁποία χρονολογεῖται ἀπὸ τὴν ἴδια περίοδο, ὄχι μόνο ἐπέζησαν ἀπὸ τὴν εἰσβολὴ τῶν πειρατῶν, ἀλλὰ ἔχουν διατηρηθῆ μέχρι σήμερα.
Περίπου τὸ 1123 ἡ παλαιὰ ξύλινη Ἐκκλησία στὸ Πένμον ἀνοικοδομήθηκε ἀπὸ πέτρα, καὶ τὸν ἑπόμενο IΓ΄ αἰῶνα ἱδρύθηκε ἐδῶ ἕνα μεγάλο καθολικὸ Ἀββαεῖο τῶν Aὐγουστίνων. Στοὺς Aὐγουστίνους ἄρεσε νὰ ἀναστηλώνουν ἀρχαῖα ἱερά, ὁπότε διατήρησαν ἐδῶ ὅ,τι μποροῦσε νὰ διατηρηθῆ ἀπὸ τὴν κελτικὴ περίοδο.
Τὸ Ἀββαεῖο αὐτὸ διαλύθηκε τὸ 1538 κατὰ τὴν
διάρκεια τῆς Mεταρρυθμίσεως, ἀλλὰ πολλὰ ἀπὸ
τὰ κτίριά του, ἢ τὰ ἐρείπιά τους, ἐξακολουθοῦν νὰ ἐπιβιώνουν. Τὸ ἀρχαιότερο τμῆμα τῆς σημερινῆς Ἐκκλησίας χρονολογεῖται ἀπὸ τὸ 1140, καὶ οἱ προσκυνητὲς μποροῦν νὰ δοῦν τὸν κοιτῶνα τῶν Mοναχῶν, τὴν Τραπεζαρία τοῦ Mοναστηριοῦ καὶ τὸ σπίτι τοῦ Ἡγουμένου.
Τὸ ἱερὸ φρέαρ τοῦ Πένμον, τὸ ὁποῖο χρησιμοποιήθηκε ἀπὸ τὸν Ἅγιο Σειρίολο καὶ τοὺς Mοναχούς του ἤδη ἀπὸ τὸν Ϛ΄ αἰῶνα γιὰ πόσιμο νερὸ καὶ γιὰ Βαπτίσεις, ἐξακολουθεῖ νὰ δίνη νερὸ μέχρι σήμερα. Σήμερα τὸ Πένμον εἶναι ἕνα μικρὸ χωριὸ καὶ ὑπάρχουν ἀναφορὲς γιὰ Θαύματα θεραπείας ἀπὸ τὸ νερό αὐτό.
Ὅπως πολλοὶ Ἅγιοι στὶς κελτικὲς χῶρες, ὁ Ἅγιος Σειρίολος κατὰ διαστήματα ταξίδευσε ἐκτενῶς μέσῳ θαλάσσης, ἱδρύων Παρεκκλήσια καὶ κτίζων Κελλιὰ σὲ Ἐρημητήρια.
Στὸ τέλος τῆς ζωῆς του ὁ Ἅγιος ἀποσύρθηκε στὸ μικροσκοπικὸ νησὶ Ynys-Seiriol («νησὶ τοῦ Σειριόλου») στὰ ἀνοικτὰ τοῦ Ἄνγκλεσι, ὅπου ἔζησε ὡς Ἐρημίτης καὶ ἔκτισε ἕνα μικρὸ Mοναστήρι. Ἀργότερα τὸ νησὶ μετονομάστηκε σὲ Priestholm («νησὶ τοῦ ἱερέως»), ἀλλὰ τὸ.σύγχρονο ὄνομα εἶναι Πάφιν Ἄϊσλαντ (Puffin Island).
Ὁ Ἅγιος Σειρίολος ἀναπαύθηκε πιθανώτατα σὲ αὐτὸ τὸ νησί, τώρα ἀκατοίκητο, ἀλλὰ ὅπου φαίνονται τὰ πρώϊμα ἐρείπια ἑνὸς κάποτε εὐημεροῦντος Mοναστηριοῦ, τὸ ὁποῖο ἱδρύθηκε ἀπὸ τὸν Σειρίολο, πιθανῶς ὡς ἐξαρτημένο ἀπὸ τὸ Πένμον, μαζὶ μὲ ἕναν ἀρχαῖο πύργο.
Ὁ Ἅγιος Σειρίολος εἶναι ἕνας μέσα στὸ μεγάλο πλῆθος τῶν νησιωτικῶν Ἁγίων, οἱ ὁποῖοι ζοῦσαν μοναχικὴ ζωὴ σὲ μικροσκοπικὰ Κελλιὰ Ἐρημιτῶν σὲ μικρὰ νησιά, στὰ ἀνοικτὰ τῶν ἀκτῶν τῆς Οὐαλλίας, τῆς Σκωτίας καὶ τῆς Ἰρλανδίας. Ἀργότερα ἐμφανίστηκαν Mοναστήρια στὶς τοποθεσίες τῶν Ἐρημητηρίων τους.
Ὑπάρχουν πολλὰ ἄλλα σωζόμενα Προσκυνήματα σὲ ὅλο τὸ Ἄνγκλεσι, στενὰ συνδεδεμένα μὲ πολυάριθμους Ἁγίους καὶ Ἐρημῖτες, ποὺ ἔζησαν ἐδῶ στὴν χρυσῆ ἐποχὴ τῆς «Θηβαΐδος τῶν Ἁγίων τῆς Οὐαλίας» («Thebaid of Welsh Saints»).
Ἕνα ἄλλο ἐξ ἴσου σημαντικὸ νησιωτικὸ κέντρο τοῦ Χριστιανισμοῦ στὴν Οὐαλλία ἦταν τὸ Mπάρντσι (Bardsey). Τόσο τὸ Πένμον ὅσο καὶ τὸ Πάφιν Ἄϊσλαντ (ἀκόμη ἀνεπίσημα γνωστὸ ὡς Ynys Seiriol) ἔχουν μία Ἐκκλησία ἀφιερωμένη στὸν Ἅγιο Σειρίολο.
https://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com/2026/01/1_19.html
<>
Άγιος Προφήτης Ιωάδ. Ημέρα μνήμης: 30 Μαρτίου.
Λέων πατάσσει σε Προφήτα Kυρίου,
Ως παραβάντα τον λόγον του Kυρίου.
Ο προφήτης του Ιούδα καταγόταν από την ομώνυμη φυλή και μας είναι άγνωστο τ' όνομά του (Γ' Βασιλέων 13,1). Παρά το παράπτωμά του υπήρξε πρωταγωνιστής σε δύο θαυμαστά γεγονότα μπροστά στο θυσιαστήριο της Βαιθήλ. Η Παλαιά Διαθήκη του αφιερώνει ένα ολόκληρο κεφάλαιο στο βιβλίο των Γ' Βασιλέων (Γ' Βασιλέων κεφ. 13).
Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΕΙ ΤΟΝ ΙΕΡΟΒΟΑΜ.
Τη δέκατη πέμπτη μέρα, λοιπόν, του όγδοου μήνα, ημερομηνία που ο ίδιος ο Ιεροβοάμ επινόησε, πήγε στον ιερό τόπο που είχε καθιερώσει στη Βαιθήλ κι ανέβηκε στο θυσιαστήριο για να προσφέρει θυσία στα ομοιώματα που είχε κατασκευάσει.
Την ώρα εκείνη, με εντολή του Κυρίου, είχε πάει στη Βαιθήλ κι ένας προφήτης από τη χώρα του Ιούδα. Και τη στιγμή που ο Ιεροβοάμ στεκόταν μπροστά στο θυσιαστήριο για να κάνει τη θυσία, ο προφήτης απηύθυνε στο θυσιαστήριο το λόγο του Κυρίου: «θυσιαστήριο, θυσιαστήριο, να τι λέει ο Κύριος: "ένας γιος θα γεννηθεί από τους απογόνους του Δαβίδ, που τ' όνομά του θα είναι Ιωσίας. Αυτός θα θυσιάσει πάνω σου τους ιερείς των ιερών τόπων, εκεί όπου αυτοί τώρα προσφέρουν τη θυσία, και τα οστά τους θα τα κάψει πάνω σου"». Κι αμέσως μετά είπε: «Να ποιο θα είναι το σημείο ότι μίλησε ο Κύριος: το θυσιαστήριο αυτό θα σπάσει και θα χυθεί η στάχτη που είναι πάνω του» (Γ' Βασιλέων 13,1-3).
Όταν ο Ιεροβοάμ άκουσε τα λόγια που είπε ο προφήτης εναντίον του θυσιαστηρίου της Βαιθήλ, άπλωσε το χέρι του πάνω από το θυσιαστήριο εναντίον του προφήτη και πρόσταξε να τον συλλάβουν. Αλλά το χέρι του ξεράθηκε και δεν μπορούσε να το ξαναφέρει στη θέση του. Τότε έσπασε το θυσιαστήριο και χύθηκε η στάχτη του, σύμφωνα με το σημείο που έδωσε ο προφήτης με εντολή του Κυρίου.
Ο Ιεροβοάμ τότε αποκρίθηκε στον προφήτη, να προσευχηθεί και να παρακαλέσει τον Κύριο για να επανέλθει το χέρι στη θέση του. Ο προφήτης παρακάλεσε τον Κύριο να γυρίσει το χέρι του βασιλιά στη θέση του, και το χέρι έγινε όπως πρώτα.
Αμέσως μετά ο Ιεροβοάμ προσκάλεσε τον προφήτη να φάνε μαζί στο σπίτι του και θα του πρόσφερε και κάποιο δώρο. Ο προφήτης όμως του απάντησε, πως κι αν ακόμα του πρόσφερε το μισό του ανάκτορο, δε θα πήγαινε μαζί του, γιατί ο Κύριος του απαγόρευσε αυστηρά να μη φάει ούτε να πιει απ' αυτόν τον τόπο και να γυρίσει στην πατρίδα του από άλλο δρόμο. Έτσι ο προφήτης έφυγε και ακολούθησε άλλο δρόμο από εκείνον που είχε πάρει για να πάει στη Βαιθήλ (Γ' Βασιλέων 13,4-10).
Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΠΑΡΑΒΑΙΝΕΙ ΤΗΝ ΕΝΤΟΛΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ.
Στη Βαιθήλ κατοικούσε ένας γέροντας προφήτης. Οι γιοι του ήρθαν και του διηγήθηκαν όλα όσα έκανε ο άνθρωπος του Θεού εκείνη την ημέρα στη Βαιθήλ, καθώς και τα λόγια που είπε στο βασιλιά Ιεροβοάμ. Ο πατέρας τους, λοιπόν, τους ρώτησε από ενδιαφέρον ποιο δρόμο ακολούθησε ο προφήτης. Οι γιοι του του έδειξαν το δρόμο που πήρε ο άνθρωπος του Θεού που είχε έρθει απ' τον Ιούδα. Τότε είπε στους γιους του να του σαμαρώσουν το γαϊδούρι και ακολούθησε το δρόμο που είχε πάρει ο άνθρωπος του Θεού.
Τον βρήκε να κάθεται κάτω από μια βελανιδιά, και τον ρώτησε, εάν ήταν αυτός ο άνθρωπος του Θεού, που ήρθε από τη χώρα του Ιούδα. Εκείνος απάντησε καταφατικά και τότε ο γέροντας της Βαιθήλ τον προσκάλεσε στο σπίτι του για φαγητό.
Ο προφήτης απάντησε ότι δεν μπορεί να επιστρέψει πίσω και να φάει μαζί του, γιατί ο Κύριος του έδωσε αυστηρή εντολή να μη φάει τίποτα ούτε να πιει απ' αυτόν τον τόπο και να γυρίσει στην πατρίδα του από άλλο δρόμο.
Ο άλλος του είπε, πως κι εκείνος προφήτης είναι κι ένας άγγελος, με εντολή του Κυρίου του είπε να τον πάρει στο σπίτι του και να φάνε μαζί. Του έλεγε όμως ψέματα. Πήγε λοιπόν ο προφήτης του Ιούδα μαζί του στο σπίτι του και φάγανε μαζί.
Αλλά την ώρα που κάθονταν στο τραπέζι, ήρθε λόγος του Κυρίου στο γέροντα προφήτη της Βαιθήλ και είπε στον άνθρωπο του Θεού της φυλής Ιούδα: «Άκου τώρα τι λέει ο Κύριος, ο Θεός σου: Επειδή δεν πειθάρχησες στο λόγο του και δεν τήρησες την εντολή του, αλλά γύρισες πίσω κι έφαγες και ήπιες σ' αυτόν εδώ τον τόπο, το πτώμα σου δεν θα θαφτεί στον τάφο των προγόνων σου» (Γ' Βασιλέων 13,11-22).
Αφού ο προφήτης του Ιούδα τέλειωσε το φαγητό του, σαμάρωσε το γαϊδούρι του και πήρε το δρόμο για την επιστροφή. Αλλά καθώς γύριζε, τον συνάντησε στο δρόμο ένα λιοντάρι, το οποίο όρμησε πάνω του και τον σκότωσε. Το πτώμα του προφήτη έμεινε εκεί πεσμένο πάνω στο δρόμο, ενώ το γαϊδούρι και το λιοντάρι στέκονταν πλάϊ του.
Κάποιοι περαστικοί είδαν το πτώμα του προφήτη πάνω στο δρόμο και το λιοντάρι να στέκεται κοντά του. Αυτοί, λοιπόν, πήγαν στη Βαιθήλ και διηγήθηκαν το γεγονός στην πόλη, όπου κατοικούσε ο γέροντας προφήτης. Εκείνος όταν τ' άκουσε είπε, πως αυτός ήταν άνθρωπος του Θεού, ο οποίος παράκουσε την εντολή του Κυρίου και γι' αυτό ο Κύριος πραγματοποίησε το λόγο που του είχε πει στο τραπέζι. Έπειτα πήγε στο σημείο εκείνο και και βρήκε το πτώμα του προφήτη που βρισκόταν στο δρόμο. Και είδε το γαϊδούρι και το λιοντάρι να στέκονται πλάϊ του και το λιοντάρι δεν είχε κατασπαράξει ούτε το σώμα του προφήτη ούτε το γαϊδούρι.
Τότε ο γέροντας προφήτης της Βαιθήλ πήρε το πτώμα του ανθρώπου του Θεού, το έβαλε πάνω στο γαϊδούρι του και το έφερε στην πόλη, όπου έμενε και το έθαψε. Έβαλε το πτώμα στο δικό του τάφο και τον θρηνολογούσε λέγοντας: «Αλίμονο, αδερφέ μου!» Αφού τον έθαψε είπε στους γιους του, όταν πεθάνει να τον θάψουν στον ίδιο τάφο, όπου θάφτηκε ο άνθρωπος του Θεού και να βάλουν τα οστά του δίπλα στα οστά του προφήτη του Ιούδα. Και τους είπε ακόμη, πως ο λόγος που είπε ο άνθρωπος αυτός, σύμφωνα με την εντολή του Κυρίου, μπροστά στο θυσιαστήριο της Βαιθήλ, ενάντια σε όλους τους ιερούς τόπους των πόλεων της Σαμάρειας, θα πραγματοποιηθεί οπωσδήποτε (Γ' Βασιλέων 13,23-32).
Σύντομος βίος.
Ο Προφήτης Ιωάδ (Ιωήλ κατά την Β΄Παραλειπομένων (Θ΄29), Ιωάδ κατά μερικούς συναξαριστές) καταγώταν από τον Ιούδα (Γ΄Βασιλ. 10). Αυτός λοιπόν στάλθηκε από τον Θεό προς τον βασιλιά Ιεροβοάμ για να ελέγξει αυτόν για τις δαμάλεις (Γ΄Βασιλ. ιγ΄,2). Όταν δε άπλωσε το χέρι του ο Ιεροβοάμ για να κρατήσει τον προφήτη, ξεράθηκε το χέρι του και αποκαταστάθηκε πάλι δια της προσευχής του προφήτου. Επειδή όμως ο προφήτης πήρε εντολή από τον Θεό να μη φάει και πιει, αυτός έφαγε παραπλανηθείς από τον ψευδοπροφήτη Ενβέ. Γι' αυτό κατασπαράχθηκε, για την παρακοή του, από ένα λιοντάρι, χωρίς όμως το θηρίο να φάει το σώμα του. Τάφηκε δε κοντά στον τάφο του πλανήσαντος αυτόν ψευδοπροφήτου Ενβέ.
Να σημειώσουμε εδώ ότι, άλλος είναι ο προφήτης Ιωήλ που τη μνήμη του γιορτάζουμε την 19η Οκτωβρίου.
Ορισμένοι συναξαριστές αναφέρουν την μνήμη του στις 3 Μαρτίου.
<>
Ὅσιος Cybi, ὁ ἐν Ἄνγκλεσι (Οὐαλλία). Ήμέρα Μνήμης: 8 Νοεμβρίου.
Τὸ Ἄνγκλεσι (Anglesey) τὸ Ἴσλι ὄφ Ἄνγκλεσι (Isle of Anglesey, τὸ οὐαλλικὸ ὄνομα - Ynys Mon), εἶναι ἕνα νησὶ (καὶ μία Κομητεία) στὰ ἀνοικτὰ τῆς βορειοδυτικῆς ἀκτῆς τῆς Οὐαλλίας, τὸ ὁποῖο χωρίζεται ἀπὸ αὐτὴν ἀπὸ τὰ στενὰ Mεναὶ (Menai). Οἱ πρῶτοι χριστιανοὶ Ἐρημῖτες ἐμφανίστηκαν ἐδῶ τὸν Ε΄ αἰῶνα.
Ὁ Ὀρθόδοξος Χριστιανισμὸς ἄκμασε ἐδῶ γιὰ ἀρκετοὺς αἰῶνες μέχρι τὶς ἐπιδρομὲς τῶν Βίκινγκς τὸν Θ΄ αἰῶνα, καὶ πολλοὶ ἅγιοι ἄνδρες καὶ γυναῖκες ἔζησαν καὶ προσευχήθηκαν ἐδῶ – αὐτὸ ἀποδεικνύεται ἀπὸ πολυάριθμες σωζόμενες πρώϊμες ἐκκλησίες, μοναστηριακὰ ἐρείπια, ἱερὰ φρέατα, ἀρχαίους σταυροὺς καὶ κελλιὰ Ἐρημιτῶν στὸ νησί.
Ὁ Ἅγιος Κύβιος (St. Cybi ἢ Cuby, Ε΄- Ϛ΄ αἰῶνας) εἶναι μαζὶ μὲ τὸν Ἅγιο Σειριόλο († Mνήμη: 1η Φεβρουαρίου) ἕνας ἀπὸ τοὺς πλέον σεβαστοὺς Ἁγίους στὸ Ἄνγκλεσι. Σύμφωνα μὲ τὴν παράδοσι, οἱ ἅγιοι φίλοι συνήθιζαν νὰ περιδιαβαίνουν μαζὶ τὸ νησὶ σιωπηλά ἐν προσευχῇ. Ὑπάρχουν σωζόμενες μεσαιωνικὲς ἱστορίες, οἱ ὁποῖες ἀναφέρονται σὲ Θαύματα, τὰ ὁποῖα ἔκαναν οἱ ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ Κύβιος καὶ Σειριόλος, οἱ ὁποῖοι ζοῦσαν στὸ δυτικὸ καὶ ἀνατολικὸ Ἄνγκλεσι ἀντίστοιχα. Καὶ οἱ δύο τους τιμοῦνται
ὡς Προστάτες-Ἅγιοι τοῦ Ἄνγκλεσι καὶ λέγεται, ὅτι «οἱ προσευχές τους προστάτευαν τὸ νησί».
Κατὰ τὴν διάρκεια τῆς ζωῆς του ὁ Ὅσιος Κύβιος ὑπῆρξε προσκυνητής, γιὰ σύντομο χρονικὸ διάστημα Βασιλεύς, Ἱερεύς, Ἡγούμενος, Ἐπίσκοπος, Ἐρημίτης καὶ Ἱεροκήρυξ. Δυστυχῶς, σώζονται πολὺ λίγες λεπτομέρειες γιὰ τὴν ζωή του καὶ οἱ δύο μεσαιωνικοὶ Βίοι τοῦ Ἁγίου αὐτοῦ στὰ τέλη τοῦ Mεσαίωνα δὲν εἶναι ἀξιόπιστοι.
Ὁ Ἅγιος Κύβιος ἴσως ἦταν υἱὸς τοῦ Βασιλέως τῆς Κορνουάλης Σόλομον (Solomon Selyf). Πιθανώτατα, στὴν νεότητά του ὁ ἴδιος ὁ Κύβιος ἐχρημάτισε Βασιλεὺς τῆς Κορνουάλης γιὰ κάποιο χρονικὸ διάστημα.
Ἀνατράφηκε μὲ τὴν χριστιανικὴ Πίστι καὶ σὲ πολὺ νεαρὰ ἡλικία ἔκανε προσκυνήματα στοὺς Ἁγίους Τόπους καὶ στὴν Ρώμη. Χειροτονήθηκε Ἱερεὺς καὶ ἔπειτα Ἐπίσκοπος. Ἐταξίδευσε πολὺ ἐκτεταμένα στὴν πατρίδα του, τὴν Κορνουάλη, κηρύττων τὸν Χριστὸ καὶ κτίζων πολυάριθμες Ἐκκλησίες. Ὁ Ἅγιος αὐτὸς ἐξακολουθεῖ νὰ.τιμᾶται ἰδιαίτερα ὡς Προστάτης-Ἅγιος τῶν οἰκισμῶν τῆς Κορνουάλης Κύβι (Cuby), Τρέγκονι (Tregony), Λάντουλφ (Landulph),Ντούλοε (Duloe) καὶ Κένγουϊν (Kenwyn) – τῶν ὁποίων οἱ Ἐκκλησίες εἶναι ἀφιερωμένες εἰς αὐτὸν ἀπὸ ἀμνημονεύτων χρόνων.
Ὡστόσο, δραστηριοποιήθηκε κυρίως στὴν Οὐαλλία, ὅπου μετεκόμισε μετὰ ἀπὸ κάποιο
χρονικὸ διάστημα. Ἐγκαταστάθηκε πρῶτα στὴν Νότια Οὐαλλία, ὅπου ἵδρυσε πολλὲς Ἐκκλησίες. Οἱ σημαντικότερες ἀπὸ αὐτὲς ἦταν οἱ Ἐκκλησίες στὸ Λάντζιμπι (Llangybi, «Έκκλησία τοῦ Κύβιου») καὶ στὸ Λάντυφαργουϊρ (Llanddyfrwyr) στὸ Mονμάουθσαϊρ (Monmouthshire). Εἶναι ὁ Προστάτης-Ἅγιος αὐτῶν τῶν τόπων μέχρι σήμερα.
Ἴσως ὁ Ἅγιος νὰ ἐπισκέφθηκε γιὰ λίγο τὴν Ἰρλανδία, ὅπου ἐκήρυξε καὶ ἔκτισε μία Ἐκκλησία. Ἐπέστρεψε στὴν Οὐαλλία καὶ μετεκόμισε στὸν βορρᾶ, ἐπιλέγων τὸ σημερινὸ μικρὸ χωριὸ Λάντζιμπι στὴν χερσόνησο Λὶν (Llyn, νοτιοδυτικὰ τοῦ Ἄνγκλεσι), ὡς κέντρο τῆς Διακονίας του. Ἡ χερσόνησος Λὶν βρέχεται ἀπὸ τὴν Ἰρλανδικὴ Θάλασσα καὶ καταλαμβάνει μέρος τῆς σημερινῆς κομητείας Γκουῒντ (Gwynedd). Ὁ τοπικὸς Ἡγεμὼν παρεχώρησε στὸν Ἅγιο τὸ ἀρχαῖο ρωμαϊκὸ φρούριο Χόλυχεντ (Holyhead), τὸ ὁποῖο ἔγινε γνωστὸ στὴν συνέχεια ὡς Κέαρ Κύβι (Caer Gybi, «φρούριο τοῦ Κύβι»). Εὑρισκόταν στὸ νησὶ ποὺ ἀργότερα ὀνομάστηκε Ἴνις-Κύβι (Ynys-Gybi, «νησὶ τοῦ Cybi») ἢ Ἅγιο Νησὶ (Χόλυ Ἄϊλαντ - Holy Island). Τὸ νησάκι αὐτὸ εὑρίσκετο πλησίον τοῦ περιφήμου μοναστηριακοῦ νησιοῦ Ἄνγκλεσι (σήμερα εἶναι πλέον προσαρτημένο στὸ κύριο νησί). Σὲ αὐτὸ τὸ νησάκι ὁ Ἅγιος Κύβιος ἵδρυσε τὸ σημαντικώτερο Mοναστήρι του, τοῦ ὁποίου ἔγινε Ἡγούμενος.
Ὁ Ἅγιος Κύβιος ἦταν στενὸς φίλος καὶ συνασκητὴς τοῦ Ἁγίου Σειριόλου, ὁ ὁποῖος ἵδρυσε τὸ Mοναστήρι στὸ Ἄνγκλεσι. Ὁ Κύβιος ἀποσυρόταν συχνὰ στὸ Ἄνγκλεσι γιὰ ἡσυχία καὶ προσευχή, καὶ λέγεται ὅτι καὶ οἱ δύο Ἅγιοι συνήθιζαν νὰ περπατοῦν γύρω ἀπὸ τὸ
νησὶ σὲ σιωπὴ καὶ περισυλλογή.
Σύμφωνα μὲ τὴν παράδοσι, ὁ Ὅσιος Κύβιος συμμετεῖχε στὴν Σύνοδο τοῦ Mπρέφι (Brefi) περὶ τὸ 545, ὅταν ὁ Ἅγιος Δαβὶδ ἐξελέγη Ἀρχιεπίσκοπος τῆς Οὐαλλικῆς Ἐκκλησίας.
Ὁ Ὅσιος ἀνεπαύθη ἐν Κυρίῳ μεταξὺ 550 καὶ 555. Ἐνταφιάσθηκε μέσα σὲ ἕνα Παρεκκλήσι πλησίον τοῦ Mοναστηριοῦ Χόλιχεντ στὸ Χόλυ Ἄϊσλαντ.
Οἱ εὐσεβεῖς χριστιανοί, τόσο στὴν Οὐαλλία ὅσο καὶ στὴν Κορνουάλη, τιμοῦν τὴν ἱερὰ μνήμη τοῦ Ὁσίου Κυβίου μέχρι σήμερα.
Στὸ χωριὸ Λάντζιμπι (Llangybi) τοῦ Γκουῒντ (Gwynedd), ὅπου ἔζησε γιὰ κάποιο χρονικὸ διάστημα, ὑπάρχει τὸ ἱερὸ φρέαρ τοῦ Ἁγίου Κυβίου, τὸ ὁποῖο χρονολογεῖται ἀπὸ τὴν ἐποχὴ αὐτή, ὡς καὶ ἕνα ἐν μέρει σωζόμενο Κελλί «κυψέλης» τοῦ Ἁγίου σὲ κοντινὴ ἀπόστασι. Λόγῳ τῶν θεραπευτικῶν ἰδιοτήτων του, τὸ πηγάδι αὐτὸ ἐπισκέπτονται ἀκόμη προσκυνητὲς καὶ τὸ νερό του χρησιμοποι-εῖται γιὰ Βαπτίσεις. Ὑπάρχει ἀρχαία παράδοσις, ὅτι ἂν ἕνα χέλι τυλίγεται γύρω ἀπὸ τὰ πόδια ἑνὸς προσκυνητοῦ, σημαίνει ὅτι σύντομα θὰ ἔλθη ἡ θεραπεία. Τὸ νερὸ του θεραπεύει ὀφθαλμικὲς παθήσεις, χωλότητα, κονδυλώματα, ψώρα καὶ ρευματισμούς.
Ἐκτὸς ἀπὸ τὸ Λάντζιμπι (Llangybi), στὴν χερσόνησο Λὶν ὑπάρχουν δύο ἀκόμη οἰκισμοὶ μὲ τὸ ἴδιο ὄνομα στὴν Οὐαλλία, στὴν Κομητεία Σερεντίτζιον (Ceredigion) καὶ στὸ Mονμάουθσαϊρ, στὸν ποταμὸ Οὒσκ (Usk).
Πολλὰ Θαύματα συνδέονται μὲ τὸν Ὅσιο Κύβιο. Γιὰ παράδειγμα, ὅταν ὁ Κύβιος μὲ τοὺς δέκα συντρόφους του ἀπέπλευσε ἀπὸ τὴν Κορνουάλη, διέσχισε τὴν Mάγχη τοῦ Mπρίστολ καὶ ἔφθασε
στὴν οὐαλλικὴ ἀκτή, οἱ ἱεραπόστολοι ἔγιναν δεκτοὶ ἀπὸ τὸν τοπικὸ ἄρχοντα μὲ πολὺ ἐχθρικὸ τρόπο – ἤθελε ἁπλῶς νὰ τοὺς διώξη.
Μόλις ὅμως ὁ ἐξαγριωμένος Βασιλεὺς ἐπλησίασε τοὺς Mοναχούς, τὸ ἄλογό του ἔξαφνα ἔπεσε νεκρὸ καὶ ὁ ἴδιος τυφλώθηκε, ὅπως καὶ ὅλοι οἱ σύντροφοί του. Μετανοημένος, ὁ Ἡγεμὼν ἔπεσε στὰ γόνατα ἐνώπιον τοῦ Κυβίου, ζητῶν νὰ τὸν συγχωρήση. Ἀμέσως θεραπεύθηκε μαζὶ μὲ τοὺς αὐλικούς του. Τὸ ἄλογο σηκώθηκε ἐπίσης σῶο καὶ ἀβλαβές. Ὡς ἀνταμοιβὴ γιὰ τὸ θαῦμα, ὁ Βασιλεὺς ἔδωσε στὸν Κύβιο γῆ γιὰ νὰ ἱδρύση δύο Ἐκκλησίες: στὸ Λάντζιμπι καὶ πιθανῶς στὸ γειτονικὸ χωριὸ Λάντενγκεθ (Llandegveth).
Τὸ κύριο Προσκύνημα γιὰ τὸ Ὅσιο Κύβιο εἶναι, χωρὶς ἀμφιβολία, τὸ Χόλιχεντ. Τὸ Mοναστήρι εἶναι μοναδικό, καθὼς κτίσθηκε ἀπὸ τὸν Ὅσιο Κύβιο μέσα σὲ ἕνα ἀρχαῖο ρωμαϊκὸ φρούριο. Εἶναι σπάνια περίπτωσι νὰ ἀνεγείρεται ἀρχαῖο χριστιανικὸ Mοναστήρι μέσα σὲ ἐγκαταλελειμμένο ρωμαϊκὸ φρούριο μὲ τρία τείχη (ἡ θάλασσα χρησίμευε ὡς τέταρτο τεῖχος).
Ὁ ἀρχαῖος Ναὸς τοῦ Ἀββαείου, ἀφιερώμενος στὸν Ἅγιο Κύβιο, σώζεται στὸ Χόλιχεντ καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ ἐπισκέπτεται ἀπὸ πολλοὺς προσκυνητές.
Ὑπάρχει ἕνα Παρεκκλήσι πλησίον τῆς
Ἐκκλησίας, ὑπὸ κάτω τοῦ ὁποίου εὑρίσκεται πιθανώτατα ὁ τάφος τοῦ Ἁγίου.
Στὴν Κορνουάλη ἐπίσης ἀρκετὲς ἐκκλησίες εἶναι ἀφιερωμένες στὸν Ὅσιο Κύβιο.
Ὅπως πολλοὶ Κέλτες Ἅγιοι, ὁ Ἅγιος Κύβιος ἦταν προσφιλὴς στὰ ἄγρια ζῶα. Κάποτε, ἐνῶ ὁ Βασιλεὺς τοῦ Γκουΐντ (Gwynedd) κυνηγοῦσε ἕναν τράγο μὲ τὰ κυνηγόσκυλά του, ὁ τράγος ξέφυγε ἀπὸ αὐτά καὶ ἔτρεξε μέχρι τὴν ἐρημικὴ καλύβα τοῦ Ὁσίου Κυβίου.
Ὁ ἐξωργισμένος Βασιλεὺς διέταξε τὸν Ἐρημίτη νὰ τοῦ δώση τὸν τράγο, διαφορετικὰ θὰ τὸν ἔδιωχνε ἀπὸ τὸ Βασίλειο. Ὁ Ὅσιος ἀπάντησε ταπεινά, ὅτι τὸ νὰ τὸν διώξη δὲν ἦταν στὴν δύναμι τοῦ Βασιλέως, ἀλλὰ μόνο στὴν δύναμι τοῦ Θεοῦ, καὶ πρότεινε νὰ ἀφιερώση αὐτὸν τὸν τράγο στὸν Κύριο. Ἐντροπιασμένος, ὁ Βασιλεὺς
συμφώνησε, καὶ ἀπεφάσισε νὰ παραχωρήση ὅση γῆ θὰ περπατοῦσε ὁ τράγος γιὰ τὴν ἵδρυσι Mοναστηριοῦ ἀπὸ τὸν Ὅσιο Κύβιο. Ὁ τράγος περπάτησε γύρωθεν μιᾶς ἀρκετὰ μεγάλης περιοχῆς καὶ μέχρι τὸ βράδυ ἐπέστρεψε στὴν κατοικία τοῦ κυρίου του. Ὁ Βασιλεὺς ἐτήρησε τὴν ὑπόσχεσί του καὶ τὸ Mοναστήρι κτίσθηκε ἐκεῖ.
https://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com/2026/01/8_19.html
<>
Όσιος Προκόπιος του Ουστιούγκ Ρωσίας ο δια Χριστόν σαλός - 8 Ιουλίου.
Ὁ πρῶτος διά Χριστόν Σαλός τῆς Ρωσικῆς Ὀρθοδοξίας, ἐφ' ὅσον κατά τήν ἐπικρατοῦσα ἄποψη στό Νόβγκοροντ ἐμφανίσθηκαν γιά πρώτη φορά οἱ Γιουροντίβγιε - διά Χριστόν Σαλοί.
Ὁ μακάριος Προκόπιος δέν ἦταν Ρωσικῆς, ἀλλά Δυτικῆς - Λατινικῆς καταγωγῆς. Κατά τόν Ρωσικό Βίο του (πού συντάχθηκε 200 χρόνια μετά τόν θάνατό του), γεννήθηκε σέ κάποια ἀπό τίς Γερμανικές πόλεις (ἕνα θαῦμα του κατά τόν Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, μᾶλλον ταυτίζει τήν ἰδιαίτερη του πατρίδα μέ τό Λιούμπεκ), σέ πλούσια οἰκογένεια. Γιά τήν ἐκτός Ρωσίας ζωή του δέν διασώθηκαν κάποιες πληροφορίες. Σέ ὥριμη ἡλικία, ἐπιβιβάσθηκε μέ ὅλο του τόν πλοῦτο σέ ἕνα ποταμόπλοιο καί ἔπλευσε ἀνατολικά. Γνώρισε τήν Ὀρθοδοξία στό Νόβγκοροντ καί γοητευμένος ἀπό τήν μεγαλοπρέπεια τῆς λατρείας Της Τήν ἀσπάσθηκε καί βαπτίσθηκε στή Μονή τοῦ Χουτίν. Στήν συνέχεια, ἀφοῦ μοίρασε τήν περιουσία του στούς πτωχούς, μοναχός ἤ ὄχι δέν εἶναι ἐξακριβωμένο, κατευθύνθηκε ἀνατολικώτερα καί κατέληξε Σαλός στό Οὔστιουγκ, στόν ποταμό Σουκώνα.
Σάν Σαλός ἔζησε χωρίς μόνιμη κατοικία. Συνήθιζε νά κοιμᾶται πάνω σέ σωρούς κοπριάς ἤ στά σκαλιά τῶν Ἐκκλησιῶν. Περισσότερο γυμνός παρά ντυμένος, δέν ἔδειχνε νά ἐπιρεάζεται ἀπό τόν καύσωνα καί κυρίως τόν πολικό Ρωσικό χειμῶνα (αἰῶνες ἀργότερα ὁ ὅσ. Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ θά μιλήσει "γιά τήν χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, πού σάν γοῦνα σκεπάζει τούς ἀσκητές"!). Τροφή του ἦταν ὅ,τι τοῦ πετοῦσαν οἱ ἄνθρωποι, ποτέ ὅ,τι τοῦ πρόσφεραν οἱ ἄδικοι πλούσιοι, συνήθως ὅτι τοῦ ἔδιναν οἱ ἔντιμοι πτωχοί. Στήν ἀρχή τῆς ἀσκήσεώς του οἱ κάτοικοι τόν ἀντιμετωπίζουν σάν τρελλό, ἔτσι τά παιδιά τόν πειράζουν καί οἱ ἀγροίκοι τόν κτυποῦν.
Ἕνα συγκλονιστικό θαῦμα θά ἀποκαλύψει στούς συντοπίτες του τήν κρυμμένη πίσω ἀπό τήν σαλότητα ἁγιότητά του. Μία ἡμέρα ἄρχισε νά κλαίει, προλέγοντας μία μεγάλη καταστροφή, ὅμως κανείς δέν τοῦ ἔδωσε σημασία. Ὅταν ἕνα μαῦρο σύννεφο ἐμφανίζεται στόν οὐρανό καί ὑπόκωφες βροντές σείουν τόν τόπο, ὁ μακάριος τρέχει στήν Ἐκκλησία καί γονατίζει προσευχόμενος μπροστά στήν εἰκόνα τοῦ Εὐαγγελισμοῦ. Γύρω του σιγά-σιγά συγκεντρώνονται οἱ πανικόβλητοι κάτοικοι καί ἡ Θεοτόκος δέχεται τήν προσευχή τοῦ Σαλοῦ, κάνοντας φανερή τήν εὔνοιά Της μέ ἕνα αὐλάκι μύρου πού ἄρχισε νά τρέχει ἀπό τήν Εἰκόνα Της. Ὅταν τό σκοτάδι διαλύθηκε διαπιστώθηκε, ὅτι τό σύννεφο εἶχε "ξεσπάσει" 20 βέρτσια ἔξω ἀπό τήν πόλη. Ἐπρόκειτο γιά μία βροχή μετεωριτῶν! Δύο αἰῶνες μετά οἱ καταστροφές ἦταν ἀκόμη φανερές καί κάποιες ἀπό τίς πέτρες πού ἔπεσαν εἶχαν φυλαχθεῖ στόν Καθεδρικό Ναό τοῦ Βλαδιμήρ.
Τό θαῦμα αὐτό "συνεχίσθηκε" πέντε αἰῶνες ἀργότερα. Κατά τόν Β' Παγκόσμιο Πόλεμο Ρῶσοι αἰχμάλωτοι πού κρατοῦνταν στό Λιοῦμπεκ, φοβισμένοι ἀπό τούς καταστρεπτικούς βομβαρδισμούς τῶν Συμμάχων πού ἰσοπέδωναν τίς Γερμανικές πόλεις, ἄρχισαν νά ἐπικαλοῦνται στίς προσευχές τους τόν μακάριο Προκόπιο καί ἡ δύναμη τῆς προστασίας του ὑπῆρξε φανερή. Ἐνῶ οἱ διπλανές πόλεις καταστράφηκαν καί εἶχαν πολλά θύματα, τό Λιοῦμπεκ βγῆκε ἀπό τόν πόλεμο ἄθικτο!
Κατά τήν διάρκεια ἑνός ἰδιαίτερα τραχύ χειμῶνα, ὁ ἄστεγος Σαλός παρ' ὀλίγο νά χάσει τήν ζωή. Στό Ρωσικό Βίο του ἡ περιγραφή εἶναι ἐντυπωσιακή. Ἐνῶ τά πάντα ἔχουν καλυφθεῖ ἀπό τό χιόνι καί ἄνθρωποι καί ζῶα πεθαίνουν ἀπό τό κρύο, ὁ Προκόπιος - μισόγυμνος κατά τήν συνήθειά του - τολμᾶ νά ζητήσει ἄσυλο κοντά σέ κάποιους ζητιάνους, ἀλλά διώχνεται μέ κτυπήματα. Πηγαίνει τότε σέ ἕνα παράπηγμα καί ζητᾶ θαλπωρή ἀνάμεσα στούς μαζεμένους ἐκεῖ σκύλους, ὅμως τά ζῶα - τρομαγμένα ἀπό τήν θέα του ἤ ὄργανα τοῦ 'Αντικειμένου; - τόν δαγκώνουν. Ἀποφασισμένος νά πεθάνει ἐπιστρέφει στά σκαλιά τῆς Ἐκκλησίας καί ἐνῶ ἑτοιμάζεται νά παραδώσει τήν ψυχή του στό Θεό, ἕνας Ἄγγελος τόν καλύπτει μέ ἕνα ἀνθισμένο κλαδί! καί μία ὑπεκόσμια θαλπωρή τόν κρατάει στήν ζωή γιά ὅσο διάστημα χρειάζεται! (Κάτι παρόμοια ἀναφέρεται στό Βίο τοῦ Ἄγίου Ἀνδρέα τῆς Κωνσταντινουπόλεως).
Ὁ ἴδιος ἀργότερα διηγήθηκε αὐτή τήν "ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι" ἐμπειρία του στόν Ἱερέα τοῦ Καθεδρικοῦ Ναοῦ τοῦ Οὔστιουγκ Συμεών, στόν ὁποῖο προφήτευσε ὅτι ἡ σύζυγός του Μαρία θά γεννήσει ἕναν Ἅγιο (πρόκειται γιά τόν ἅγ. Συμεών Ἐπίσκοπο Πέρμ, Ἱεραπόστολο στούς παγανιστές Ζυριάνους). "Γινόμενος τοῖς πᾶσι τά πάντα, ἵνα πάντως τινάς κερδίσει" κατά τόν Ἀπόστολο Παῦλο, ὁ μακάριος Προκόπιος υἱοθέτησε τοπικές συνήθειες καί σύμβολα, γιά νά πλησιάζει πιό εὔκολα τούς κατοίκους. Συνήθως κρατοῦσε στό ἀριστερό του χέρι τρεῖς τσιμπίδες (σύμβολο γονιμότητας στούς λαούς τοῦ Βορρᾶ). Ἀπό ἐμπειρία εἶχαν ὅλοι μάθει ὅτι ἄν τίς κρατοῦσε μέ τό κεφάλι σκυφτό, αὐτό ἦταν σημάδι κακῆς χρονιᾶς.
Ὁ θάνατος τοῦ Ὁσίου ὑπῆρξε περίεργος, ὅπως περίεργη ἦταν καί ἡ ζωή του γιά τούς ἀνθρώπους. Βρέθηκε νεκρός, μέ τά χέρια σταυρωμένα, κάτω ἀπό ἕναν σωρό χιονιοῦ, λίγο ἔξω ἀπό κάποιο μοναστήρι στό ὁποῖο φαίνεται ὅτι πήγαινε. Τό περίεργο εἶναι ὅτι αὐτό συνέβη Ἰούλιο μῆνα! Τό Λείψανό του ἐνταφιάσθηκε κατά τήν ἐπιθυμία του κοντά σέ ἕνα μεγάλο βράχο, ἀπ' ὅπου συνήθιζε νά εὐλογεῖ τά διερχόμενα πλοῖα. Τό 1458 ἕνας προσκυνητής ἀπό τήν Μόσχα, παρήγγειλε "αὐθαίρετα" μία εἰκόνα του, ἔφτιαξε ἕνα Παρεκκλήσιο πάνω στόν τάφο του καί τήν τοποθέτησε ἐκεῖ. Ὁ τοπικός Κλῆρος ἀντιδρῶντας στήν "αὐθαιρεσία" κατέστρεψε τό Παρεκκλήσιο! Τρία χρόνια ἀργότερα, τό 1461, πολεμιστές ἀπό τό Οὔστιουγκ πού μολύνθηκαν ἀπό ἐπιδημία κατά τήν διάρκεια ἐκστρατείας κατά τοῦ Νιζνί-Νόβγκοροντ,ζήτησαν τίς προσευχές τοῦ Προκοπίου καί θεραπεύθηκαν.
Ἐπιστρέφοντας στήν πόλη ξανάκτισαν τό Παρεκκλήσιο τοῦ τάφου του καί ἀπό τότε ξεκίνησε ὁ ἑορτασμός τῆς μνήμης του τήν 8η Ἰουλίου. Ἡ ἁγιότητά του διακηρύχθηκε ἀπό τήν Σύνοδο τῆς Μόσχας τοῦ 1547.
Στή Ρωσική Εἰκονογραφία ὁ Σαλός Προκόπιος εἰκονίζεται σέ γεροντική ἡλικία, μέ γκρίζα μαλλιά καί μακριά γενειάδα, ρακένδυτος, μέ τρύπιες κάλτσες καί γυμνά γόνατα, νά κρατάει στό ἀριστερό του χέρι τρεῖς τσιμπίδες.
Ἡ μνήμη του τιμᾶται τήν 8η Ἰουλίου.
Κάποτε, ό Ἄγιος Προκόπιος του Ούστιούγκ, διασχίζοντας τους δρόμους του Ούστιούγκ, έφτασε τρέχοντας στην εκκλησία. Γονάτισε μπροστά στην εικόνα της Παναγίας καί φώναξε: «Μητέρα του Θεού, σώσε μας, σώσε μας!» Γύρισε προς τον κόσμο, πού παρευρισκόταν εκείνη την στιγμή μέσα στην εκκλησία καί τους φώναξε δυνατά να μετανοήσουν, να παύσουν να άμαρτάνουν, διαφορετικά ό Θεός θα τους λιθοβολήσει. Ό κόσμος τον έθεώρησε τρελλό. Καί άφοϋ τον σάπισαν στο ξύλο, τον έδιωξαν. Τά ϊδια είχαν πάθει καί οί προφήτές.
Πέρασε καιρός. Καί τότε συνέβη κάτι το φοβερό. Ό ουρανός καλύφθηκε από ένα τεράστιο μαϋρο σύννεφο. Όλες οί εκκλησίες της πόλης γέμισαν από πιστούς. Καί να, καταφθάνει καί ό όσιος με τα ελεγκτικά του λόγια: «Δεν σας το έλεγα; Τώρα το βλέπετε καί μόνοι σας. Προσευχηθείτε. Προσευχηθείτε...» Καί προσευχήθηκαν όλοι καί ό όσιος μαζί τους, καί το σύννεφο διαλύθηκε, ό ουρανός καθάρισε καί όλοι οι κάτοικοι, σαν κάτι να τους έσπρωχνε, έτρεξαν έξω από την πόλη! Καί τί να ίδοϋν; Μια τεράστια έκταση σκεπασμένη με μαύρες πέτρες-μετεωρΐτες. 'Αν οι πέτρες αυτές έπεφταν επάνω στην πόλη, δεν θα έμενε άνθρωπος ζωντανός. Οι πέτρες βρίσκονται έκεί ακόμη μέχρι σήμερα. Οι επιστήμονες πού τίς εξέτασαν έβεβαίωσαν ότι, πράγματι οι πέτρες αυτές είναι μετεωρίτες. Για το πώς όμως βρέθηκαν όλες μαζί σε ένα σημείο, δεν μπόρεσαν να δώσουν εξήγηση. Αυτό βέβαια το γνώριζε μόνο ό δούλος του Θεού, πού το είχε προβλέψει.
K.
<>
Άγιος Καλημέριος, Επίσκοπος Μεδιολάνων (Μιλάνου). Ημέρα Μνήμης: 31 Ιουλίου.
Το μόνο που είναι γνωστό και επιβεβαιωμένο για τον Άγιο Καλημέριο είναι ότι ήταν επίσκοπος Μεδιολάνων (Μιλάνου) του οποίου τα λείψανα στεγάζονται στη Βασιλική του Αγίου Καλημερίου στο Μιλάνο μετά το θάνατό του. Πιθανόν δεν ήταν σύγχρονος και μαθητής του Πάπα Τελεσφόρου (τιμάται 22 Φεβρουαρίου/2ος αιώνας), όπως συχνά αναφέρεται, αλλά έζησε τον τρίτο αιώνα και ήταν Επίσκοπος από το 270 έως το 280.
Σύμφωνα με μια εκδοχή, γεννήθηκε σε μια οικογένεια ευγενών, εισήλθε στο στρατό και έφτασε στην τάξη ανώτερου αξιωματικού, όταν ασπάσθηκε τον Χριστιανισμό από τους Αγίους Φαυστίνο και Ιωβίτα (τιμώνται 15 Φεβρουαρίου). Σύμφωνα με μία άλλη εκδοχή, γεννήθηκε στην Ελλάδα και σπούδασε στη Ρώμη. Ήταν μαθητής του Παπά Τελεσφόρου. Διαδέχθηκε τον Άγιο Καστριτιανό (τιμάται 1η Δεκεμβρίου) στον Επισκοπικό θρόνο και υπηρέτησε στη βασιλική των Αγίων Βιταλίου και Αγρικόλα.
Μία τρίτη εκδοχή υποστηρίζει ότι όταν έγινε επίσκοπος του Μιλάνου, κήρυξε στην περιοχή και σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια των διωγμών των Χριστιανών από τον αυτοκράτορα Κόμμοδο ή τον Αδριανό, πνίγοντάς τον σε ένα πηγάδι.
Τα ιερά λείψανα του Αγίου Καλημέριου ανασύρθηκαν μέσα από το πηγάδι τον 8ο αιώνα από τον επίσκοπο Tommaso Grassi του Μιλάνου. Ο αμφορέας που περιείχε τα ιερά λείψανα βρέθηκε βυθισμένος στο νερό, ίσως λόγω των πολλών υπόγειων καναλιών που έτρεχαν κάτω από την πόλη. Ωστόσο, το γεγονός ότι τα λείψανά του βρέθηκαν με αυτό τον τρόπο οδήγησε στο συμπέρασμα ότι ο Άγιος Καλημέριος πνίγηκε και θάφτηκε μέσα σε αυτό το πηγάδι.
Τον ενδέκατο αιώνα, στο βιβλίο Datiana Historia, που γράφτηκε από έναν ανώνυμο συγγραφέα, αναφέρει ότι ο Άγιος Καλημέριος ρίχτηκε μέσα στο πηγάδι σαν μια πράξη εκδίκησης επειδή βάφτιζε τόσους πολλούς παγανιστές και τους έφερνε στην Ορθόδοξη Πίστη. Η ίδια πηγή αναφέρει ότι ο Άγιος Καλημέριος ήταν Έλληνας που μεγάλωσε στη Ρώμη, καθώς και το γεγονός ότι ήταν μαθητής του Πάπα Τελεσφόρου, αν και οι δύο αυτές πληροφορίες μπορεί να είναι ιστορικά αμφίβολες. Μία άλλη εκδοχή αναφέρει ότι ήταν Ρωμαίος ευγενικής καταγωγής, ο οποίος, αφού υπηρετούσε στο στρατό, ασπάσθηκε τον Χριστιανισμό από τους Αγίους Φαυστίνο και Ιωβίτα και εξελέγη επίσκοπος Μεδιολάνων.
Ο Άγιος Εννόδιος (τιμάται 17 Ιουλίου), σε επιγραφή, γράφει ότι η βασιλική του Αγίου Καλημέριου χτίστηκε τον 5ο αιώνα για να στεγάσει τα λείψανα του Αγίου. Τα νερά του πηγαδιού στο οποίο βρέθηκαν τα ιερά λείψανα του Αγίου και που πιστεύεται ότι μαρτύρησε ο Άγιος Καλημέριος έχουν ιδιαίτερη αξία κάθως έχουν ιαματικές ιδιότητες. Κάθε 31 Ιουλίου, ημέρα του εορτασμού του, οι άρρωστοι όταν πίνουν από το αγίασμα αυτό βρίσκουν θεραπεία. Σε περιόδους ξηρασίας, οι ιερείς έβαζαν μία ποσότητα του θαυματουργού ύδατος σε ένα μπουκάλι και το έχυναν στα χωράφια και ω του θαύματος οι καλλιέργειες σώζωνταν.
Υπάρχουν βασιλικές που είναι αφιερωμένες σε αυτόν στο Pasturo και το Santuario della Madonna di San Calimero που βρίσκεται στο Bolladello di Cairate.
<>
Το πιό γνωστό θαύμα του Αγίου Γάλλου (Saint Gall) Ισαποστολου της Ελβετίας, από Ιρλανδία (+646)
Ὁ Ἅγ. Γάλλος (+646) εἶναι ὁ πιό γνωστός ἀπ᾽ τούς μαθητές τοῦ Ἁγ. Κολουμβανοῦ (+615). Γεννήθηκε λίγο μετά τό 550 μ.Χ. στήν Ἰρλανδία, πού ἦταν τότε τό τρίτο μεγάλο κέντρο τοῦ Χριστιανικοῦ κόσμου μετά τή Ρώμη καί τήν Κων/πολη.
Οἱ γονείς του, πλούσιοι ἀλλά καί εὐσεβεῖς ἀριστοκράτες, τόν ἔστειλαν γιά σπουδές στό περίφημο μοναστήρι τοῦ Bangor, ὅπου ζοῦσαν τότε οἱ μεγάλοι Γέροντες Comgall καί Κολουμβανός. Ὅταν ὁ τελευταῖος ἔφυγε γιά Ἱεραποστολή, ὁ Ἅγ. Γάλλος ἦταν ἕνας ἀπ᾽ τούς δώδεκα μοναχούς πού τόν ἀκολούθησαν. Στή Γαλλία μοιράστηκε τόσο τούς κόπους του γιά τό Εὐαγγέλιο, ὅσο καί τούς διωγμούς του. Μαζί πῆγαν στήν Ἑλβετία, ὅπου τούς ἔδωσε ἀρχικά καταφύγιο ὁ εὐσεβής ἱερέας Βιλλεμάρος τοῦ Arben, κοντά στή λίμνη Κωνστάντια.
Στή συνέχεια ἔφτιαξαν κελλιά σ᾽ ἕνα ἐρημότοπο, στήν κοιλάδα τοῦ Steinach, καί ἐγκαταστάθηκαν ἐκεῖ. Μετέστρεψαν πολλούς εἰδωλολάτρες τῆς περιοχῆς στή Χριστιανική Πίστι. Κάποτε, ὕστερα ἀπό ἕνα κήρυγμά τους, ἅρπαξαν τά μπρούτζινα ἀγάλματα τῶν ψευτοθεῶν, τά ἔσπασαν καί τά πέταξαν στή λίμνη. Οἱ φανατικότεροι εἰδωλολάτρες καταδίωξαν τούς μοναχούς καί σκότωσαν δύο ἀπ᾽ αὐτούς. Ὅταν ὁ Ἅγ. Columbanus ἔφυγε γιά τήν Ἰταλία, ὁ πιστός μαθητής του Gall, θέλησε νά τόν ἀκολουθήση. Ἀλλά μιά αἰφνίδια καί σοβαρή ἀσθένεια, πού παραχώρησε ὁ Θεός, τόν ἀνάγκασε νά μείνη στήν Ἑλβετία καί νά συνεχίση ἐκεῖ τήν ἱεραποστολή.
Ἔμαθε τή γλώσσα τῶν ἰθαγενῶν τῆς Κωνσταντίας καί κατόρθωσε νά βαπτίση χιλιάδες ψυχές. Μέ τά ἐμπνευσμένα κηρύγματα, τό ἅγιο παράδειγμα καί τά ἐντυπωσιακά θαύματά του, ἐπιτέλεσε ἕνα σπουδαῖο Εὐαγγελικό ἔργο, γιά τό ὁποῖο δίκαια θεωρεῖται ὡς ὁ Ἀπόστολος τῆς Ἑλβετίας. Τό πιό γνωστό θαύμα τοῦ Ἁγ. Γάλλου εἶναι ἡ θεραπεία τῆς δαιμονισμένης θυγατέρας τοῦ τοπικοῦ ἡγεμόνα Gunzo, πού ἔγινε στή συνέχεια μοναχή στή μονή τοῦ Ἁγ. Πέτρου τοῦ Metz, ἀποκρούοντας τό γάμο μ᾽ ἕνα πρίγκιπα τῆς Αὐστρασίας. Ὕστερα ἀπ᾽ αὐτό, ὁ ἡγεμόνας καί οἱ Χριστιανοί τῆς Κωνσταντίας, παρακάλεσαν ἐπίμονα τόν Ἅγιο νά γίνη Ἐπίσκοπός τους. Ἐκείνος ὄμως ἀπό σεμνότητα καί ταπείνωσι, ἀρνήθηκε. Ὑπέδειξε γιά τό ἀξίωμα αὐτό τόν ἐνάρετο μαθητή του, διάκονο Ἰωάννη, στήν Ἐπισκοπική χειροτονία τοῦ ὁποίου ἐκφώνησε ἕνα πνευματικότατο λόγο. Κοιμήθηκε τό 646 μ.Χ.
Τά ταπεινά κελλάκια τῆς κοιλάδας τοῦ Steinach ἐξελίχθηκαν μέ τόν καιρό στήν ὀνομαστή μονή τοῦ Ἁγ. Γάλλου, πού ἐπιβίωσε ὡς τόν 19ο αἰ. μ.Χ. καί ἀνέδειξε μεγάλες προσωπικότητες τῶν γραμμάτων καί τῆς εὐσέβειας.
K.
<>.
Άγιος Προφήτης Αχιά. Ημέρα μνήμης: 12 Νοεμβρίου.
Ὅτι Προφήτης Ἀχιά, πρὶν τεθνάναι,
Ἱεροβοὰμ μάρτυς, υἱὸς Ναβάτου.
Ο προφήτης Αχιά έζησε επί των βασιλέων Σολομώντος και Ροβοάμ, και καταγόταν από την Σηλώ (Σηλώμ) (Γ' Βασιλέων 11,29. 12,15. 12,24θ. 12,24κ. 14,2. 15,29. Β' Παραλειπομένων 9,29. 10,15). Ο Αχιά ήταν 60 ετών και δεν έβλεπε καλά όταν προφήτευσε το θάνατο του παιδιού του Ιεροβοάμ (Γ' Βασιλέων 12,24θ-ι. 14,4).
Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΑΧΙΑ ΚΑΙ Ο ΙΕΡΟΒΟΑΜ.
Σ' αυτόν αποδίδονται οι λόγοι, που «ἐλαλήθησαν ἐν ὀνόματι Κυρίου» προς τον Σολομώντα, όταν έκτιζε τον ναό στην Ιερουσαλήμ. Τότε δηλαδή θα πραγματοποιούσε ο Θεός και στο δικό του πρόσωπο, όσα είχε εξαγγείλει στον πατέρα του Δαβίδ, όταν βέβαια και αυτός θα βάδιζε στα διδάγματα Του και εκτελούσε τις κρίσεις Του και τηρούσε όλες τις εντολές Του. Όταν όμως κάποτε ο Σολομών παρεξέκλινε του θεϊκού δρόμου, δια του Αχιά πάλι ο Κύριος γνωστοποίησε σ' αυτόν ότι θα τον τιμωρούσε κάνοντας κομμάτια τη βασιλεία του.
Όταν ο Σολομών οχύρωσε την Πόλη Δαβίδ, κάποια μέρα ο Ιεροβοάμ είχε βγει από την Ιερουσαλήμ. Εκεί τον συνάντησε στο δρόμο ο προφήτης Αχιά ο Σηλωνίτης, ο οποίος τον έβγαλε από το δρόμο του και πήραν το δρόμο προς την πεδιάδα. Τότε ο Αχιά πήρε το καινούριο ρούχο που φορούσε, το έσχισε σε 12 κομμάτια και είπε στον Ιεροβοάμ να πάρει τα δέκα κομμάτια, γιατί ο Κύριος αποφάσισε να διασπάσει τη βασιλεία του Σολομώντα και θα δώσει στον Ιεροβοάμ την αρχηγία των 10 φυλών. Μόνο δύο φυλές θα μείνουν στο Σολομώντα κι αυτό για χάρη του Δαβίδ και της Ιερουσαλήμ, της ιερής πόλης του Θεού. Ο Κύριος αποφάσισε, επειδή ο Σολομώντας λάτρεψε άλλες θεότητες, να μην πάρει τη βασιλεία από τα χέρια του για όσο διάστημα θα είναι στη ζωή, για χάρη του πατέρα του Δαβίδ. Μετά το θάνατό του όμως, θα πάρει τη βασιλεία από τα χέρια του γιου του και θα αναδείξει τον Ιεροβοάμ ηγέτη και βασιλιά των 10 βόρειων φυλών. Είπε ακόμη στον Ιεροβοάμ, ότι εάν βαδίσει στο δρόμο του Κυρίου και τηρήσει τις εντολές του, ο Κύριος θα είναι μαζί του και θα στερεώσει τη βασιλεία του (Γ' Βασιλέων 11,27-39).
Αργότερα μετά το θάνατο του Σολομώντα, όταν οι εκπρόσωποι των βόρειων φυλών πήγαν στο βασιλιά Ροβοάμ εκείνος τους μίλησε σκληρά και δεν έκανε δεκτά τα αιτήματα του λαού, για να ελαφρύνει το ζυγό της δουλείας που είχε επιβάλει ο πατέρας του, γιατί αυτό ήταν το θέλημα του Θεού. Έπρεπε ο Κύριος να πραγματοποιήσει την υπόσχεση που είχε δώσει στον Ιεροβοάμ με τον προφήτη Αχιά (Γ' Βασιλέων 12,12-15. Β' Παραλειπομένων 10,12-15).
ΠΡΟΑΝΑΓΓΕΛΙΑ ΤΙΜΩΡΙΩΝ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΙΕΡΟΒΟΑΜ.
Τον καιρό εκείνο, ο Αβιά, το μικρό παιδί του Ιεροβοάμ αρρώστησε βαριά. Ο Ιεροβοάμ αποφάσισε να ρωτήσει τον Κύριο για την υγεία του παιδιού του κι έστειλε τη γυναίκα του την Ανώ να πάει στη Σηλώ, όπου ζούσε ο προφήτης Αχιά, ο οποίος ήταν τότε 60 ετών και δεν έβλεπε καλά. Ο Ιεροβοάμ της είπε ν' αλλάξει ρούχα και να μεταμφιεστεί για να μην την αναγνωρίσουν ότι είναι γυναίκα του. Της έδωσε να πάρει μαζί της άρτους και κουλούρες για τον Αχιά, καθώς επίσης σταφίδες και μέλι για τα παιδιά του.
Έτσι η Ανώ αναχώρησε από τη Σαριρά και καθώς έμπαινε στη Σηλώ, ο Αχιά έστειλε τον υπηρέτη του να την υποδεχτεί. Ο Κύριος είχε προειδοποιήσει τον Αχιά για τον ερχομό της γυναίκας του Ιεροβοάμ και πως θα της μιλήσει.
Όταν άκουσε ο Αχιά τα βήματά της, τη στιγμή που έμπαινε στην πόρτα, της είπε: «Έλα, γυναίκα του Ιεροβοάμ! Γιατί έχεις μεταμφιεσθεί; Έχω εντολή να σου δώσω σκληρό μήνυμα. Άδικα πήρες μαζί σου δώρα, γιατί αυτά δεν πρόκειται ν' αλλάξουν την απόφαση του Κυρίου. Πήγαινε να διαβιβάσεις στον Ιεροβοάμ αυτό που λέει ο Κύριος, ο Θεός του Ισραήλ: "εγώ σε ανέδειξα μέσα απ' όλους τους άλλους και σ' έκανα ηγεμόνα των δέκα φυλών του Ισραήλ. Πήρα τη βασιλεία από τους απογόνους του Δαβίδ και την έδωσα σ' εσένα. Εσύ όμως δεν έπραξες όπως ο δούλος μου ο Δαβίδ, που τηρούσε τις εντολές μου και με ακολουθούσε μ' όλη του την καρδιά. Τώρα εσύ φέρθηκες χειρότερα απ' όλους τους προκατόχους σου. Με εξόργισες φτιάχνοντας ξένους θεούς από μέταλλο κι εμένα με αγνόησες. Γι' αυτό κι εγώ θα προκαλέσω δυστυχία στη δυναστεία σου. Θα εξαφανίσω απ' αυτήν όλα τ' αρσενικά, δούλους ή ελεύθερους, και θα σαρώσω την οικογένεια σου όπως σαρώνει κάποιος την κοπριά, ώσπου να εξαφανιστεί εντελώς. Όποιος από την οικογένειά σου πεθάνει στην πόλη, το πτώμα του θα το φάνε τα σκυλιά κι όποιος πεθάνει έξω στα χωράφια θα τον φάνε τα όρνεα", γιατί ο Κύριος το είπε.
Σήκω, λοιπόν, και πήγαινε στο σπίτι σου. Όταν θα μπαίνεις στην πόλη, οι δούλες σου θα σου πουν, πως το παιδί σου πέθανε. Όλοι οι Ισραηλίτες θα συμμετάσχουν στον επικήδειο θρήνο και θα το ενταφιάσουν. Μόνο αυτό, από την οικογένεια του Ιεροβοάμ θα μπει σε τάφο, γιατί μόνο σ' αυτό απ' όλη την οικογένεια βρήκε κάποιο καλό ο Κύριος, ο Θεός του Ισραήλ. Και θ' αναδείξει ο Κύριος άλλο βασιλιά στον Ισραήλ και θα πλήξει τη δυναστεία του Ιεροβοάμ. Ο Κύριος θα χτυπήσει τον Ισραήλ και θα τον ξεριζώσει από την ωραία τούτη γη, που την έδωσε στους προγόνους τους, και θα τους διασκορπίσει πέρα από τον Ευφράτη ποταμό. Κι όλα αυτά εξαιτίας των αμαρτιών του Ιεροβοάμ, γιατί εξόργισε τον Κύριο φτιάχνοντας ειδωλολατρικούς ναούς και είδωλα. Ο Ιεροβοάμ αμάρτησε κι έγινε αιτία ν' αμαρτήσει και ο Ισραήλ».
Αυτά της είπε ο προφήτης Αχιά και η Ανώ αναχώρησε για την Σαριρά. Όταν η Ανώ έμπαινε στη Σαριρά, τότε έμαθε από τις δούλες της ότι το παιδί της πέθανε. Το παιδί το έθαψαν και το θρήνησαν όλοι οι Ισραηλίτες, όπως είχε πει ο Κύριος με το δούλο του τον Αχιά, τον προφήτη (Γ' Βασιλέων 12,24η-ν. 14,1-18).
Ο προφήτης Αχιά πέθανε ειρηνικά και τον έθαψαν κοντά στη Βελανιδιά της Σηλώ. Η Ορθόδοξη Εκκλησία εορτάζει τη μνήμη του δίκαιου και προφήτη Αχιά στις 12 Νοεμβρίου.
<>
Ἅγιος Ὀμὲρ ἢ Αὐδομᾶρος, Ἐπίσκοπος Τερουάννης. Ημέρα Μνήμης: 9 Σεπτεμβρίου.
Ὁ Ἅγιος Ὀμὲρ ἢ Αὐδομᾶρος (St. Omer ἢ Sanctus Audomarus), γεννήθηκε πρὸς τὸ τέλος τοῦ Ϛ΄ αἰ. στὴν κωμόπολι Ὀρβάλ, πλησίον τοῦ Κουτὰνς (Β. Γαλλία).
Μετὰ τὸν θάνατο τῆς μητέρας του, εἰσῆλθε μὲ τὸν πατέρα του στὴν περίφημη Μονὴ τοῦ Λουξέϊγ, τὴν ὁποίαν εἶχε ἱδρύσει ὁ Ὅσιος
Κολομβανὸς († Μνήμη: 23η Νοεμβρίου). Ὁ Ἡγούμενος τῆς Μονῆς Ὅσιος Εὐστάσιος († Μνήμη: 29η Μαρτίου) ὑπέβαλε τοὺς δύο δοκίμους σὲ σκληρὰ γυμνάσματα, γιὰ νὰ ἀποσπασθοῦν ἀπὸ τὰ δεσμὰ τῆς φύσεως, καὶ ἐν συνεχείᾳ τοὺς ἔκειρε μαζὶ Μοναχούς.
Ὁ Ὅσιος Ὀμὲρ ἔγινε συντόμως ὑπόδειγμα ἐναρέτου βίου σὲ ὅλους τοὺς Μοναχοὺς καί, καθὼς μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου αὐξανόταν ὁ ζῆλος του καὶ ἡ φήμη του ἐξαπλωνόταν σὲ ὅλη τὴν περιοχή, ὁ Βασιλεὺς Δαγοβέρτος (621-639) τὸν ἐξέλεξε Ἐπίσκοπο Τερουάννης (Therouanne) καὶ Βουλώνης (Boulogne).
Ὅταν ἔφθασε στὴν ἐπαρχία του, ὁ νέος Ἐπίσκοπος βρῆκε τὸν λαό, τὸν ὁποῖον εἶχε ἐκχριστιανίσει τὸν Δ΄ αἰ. ὁ Ἅγιος Βικτρίκιος
τῆς Ρουένης († Μνήμη: 7η Aὐγούστου), νὰ ἔχη ἐπανέλθει στὴν εἰδωλολατρία. Ἀμέσως ἔκαυσε τὰ εἴδωλα καὶ μὲ πολλὲς δυσκολίες ἄρχισε νὰ κηρύττη τὸ Εὐαγγέλιο, βοηθούμενος ἀπὸ τοὺς
μαθητάς του Ἅγιο Βερτῖνο (St. Bertin, † Μνήμη: 5η Σεπτεμβρίου), Ἅγιο Μομολῖνο (St. Momolin, † Μνήμη: 16η Ὀκτωβρίου) καὶ Ἅγιο Ἐβερτράνδο (St. Ebertrand, † Μνήμη: 24 Ἰανουαρίου). Στὸ
κτῆμα, τὸ ὁποῖο τοῦ ἐδώρησε ἕνας ἄρχοντας τοῦ τόπου, νεοφώτιστος Χριστιανός, ὁ Ἅγιος Ὀμὲρ ἵδρυσε Μοναστήρι, τὸ ὁποῖο ἔγινε τὸ κέντρο τῆς ἱεραποστολικῆς του δραστηριότητος καὶ ἐν συνεχείᾳ ἐξελίχθηκε στὴν πόλι Ἅγιος Ὀμὲρ (στὸ νομὸ Pas-de-Calais).
Ὕστερα ἀπὸ τριάντα ἔτη διακονίας στὸν Ἐπισκοπικὸ Θρόνο, ὁ Θεὸς τοῦ ἐστέρησε τὸ φῶς τῶν ὀφθαλμῶν. Ὅταν ὁ Ἅγιος παρευρέθη στὴν μετακομιδὴ τῶν ἱερῶν Λειψάνων τοῦ Ἁγίου Βαστοῦ († Μνήμη: 6η Φεβρουαρίου), θεραπεύθηκε θαυματουργικὰ τὴν ὥρα, κατὰ τὴν ὀποίαν προσκυνοῦσε αὐτά. Ἐπειδὴ ὅμως ἐγνώριζε ὅτι τὸν συνέφερε νὰ ἔχη κλειστοὺς τοὺς σωματικοὺς ὀφθαλμούς, γιὰ νὰ ἀπολαύση τὰ ἀγαθά, «ἃ ὀφθαλμὸς οὐκ εἶδε, ... ἅ ὁ Θεὸς ἡτοίμασε τοῖς ἀγαπῶσιν Aὐτόν», παρεκάλεσε τὸν Ἅγιο νὰ τοῦ ἀποδώση πίσω τὴν ἀσθένεια.
Τὸ 660 (ἢ 670), κατὰ τὴν διάρκεια μιᾶς ἱεραποστολικῆς του περιοδείας, κατελήφθη ἀπὸ πυρετὸ καὶ σύντομα παρέδωσε στὸν Κύριο τὴν ψυχή του, τὴν ἔξοδον τῆς ὁποίας συνώδευσαν ἀγγελικὲς ὑμνωδίες.
https://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com/2026/01/9.html
<>
Οσία Ματρώνα η δια Χριστόν Σαλή, η Ανυπόδητη. Ημέρα Μνήμης: 30 Μαρτίου.
Η Ματρώνα Πέτροβνα Μυλνίκοβα ήταν γνωστή στην Πετρούπολη με το όνομα «Ματρώνα η Ανυπόδητη». Γεννήθηκε στο χωριό Βανίνα, της περιοχής Όντελενσκ, της επαρχίας Κοστρόμα. Οι γονείς της ήταν χωρικοί και κατάγονταν από την ίδια περιοχή. Πατέρας της ήταν ο Πιότρ Εφστιγκνίεβιτς Στσερμπίνιν και μητέρα της η Αγάπη, από το χωριό Αντόνοβο της ίδιας επαρχίας. Εκτός από την Ματρώνα είχαν τρείς γιούς: Το Μακάριο, τον Αλέξανδρο και τον Ιβάν. Όλοι τους ήταν αγράμματοι, όπως και η Ματρώνα, και ζούσαν με την γεωργία. Δεν ξέρουμε άν ζούν σήμερα ή αν άφησαν απογόνους. Από τους συγγενείς της Ματρώνουσκα μόνο δύο εγγόνια ήταν γνωστά στην Πετρούπολη: Ο Παύλος Ιβάνωφ Πουμυάντσεφ και η αδερφή του Ελισάβετ.
Η ίδια η Ματρώνα είχε παντρευτεί τον Γέγκορ Τιχόνοβιτς Μυλνίκωφ, έναν άνθρωπο από την κατώτερη τάξη της Κοστρόμα. Ο γάμος όμως γι’ αυτήν ήταν μια σκληρή δοκιμασία. Σ’ όλο το διάστημα που ήταν παντρεμένη δοκίμασε πολλές θλίψεις. Στην Κοστρόμα η Ματρώνα Πέτροβνα είχε ένα μικρό σπίτι στην οδό Σέργιεφ κι ένα μικρό παντοπωλείο.
Στον Τουρκικό πόλεμο του 1877 – 1878 ο άντρας της επιστρατεύτηκε και πέθανε στο στρατό. Η Ματρώνα τον είχε ακολουθήσει ως νοσοκόμα. Για την υπηρεσία της αυτή πληρωνόταν με 25 ρούβλια το μήνα. Με το που έπαιρνε το μισθό της όμως τον μοίραζε στους στρατιώτες εκείνους που ήταν φτωχοί και άποροι.
Όταν τέλειωσε ο πόλεμος η Ματρώνουσκα αφιέρωσε το υπόλοιπο της ζωής της στην υπηρεσία του Θεού και του πλησίον. Πούλησε όλη την περιουσία που είχε στην Κοστρόμα και μοίρασε τα χρήματα στους φτωχούς. Η ίδια από τότε ανέλαβε τη δύσκολη και σκληρή άσκηση της διά Χριστόν Σαλής κι άρχισε να περιπλανιέται από δώ κι από κεί σε διάφορα προσκυνήματα. Το πρώτο της προσκύνημα το’ κανε ξυπόλητη στους θαυματουργούς του Σολόφκι. Από τότε, δηλαδή από την εποχή της τουρκικής επίθεσης, η γερόντισσα ταξίδεψε σε πολλούς άγιους τόπους της Ρωσίας και της Παλαιστίνης (στα Ιεροσόλυμα πήγε τέσσερις φορές).
Παντού πήγαινε ξυπόλητη. Δεν ξαναφόρεσε παπούτσια στην ζωή της. Δεν έδινε καμία σημασία αν ήταν χειμώνας ή καλοκαίρι, άν έκανε κρύο ή ζέστη. Περπατούσε πάντα ξυπόλητη για σχεδόν τριάντατρία χρόνια. Ρούχα ζεστά δεν είχε. Φορούσε πάντα ελαφρά καλοκαιρινά και άσπρα, σαν ένδειξη της αγγελικής αγνότητάς της.
Στην Αγία Πετρούπολη έζησε περίπου τριάντα χρόνια. Στην αρχή ζούσε στην πλευρά της Πετρούπολης. Έπειτα, τα τελευταία δεκάξι χρόνια τα πέρασε στο παρεκκλήσι «Χαρά των Θλιβομένων», που είναι δίπλα στο Υαλουργείο.
Στη γειτονιά αυτή, κοντά στο παρεκκλήσι, στη λεωφόρο Σλίσελμπουργκ, μπορούσε να συναντήσει κανείς την Ματρώνουσκα.
Ήταν πάντα ντυμένη στα λευκά, μ’ ένα μπαστουνάκι στο χέρι, μά πάντα ξυπόλητη. Σπάνια τύχαινε να περνάει κανείς κοντά από το διαμέρισμα της Ματρώνουσκα και να μην σταματάει να της ζητήσει να κάνει προσευχή για τις διάφορες δύσκολες περιστάσεις της ζωής του. Και πολλοί από τους θαυμαστές της της έδιναν ελεημοσύνες ανάλογα με τη δύναμή τους. Μερικοί δεν ντρέπονταν να της αφήνουν έστω κι ένα καπίκι, ενώ άλλοι της έδιναν γενναία ποσά. Η Κα Λ. για παράδειγμα της έδωσε κάποτε πεντακόσια ρούβλια, ο έμπορος Ρ. της έδινε είκοσι πέντε ρούβλια το μήνα, πολλοί άλλοι της έδιναν πότε πότε διάφορα αξιόλογα ποσά. Κι η Ματρώνουσκα χρησιμοποιούσε όλες αυτές τις δωρεές για ελεημοσύνες. Έδινε στους φτωχούς, βοηθούσε τις οικογένειές τους, έστελνε δωρεές σε Μοναστήρια και σε φτωχές Ενορίες. Αγόραζε Ευαγγέλια και άγιες Εικόνες και τα έδινε ευλογία στους επισκέπτες της, που ανέρχονταν σε χιλιάδες κάθε χρόνο. Κι ακόμα έστελνε κάθε χρόνο περίπου χίλια οκτακόσια κιλά λάδι για τα καντήλια σε διάφορα Μοναστήρια κι ενοριακές Εκκλησίες.
Με τις προσευχές της Ματρώνουσκα πολλοί αλκοολικοί ελευθερώθηκαν από το ολέθριο πάθος τους –τη μέθη. Ιδιαίτερα αγαπητή η Ματρώνουσκα ήταν ανάμεσα στους φτωχούς της Πετρούπολης, στους απλούς και συνηθισμένους ανθρώπους, αυτούς που κατέφευγαν σε κείνην για να τη συμβουλευτούν και να παρηγορηθούν στις περιόδους των θλίψεων και των δοκιμασιών. Δεν μπορεί να πεί κανείς όμως πως οι θαυμαστές της Ματρώνουσκα ήταν αποκλειστικά οι φτωχοί κι οι δυστυχισμένοι. Είχε πολλούς θαυμαστές κι από τους μορφωμένους, από τη μεσαία αλλά κι από την υψηλή κοινωνία. Γινόταν δεκτή και σε σπίτια αρχόντων, που κατέφευγαν σ’αυτήν για πνευματική βοήθεια, γιατί είχε το χάρισμα της προόρασης και τους προειδοποιούσε για πολλά κακά που τους περίμεναν, πρόλεγε το μέλλον τους.
Από τα θαύματά της.
Ο Προκόπιος Βασίλιεβιτς Λαμπούτιν ήταν χωρικός από το χωριό Σλόμποντα, της περιοχής Τβερ... Ζούσε στην Αγία Πετρούπολη, στη λεωφόρο Ζαμπαλκάνσκυ... Αυτός μας διηγήθηκε πως τον Οκτώβριο του 1910 ήταν άνεργος. Όλα τ' αποθέματά του είχαν εξαντληθεί. Όσο κι αν προσπαθούσε δεν τα κατάφερνε να βρει μιά δουλειά
ή να κερδίσει λίγα χρήματα γιά να ζήσει. Σ' αυτή τη θλιβερή κι απελπιστική κατάσταση επισκέφτηκε τη Ματρώνουσκα, της διηγήθηκε την ελεεινή του θέση και τη δυστυχία του και την παρακάλεσε να προσευχηθεί γι' αυτον. Η Ματρώνουσκα προσευχήθηκε αμέσως. Μετά σταύρωσε τον Λαμπούτιν με μία Εικόνα, τον ράντισε με Αγιασμό και του είπε:
- Λοιπόν, μην απελπίζεσαι τόσο εύκολα. Θα προσευχηθώ πάλι γιά σένα κι ο Θεός θα δώσει. Αύριο θά 'χεις δουλειά. Με το που γύρισε στο σπίτι του από τη Ματρώνουσκα, ο Λαμπούτιν έλαβε ευχάριστα νέα από το θείο του πως είχε βρει κάποια δουλειά. Την άλλη μέρα δούλευε κιόλας, όπως ακριβώς το προείπε η Ματρώνουσκα...
Πηγή: Οσία Ματρώνα η Ανυπόδητη. Μετάφραση - Επιμέλεια: Πέτρος Μπότσης
<>
Ευχαριστία στην Αγιασμένη μου Αθήνα
Γράφει ο Ανδρέας Χριστοφόρου – συνεργάτης του Ι. Ν. Αγ. Θεράποντος
Αγαπημένη μου Αθήνα
Ευχαριστούμε που μας φιλοξενείς τόσα χρόνια και μας κάνεις μετόχους της Ζωής των Αγίων σου! Αθήνα του Αγίου Νεκταρίου!
Eκεί στο Αρεταίειο είναι ακόμα το κρεββάτι που άφησε η Αγιασμένη ψυχή του Αγίου Νεκταρίου το πονεμένο σώμα για να ανέβει στον Βασιλέα των Ουρανών!
Εκεί κάπου στο Κουκάκι ήταν το φτωχικό σπίτι που έμενε κυνηγημένος από τους συκοφάντες, μη έχοντας να πληρώσει το νοίκι.
Εκεί τον είδε η αγανακτισμένη απλήρωτη σπιτονοικοκυρά όταν άνοιξε απότομα το δωμάτιό του, και έκπληκτη τον είδε αρπαγμένο στην προσευχή διάπυρο, με σηκωμένα τα χέρια στον Θεό!
Εκεί στη λεωφόρο Βουλιαγμένης ο Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς λειτούργαγε και μοίραζε «Ζωήν Αιώνιον»!
Εκεί στο «Λοιμωδών Νόσων» στο Αιγάλεω, δίπλα στην Ιερά Οδό ένας Λεπρός, ο Όσιος Νικηφόρος άφηνε με το Μαρτύριο της Λέπρας, «οσμήν ευωδίας Πνευματικής» και διάδοχο Μέγα τον π. Ευμένιο Σαριδάκη με τις ατέλειωτες ακολουθίες και την ατέρμονη Μετάνοια.
Εκεί στον τόπο της αποφυγής μια μυστική ομάδα ανωνύμων λεπρών σε αγίαζε καθημερινά Αθήνα μου!
Ενώ έφευγε ο γέρων Ευμένιος από το Λοιμωδών Νόσων για τον Ευαγγελισμό για την τελευταία νοσηλεία του, στο δρόμο ευλογούσε την Αθήνα κι έλεγε: «Ωραία που είναι η Αθήνα! Ευλογημένη Αθήνα!» Ευλογούσε τους δρόμους, την Ομόνοια, την Αγορά, την Μητρόπολη, την Βουλή, όλη τη πόλη!
Τι άλλο άραγε να έβλεπε ο Άγιος Γέροντας στην Αθήνα, παρά την σφραγίδα της Αγιότητας που άφησαν στην πορεία τους τόσοι Άγιοι της, φανεροί και κρυφοί, παλαιοί και σύγχρονοι;
Στον Ερυθρό Σταυρό, ακούραστος διάκονος πάντων ο θαυμαστός π. Ελπίδιος, αδελφός του Αγίου Φιλουμένου του Αγιοταφίτου, έδωσε την μαρτυρία του στους ασθενείς και στους ανήμπορους!
Θαμμένος, αγιάζει την Ροδόπολη της Σταμάτας μαζί με τον πρόσφατα εκταφέντα άγιο Πατέρα Αθανάσιο Χαμακιώτη!
Γέμισε ο αέρας της Αθήνας ευωδία τον 20ο Αιώνα!
Και να, προβάλλει η ρωμαλέα μορφή του αγιασμένου π. Σίμωνα του Αρβανίτη και του διαδόχου του, καταξιωμένου λεβίτη, του έμπρακτου τηρητή του Ευαγγελίου, του Κήρυκα των Εντολών του Θεού, του ταπεινού, πράου και μειλίχιου π. Μαρκου Μανώλη! Ποιος τον εγνώρισε και δεν ένοιωσε την Αγιότητα του; Άνθρωπος ολονύκτιας και διαρκούς Μετανοίας και προσευχής, διακονίας μυστικής αλλά και έμπρακτης;
Ποιός άραγε γνώριζε τον μυστικό Άγιο Πατέρα Αντώνιο Γκίκιζα που συκοφαντημένος καθαγίασε τη λεωφόρο Αλεξάνδρας, στην καρδιά της κίνησης στο ημιυπόγειο διαμέρισμα; Ποιός γνώριζε ότι αυτός ήταν η ανάπαυση του Αγίου Πορφυρίου;
Ποιος θα φανταζόταν οτι στην καρδιά της Αθήνας όπου το εμπόριο, η πορνεία, οι παράνομες συναλλαγές, το χρηματιστήριο, η κεντρική Αγορά, το πάρε δώσε και το σούρτα φέρτα, θα αγιαζότανε μια τεράστια μορφή Αγιότητας, ένας αγράμματος παντογνώστης, ένας ακάματος Λειτουργός, σ’ ένα μικρό εκκλησάκι του Αγίου Γερασίμου, ο Άγιος Πορφύριος;
Ω Αθήνα μου Αγιασμένη! Ω πολύβουη Αγία Έρημος Αθήνα!
Ω Αρχοντική Αθήνα, ταπεινή, που ενω έβγαλες τόσους μεγάλους σύγχρονους Αγίους που συνέχισαν την Αγιότητα της Αγίας Φιλοθέης, έμεινες Άγνωστη σαν τόπος Αγιασμού του 20ου και του 21ου Αιώνα!
Όλοι τρέχουν να προσκυνήσουν!
Που πάτε; Πήγατε στο Αρεταίειο;
Πήγατε στον Αγ. Γεράσιμο στην Πολυκλινική;
Πήγατε στον Άγιο Ιωάννη στη Λεωφ. Βουλιαγμένης;
Πήγατε στο Ναό των Αγίων Αναργύρων του Νοσ. Λοιμωδών Νόσων στο Αιγάλεω; Πήγατε στην Ροδόπολη; Πήγατε στον Διόνυσο στο Ναό του Αγ Γεωργίου στον τάφο του π. Μάρκου;
Αγία ταπεινή αρχόντισσα Αθήνα! Μυρίσατε τον Αέρα τον Ευωδιαστό αυτών και πολλών αγνώστων Αγίων που είναι θαμμένοι στα σπλάχνα της; Πολλούς Αγίους ανέθρεψες Αθήνα μου και έχεις στα σωθικά σου!
Η Παράδοση συνεχίζεται. Άνοιξε την πόρτα του 20ου Αιώνα ο Άγιος Νεκτάριος, την περπάτησαν όλοι οι πιο πάνω και ακόμη περισσότεροι μυστικοί. Την περπατούν και σήμερα μυστικοί διάδοχοι του Αγίου Πνεύματος. Βουή, χαμός, κίνηση, πορείες, αυτοκίνητα, πεζοί, φανάρια, τρόλευ και λεωφορεία όλα κινούνται ασταμάτητα. Κι όμως υπάρχουν διαμερίσματα -κελιά κι ησυχαστήρια- σε πολυκατοικίες που γνέθουν μυστικά τις νύχτες το νήμα της Ζωής, αθέατοι ησυχαστές, άνδρες και γυναίκες, που αναπαύουν τον Θεό όντας «πτωχοί τω Πνεύματι» και υπήκοοι της Βασιλείας των Ουρανών!
Όλοι αγωνιούν για την Κρίση για τον επερχόμενο μεγάλο πόλεμο που θα ταράξει το παγκόσμιο, ελάχιστοι όμως ξέρουν οτι την πορεία του κόσμου την καθορίζουν οι ελάχιστοι κρυμμένοι «ασήμαντοι» εργάτες της Μετάνοιας που αλλάζουν με τα δάκρυα της δικής τους μετανοίας την οργή του Θεού για την ξέφρενη ακολασία, σε Έλεος και Πρόνοια για όλο τον κόσμο.
Όσο βλέπει ο Θεός την Μετάνοια των ελαχίστων, παραβλέπει την αμαρτία των πολλών και η ζωή συνεχίζεται, ο πόλεμος αναβάλλεται, γιατί νέοι άνθρωποι μετανοούν και μπαίνουν στην Εκκλησία!
Παράτεινον το Έλεος σου τοις γινώσκουσι Σε!
Αθήνα μου περιφρονημένη, ήσουν η πιο όμορφη, ασκήμηνες και ταπεινώθηκες και είσαι γεμάτη Αγίους παλιούς και σύγχρονους!
Αθήνα μου, ευχαριστώ!
Ανδρέας Χριστοφόρου,
Πρόσφυγας από την Κύπρο στην Αθήνα για 44 χρόνια!
K.
<>
Ο Άγιος Fillan του Strathfillan της Ιρλανδίας (+8ος αιώνας)
19 Ιανουαρίου
Ο Αγιος Fillan (Foelan) έζησε τον όγδοο αιώνα. Γεννήθηκε στην Ιρλανδία. Η μητέρα του ήταν η αγία Kentigerna και ο θείος του ο άγιος Comgan. Για πολύ καιρό τον τιμούσαν και στην Σκωτία και στην Ιρλανδία. Πιθανόν να διαπαιδαγωγήθηκε στο Μοναστήρι Taghmon στο Wexford (Ιρλανδία) υπό τον άγιο Fintan Munnu. Αργότερα, πιθανόν γύρω στο 717, πήγε μαζί με την μητέρα του και άλλους συγγενείς στην Σκωτία. Εκεί έγινε μοναχός και έζησε σαν μοναχός μέχρι το τέλος της ζωής του. Είναι γνωστό ότι για ένα διάστημα ο Fillan κήρυξε το Ευαγγέλιο μαζί με την αγία Kentigerna και τον άγιο Comgan και έπειτα αποσύρθηκε προκειμένου να ζήσει σαν ερημίτης μέσα σε μία σπηλιά εκεί όπου βρίσκεται σήμερα το χωριό Pittenweem (που σημαίνει ο τόπος της σπηλιάς) στην κομητεία της Fife. Αυτό το χωριό επρόκειτο να γίνει ένα από τα ποιο σημαντικά μέρη όπου τιμούσαν τον άγιο. Με τον καιρό ο Fillan έγινε ηγούμενος ενός μοναστηριού στην περιοχή Fife αλλά μετά από πολλά χρόνια εγκατέλειψε την θέση του ηγουμένου και πήγε στην περιοχή Glendochart (στο Perthshire) όπου έζησε μόνος με προσευχή και έπειτα έχτισε εκεί και μία εκκλησία. Σήμερα πολλές εκκλησίες και πολλά μέρη στο Glendochart φέρουν το όνομα του αγίου.
Κατά τη διάρκεια της ζωής του ο Fillan θεράπευσε πολλούς ανθρώπους οι οποίοι τον επισκέπτονταν για να τους δώσει πνευματικές συμβουλές. Ο άγιος έκανε θαύματα. Κάποτε, όταν ήταν ηγούμενος, ένας λύκος έφαγε ένα από τα βόδια του την ώρα που ο άγιος εργαζόταν στα χωράφια. Ο ηγούμενος διέταξε τον λύκο να οργώσει το χωράφι παίρνοντας τη θέση του βοδιού που είχε φάει. Ο άγριος λύκος υπάκουσε τον άγιο και αμέσως ολοκλήρωσε την εργασία που του έβαλε ο άγιος σαν μετάνοια για την πράξη του. Η τιμή στον άγιο Fillan στην Σκωτία ήταν τόσο ισχυρή ώστε το 1314 ο Σκωτσέζος βασιλιάς Robert Bruce πήρε μαζί του την λειψανοθήκη που περιείχε το χέρι του αγίου στην μάχη του Bannockburn και απέδωσε την νίκη του ενάντια στους Άγγλους στις πρεσβείες του αγίου.
Ο Fillan κοιμήθηκε και θάφτηκε στο Strathfillan, στον τόπο όπου τον τιμούν περισσότερο. Πιθανόν να έχτισε μία εκκλησία ή ένα μοναστήρι σε αυτή την περιοχή και κήρυξε στους ντόπιους Πίκτους. Η σπηλιά το αγίου Fillan στο Pittenweem υπάρχει μέχρι και σήμερα. Μετά τον θάνατο του η σπηλιά έγινε ένας προορισμός για πολλούς προσκυνητές και ένα άγιο πηγάδι με ιαματικές ικανότητες υπήρχε κοντά στη σπηλιά για πολλά χρόνια. Για πολλά χρόνια η σπηλιά του αγίου ξεχάστηκε. Γύρω στο 1900, ένα άλογο που βοσκούσε κοντά στην αυλή μια εκκλησίας στην περιοχή έπεσε μέσα σε μία μεγάλη τρύπα.
Όταν καθάρισαν την τρύπα ανακάλυψαν πως εκεί μέσα ήταν το κελί του αγίου που είχε εγκαταλειφτεί χρόνια πριν. Πολλές πέτρες οι οποίες είχαν ιαματικές ικανότητες χάρη στις προσευχές του αγίου Fillan ανακαλύφθηκαν στην σπηλιά μαζί με ένα μέρος του πηγαδιού. Το 2000 το κελί και το πηγάδι ανοίχτηκαν για τους επισκέπτες.
https://orthodoxy-rainbow.blogspot.com/2017/04/fillan-strathfillan.html
Κ.
<>
Αγία Νεομάρτυς Ντανιέλα (Δανιηλία) του Βουκουρεστίου Ρουμανίας (+2004)
6 Απριλίου
Πολλές φορές τυχαίνει όλοι μας να αναρωτηθούμε, "υπάρχουν άραγε Αγιοι στην σύγχρονη εποχή;". Η απάντηση είναι μία. Αγιοι του Θεού θα αναδεικνύονται πάντα και για πάντα. Η ύπαρξή τους είναι συνυφασμένη με την ζωοποιό ύπαρξη του 3ου προσώπου της Αγίας Τριάδος. Του Αγίου Πνεύματος. Εφόσον λοιπόν το Αγιο Πνέυμα του Θεού ενεργεί και κυριαρχεί στον κτιστό κόσμο μας, οι Αγιοί Του θα εμφανίζονται για να μας δίνουν δύναμη αλλά και να ταπεινώνουν τον αντίχριστο διάβολο και τους οπαδούς του, που κινούνται γύρω μας. Πολλές φορές ακόμα και μέσα στην ίδια μας την οικογένεια, όσο κι αν αυτό ακούγεται τρομερό.
Η απιστία ή η ελαφρότητα των γονέων πολλές φορές παιδεύουν τους νέους και τις νέες που θέλουν να βρίσκονται κοντά στον Θεό. Οι γονείς με εγωϊσμό και μην αναγνωρίζοντας ότι το σπλάχνο τους είναι ένα Θεϊκό δώρο προσπαθούν, πολλές φορές (με ολέθρια συνήθως αποτελέσματα) να ξεριζώσουν την κλήση προς τον Θεό που η Θεία Χάρις δίνει επιλέκτικά σε νέους και νέες με αρετές και αδαμάντινους χαρακτήρες.
Στην σύγχρονη εποχή που όλα ισοπεδώνονται, που η αγνότητα ισοδυναμεί με ανοησία και γραφικότητα, που έχουμε μαθει να αναγνωρίζουμε το διαφορετικό μόνο όταν έχει σχέση με την ανωμαλία και την διαστροφή, υπάρχει γύρω μας και σε μερικούς απο εμάς μέσα μας, μια άλλη διαφορετικότητα. Μια διαφορετικότητα που σκοπό έχει την ανύψωση του ανθρώπου. Μια διαφορετικότητα που οδηγεί τον άνθρωπο σε πνευματικές καταστάσεις άγνωστες στους πολλούς. Τον κάνει να μοιάζει με τον Χριστό. "Μιμητής Χριστού" όπως λένε και οι Πατέρες μας.
Μια τέτοια ιστορία που συνέβει δίπλα μας στην γειτονική Ρουμανία. Μια ιστορία που διαδραματίστηκε στα χρόνια μας, θα δούμε παρακάτω.
Μια απάντηση για όσους νομίζουν ότι οι μάρτυρες της Πίστης μας έπαψαν να υπάρχουν.
Κι όμως υπάρχουν και τα μαρτύριά τους όπως θα δείτε δεν είναι πλέον ένας ολιγόλεπτος αποκεφαλισμός ή ένας πολύωρος βασανισμός, χωρίς αυτό να μειώνει την αξία και τον στέφανο της δόξης των αρχαίων και παλαιοτέρων μαρτύρων. Η σύγχρονη επιστήμη μετατρέπει τον βασανισμό του σώματος αλλά και του πνεύματος σε πολύχρονη διαδικασία. Ισως γι αυτό λέγεται από τους Πατέρες της Εκκλησίας μας ότι οι μάρτυρες των εσχάτων καιρών και της εποχής του Αντιχρίστου θα είναι ίσως, οι μεγαλύτεροι των Αιώνων της Πίστης μας.
Η μάρτυς Ντανιέλα (1967-2004).
Αυτό το εκλεκτό λουλούδι άνθισε στη ρουμανική γη το 1967. Από μικρή ήταν πολύ κοντά στο Θεό. Όταν έβγαινε από το σχολείο περνούσε πάντοτε από την εκκλησία. Γι' αυτό ο πατέρας της την μάλωνε πολύ σκληρά. «Πού ήσουν; Όλη μέρα στην εκκλησία πας με τους παπάδες σου; Τι σου πρόσφερε ο Θεός;» Ενώ αυτή δεν έλεγε τίποτα, μόνο δάκρυα έτρεχαν από τα μάτια της. Ήταν ευλαβής και προσευχόταν πολλές ώρες. Στο σχολικό χορό, όταν τελείωσε το λύκειο, δεν ήθελε να πάει. Η καθηγήτριά της την παρακαλούσε να πάει κι αυτή μαζί τους, ενώ εκείνη έλεγε «Δεν μπορώ. Ξέρετε ότι σας αγαπώ όλους πολύ, αλλά συγχωρήστε με, δεν μπορώ να έρθω στο τραπέζι».
Είχε χαρακτήρα πράο και ήταν καλή με όλους. Βοηθούσε τους συμμαθητές της στα μαθήματα και καθόνταν τη νύχτα και έγραφε γι' αυτούς. Ήταν πολύ καλή μαθήτρια τόσο στο σχολείο όσο και στο πανεπιστήμιο. Ήταν πολύ εργατική. Όλα τα ρούχα της τα έφτιαχνε μόνη της. Ήταν πνευματικό τέκνο του μεγάλου πνευματικου π. Σοφιανού από τη μονή Αντίμ.
Όταν ήταν φοιτήτρια περιποιούνταν μια παράλυτη γριά την οποία είχαν ξεχάσει όλοι, την κυρα-Ιωάννα. Η Ντανιέλα πήγαινε καθημερινά, το πρωί πριν το πανεπιστήμιο και το βράδυ. Ήταν αρκετά μακριά και ο κόπος μεγάλος. Την έπλενε, την περιποιούνταν, της έκανε τις αγορές, της τραγουδούσε και της διάβαζε και έφερνε χαρά στην ψυχή της γριάς. Μια φορά κάποιος την χτύπησε πολύ την οσία Ντανιέλα αν και ήταν αθώα. Αφού υπέμεινε εν σιωπή το ξύλο, γονάτισε και φίλησε το πόδι που με αγριότητα την είχε χτυπήσει. Ήταν πολύ πράος χαρακτήρας και ελεούσε τους άλλους. Ποτέ δεν κατηγορούσε κανεναν και πάντα έριχνε το φταίξιμο στον εαυτό της.
Κάποια προσωπα από την οικογένειά της προσπαθούσαν να την πείσουν να παντρευτεί. «Όχι, όχι, εγώ θέλω να μείνω με το Θεό» έλεγε. «Μπορείς να είσαι με το Θεό και παντρεμένη» της έλεγαν. Κι αυτή απαντούσε «Ναι, αλλά αν θα παντρευτώ σημαίνει ότι θα βάλω λίγο το Θεό στην άκρη και εγώ δεν το θέλω αυτό. Θέλω να δώσω το παν στο Θεό». Τη νύχτα προσευχόταν πολλές ώρες. Ποτέ δεν έπεφτε για ύπνο χωρίς να κάνει τον κανόνα της. Τ΄ αδέλφια της της φώναζαν «Τι σου δίνει ο Θεός, τι μας ζαλίζεις με τους παπάδες σου, τι σου δίνει η πίστη σου; Αφού ο πατέρας σού δίνει φαγητό. Γιατί πήγες στο πανεπιστήμιο, για να μπεις σε μοναστήρι;»
Όταν τελείωσε το πανεπιστήμιο πήγε στο μοναστήρι. Ο πατέρας της την έψαχνε για πολύ καιρο και αφού την έφερε σπίτι την χτύπησε φριχτά. Μια φορά, την τελευταία βραδιά πριν την τελευταία αναχώρησή της για το μοναστήρι, έκλαψε και προσευχήθηκε ασταμάτητα. Έκανε χίλιες μετάνοιες ζητώντας φωτισμό από την Παναγία. Ξημερώματα αποκοιμήθηκε. Όταν ξύπνησε πήρε την εικονίτσα της Παναγίας που της είχε χαρίσει ο π. Σοφιανός. Έκανε το σταυρό της, φίλησε την εικονίτσα και αποφασισμένη μάζεψε τα πράγματά της κι έφυγε. Έπειτα έδωσε ένα γράμμα σε μία φίλη της για να το δώσει στον π. Σοφιανό. Να το περιεχόμενό του: «Πάτερ, είδα στο όνειρό μου την εικόνα της Παναγίας. Και είδα την εικόνα να ζωντανεύει και η Παναγία με κοίταζε προσεχτικά και εγώ τη ρωτούσα, τι να κάνω. Και είδα ότι με κοίταζε με πολύ πόνο. Και είδα δάκρυα στο μάγουλό της. Ξαφνικά άπλωσε τα χέρια της να προσευχηθεί και ένα δάκρυ έσταξε στο χέρι μου. Όταν μ΄ ακούμπησε το δάκρυ Της ξύπνησα και αποφάσισα να φύγω. Κι έφυγε. Στο δρόμο του Σταυρού, στο δρόμο του Σωτήρος Χριστού.
Όμως ο πατέρας της τη βρήκε και αυτήν την φορά. Όταν την έφερε από το μοναστήρι τη χτύπησε πάλι φριχτά. Της έσχισε την μοναχική ενδυμασία μ΄ ένα ψαλίδι και την πέταξε στα σκουπίδια. Της έβγαλε από το λαιμό το σταυρό και της φώναξε «Οι παπάδες σου και η εκκλησία.». Τότε εκείνη λιποθύμησε. Όταν ξύπνησε είπε στον πατέρα της «Σε παρακαλώ άφησέ μου τις εικόνες, δεν μπορώ να ζήσω χωρις αυτές». Τότε ο πατέρας της έβαλε τις εικόνες κάτω, τις πάτησε και τις πήρε όλες. Τότε αυτή του είπε «Καλά, μου τα πήρες, όλα αλλά την ψυχή δεν μπορείς να μου την πάρεις». Και από τότε προσευχόνταν μόνο έτσι «Παναγία, βοήθησέ με, Κύριε Ιησού Χριστέ μη με αφήνεις».
Βλέποντας ο πατέρας της ότι δεν μπορεί να την κάνει να παρεκκλίνει από την ορθόδοξη ζωή, σκέφτηκε κάτι διαβολικό. Βρήκε κάποιους συναδέλφους του γιατρούς και της έβγαλαν διάγνωση «παρανοϊκή σχιζοφρένεια συνοδευόμενη από μυστικιστικό ντελίριο». Μέχρι το τέλος της ζωής της ήταν υποχρεωμένη να παίρνει φάρμακα «για να ησυχάσει». Τα δυο τελευταία χρόνια της τα πέρασε στο νοσοκομείο με σωληνάκια στη μύτη. Εξαιτίας των φαρμάκων ήταν σχεδόν πάντα αναίσθητη.
Ο πατέρας της τη φύλαγε από το πρωί μέχρι το βράδυ, μην τυχόν και έρθει σε επαφή με ευσεβή και πιστά πρόσωπα. Η ακινησία της στο κρεββάτι και τα φάρμακα που της έδινε ο ψυχίατρος της προκάλεσαν παράλυση και απόφραξη του αυλού του εντέρου. Έτσι βασανισμένη πέθανε την Τρίτη 6 Απριλίου 2004, τη Μεγάλη Εβδομάδα.
Αυτό έγινε περίπου στις 22.00. Επειδή ο πατέρας της δε θα δεχόταν να έρθει ιερέας, κατά θαυμαστό τρόπο έμαθε για το θάνατό της ο π. Κωνσταντίνος και κατά τις 23.00 ετέλεσε την ακολουθία εις κεκοιμημένους. Ο πατέρας της για πρώτη φορά έλειπε, αν και προηγουμένως τον είχαν δει στο νοσοκομείο.
Στον τάφο της άρχισαν να γίνονται θαύματα. Το πρώτο θαύμα έγινε την Τετάρτη 12 Μαΐου 2004, κάνοντας καλά ένα νέο που επί 8 χρόνια έπασχε από την ίδια μ΄ αυτήν ασθένεια. Το 2004 έκανε καλά έναν φοιτητή που έπασχε από μια ασθένεια των αγγείων και το 2005 έναν νεαρό που είχε κρίση σκωληκοειδιτιδος. Ο τάφος της οσίας Ντανιέλας βρίσκεται στο κοιμητήριο Αντρονάκε στη συνοικία Κολεντίνα στο Βουκουρέστι.
* Η αγιογραφία είναι έργο του αγιογράφου Δημήτριου Σκουρτέλη.
https://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com/2019/02/1967-2004-6.html
Κ.
<>
Ὅσιος Ἄβελ ὁ Προφήτης τοῦ Βαλαάμ. Ήμέρα Μνήμης: 29 Νοεμβρίου.
Ἦταν Ρωσικῆς καταγωγῆς. Στήν ἀρχή τῆς ἀσκήσεώς του ἔζησε στή Μονή Βαλαάμ, ὅπου - ὅπως ἔγραψε ἀργότερα - ἔλαβε "τήν ἐντολή νά ἀποκαλύψει τά μυστήρια τοῦ Θεοῦ καί τά θελήματά Του".
Ἐξαιρετικά προικισμένος μέ τό χάρισμα τῆς προφητείας, προεῖπε σημαντικά γεγονότα τῆς Ρωσικῆς Ἱστορίας, μέ ἀποτέλεσμα νά βρίσκεται πάντα... τιμωρημένος, σάν νά ἦταν αὐτός πού προκαλοῦσε τό γεγονός.
Ὅταν προεῖπε τόν θάνατο τῆς Μεγάλης Αἰκατερίνης, φυλακίσθηκε στό Φρούριο τῶν ἁγίων Πέτρου καί Παύλου. Μετά τήν ἀπελευθέρωσή του προεῖπε τόν θάνατο τοῦ γιοῦ τῆς Αὐτοκράτειρας καί φυλακίσθηκε στό φρούριο τοῦ Σλούσελμπουργκ. Γιά ἄλλη προφητεία του ἐξορίζεται στό Σολόβκι, ἀλλά ἡ εἰσβολή τοῦ Ναπολέοντα καί ἡ καταστροφή τῆς Μόσχας (1812), ἀκυρώνουν τήν ποινή του. Προεῖπε ἀκόμη τόν θάνατο τοῦ Τσάρου Νικολάου τοῦ Α' καί τήν ὑπόθεση τῶν Δεκεμβριστῶν. Τέλος, ὅταν προεῖπε στήν Κόμησσα Καμένσκυ γιά τήν δυσμένεια στήν ὁποία θά ἔπεφτε, λόγῳ τῆς σκληρῆς συμπεριφορᾶς της πρός τούς χωρικούς τῶν κτημάτων της, ἐξορίσθηκε στή Μονή Σπάσο - Εὐφημιέβσκυ τοῦ Σούζνταλ, ὅπου καί κοιμήθηκε κρατούμενος στό κρατητήριο, μετά ἀπό μακριά καί ὀδυνηρή ἀσθένεια.
https://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com/2020/04/29.html
<>
Ο Άγιος Ιερομάρτυς Βονιφάτιος ο Ισαπόστολος της Γερμανίας (5 Ιουνίου, +754) και το Χριστιανικό έλατο της Εορτής της Γεννήσεως του Χριστού
Ο Άγιος Βονιφάτιος (Saint Boniface, 675 – 5 Ιουνίου 754) ήταν Αγγλοσάξονας ιεραπόστολος, ηγετική προσωπικότητα της Αγγλοσαξονικής Αποστολής στα Γερμανικά τμήματα της Φραγκικής αυτοκρατορίας κατά τον 8ο αιώνα. Εγκαθίδρυσε τις πρώτες οργανωμένες χριστιανικές κοινότητες σε πολλά μέρη της Γερμανίας. Είναι ο Άγιος Προστάτης της Γερμανίας και αποκαλείται „Απόστολος των Γερμανών“. Γεννήθηκε ως Winfrid (Wynfrith ή Wynfryth) στο βασίλειο του Wessex της Αγγλίας, πιθανότατα στο Crediton.
Καταγόταν από εύπορη αριστοκρατική οικογένεια, εκπαιδεύτηκε θεολογικά από Βενεδικτίνους μοναχούς και σε ηλικία 30 ετών έγινε ιερέας. Το 716 στάλθηκε σε Αποστολή στην Φριζία της Γερμανίας προκειμένου να εκχριστιανίσει τους κατοίκους. Το έργο ήταν δύσκολο γιατί έπρεπε να συνεννοηθεί μαζί τους με την παλιά Αγγλική τους διάλεκτο.
Εκείνοι λάτρευαν την αιωνόβια βελανιδιά, ιερό δέντρο του θεού τους Θωρ πάνω στην οποία έκαναν θυσίες. Θέλοντας να ορίσει στους κατοίκους το τέλος μιας εποχής άρχισε να την πριονίζει, τότε φύσηξε ένας δυνατός άνεμος και την ξερίζωσε. Αυτό οι Φριζιανοί το θεώρησαν θαύμα και μεταστράφηκαν ομαδικά στον Χριστιανισμό. Στην θέση της αργότερα φύτρωσε ένα έλατο το οποίο οι Χριστιανοί καθόρισαν ως το ευλογημένο δέντρο με αποτέλεσμα να το τιμούν στην Εορτή της Γέννησης του Θεανθρώπου.
Ο Άγιος Βονιφάτιος το 732 ταξίδεψε στη Ρώμη όπου ο Πάπας Γρηγόριος Β’ τον όρισε Αρχιεπίσκοπο ολόκληρης της Γερμανίας στην οποία επέστρεψε βαπτίζοντας χιλιάδες Γερμανούς Χριστιανούς. Στην συνέχεια ο Κάρολος Μαρτέλος έκανε τέσσερεις Επισκοπές στην Γερμανία ορίζοντας τον Άγιο Βονιφάτιο Αρχιεπίσκοπο με έδρα το Μετζ. Ο ίδιος έστεψε αργότερα (751) στο Σουασσόν τον γιό του Καρόλου Μαρτέλου Πιπίνο τον βραχύ βασιλιά των Φράγκων.
Σε μία από τις αποστολές του στην Φριζία συνελήφθη από εναπομείναντες Φρίζιους παγανιστές και θανατώθηκε με βασανιστήρια στο Dokkum της Γερμανίας. Από τα πολλά έργα του διασώθηκαν 40 επιστολές με ενδιαφέρουσες ιστορικές πληροφορίες για την εποχή του.
<>
Όσιος Γέροντας Τιμόθεος Τζαννής του Ηρακλείου Κρήτης (+1991)
30 Δεκεμβρίου
Δεν πέρασε ένας μήνας από την οσιακή κοίμηση του Οσίου Πορφυρίου και κοιμήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης, στο Ιερό Ησυχαστήριο των Αγίων Θεοδώρων, το οποίο αυτός είχε ιδρύσει, ο μεγάλος σύγχρονος πνευματικός πατέρας της Κρήτης, Ο Γέροντας Τιμόθεος Τζαννής. Ο Όσιος Πορφύριος τον γνώριζε και του είχε προείπει ότι «θα φύγουν μαζί».
Ο νέος αυτός χαρισματικός πνευματικός πατέρας αναδύθηκε σε νέους πνευματικούς αγώνες, με νέους αποδοχείς των λόγων και νουθεσιών του. Αν και νέος ασκητής πολιτεύθηκε με πολιά φρόνηση και αναδείχθηκε εφάμιλλος των παλαιών πατέρων, εφαρμοστής της διαχρονικής υπομονής, των δοκιμασμένων πνευματικών αγώνων, της αιώνιας, καρδιακής αγάπης στον εσταυρωμένο μας Ιησού.
Σύγχρονος άνθρωπος, αλλά με αγγελική όψη, έμοιαζε ο Γέροντας Τιμόθεος σαν να κατέβηκε από τα ουράνια δώματα, για να διακονήσει τον λαό του Θεού, την Εκκλησία Του, το έργο της σωτηρίας των ψυχών. Και γι’ αυτόν, όπως και για τόσους άλλους σύγχρονους ουρανόσταλτους πατέρες είμαστε απείρως ευγνώμονες στον «Αρχηγό και τελειωτή» (Εβρ. ιβ΄ 2) μας Ιησού, ο οποίος παραβλέποντας την αποστασία μας μας βεβαιώνει με τους αποστολείς Του αυτούς, ότι «όπου επλεόνασεν η αμαρτία υπερεπερίσσευσεν η χάρις» (Ρωμ. ε΄ 20).
Ο Όσιος Γέροντας Τιμόθεος αγίασε με την υπομονή και την επιμονή του. Υπομονή στις αντιξοότητες, στις θλίψεις, στους πόνους, στις αρρώστιες και επιμονή στον αδιάλειπτο πνευματικό αγώνα και στην προσευχή.
Αν ζούσε σήμερα, θα μας έλεγε να διαγράψουμε τον εαυτούλη μας από την καθημερινή εγωπάθεια, την αυτοπροβολή και την αυτοδικαίωση, για να γίνει η ζωή μας χριστοκεντρική, διαφανής, ο νούς και η ψυχή μας καθαροί, προκειμένου όσοι μας πλησιάζουν να γνωρίσουν όχι μεσάζοντες και μεταπράτες, όχι κακέπτυπα ομοιώματα και εικόνες, αλλά το μοναδικό, αιώνιο, αληθινό και ανεπανάληπτο πρότυπο, το αρχέτυπο της θείας ουράνιας δόξης, τον Ιησού Χριστό. Από εμάς εξαρτάται το αν υβρίζεται η αγιάζεται το όνομα του γύκυτάτου μας Ιησού.
Ο Όσιος Γέροντας Τιμόθεος ζούσε και επεδίωκε την αφάνεια, μισούσε την προβολή. Του πρέπουν τα λόγια του Γέροντά του στο Άγιον Όρος, του Ηγουμένου, τότε Σταυρονικητιανού, μετέπειτα Ιβηρίτου, π. Βασιλείου Γοντικάκη, ότι: «Μεγάλοι δεν είναι οι θορυβοποιοί, που προβάλλονται ως πνευματικοί ηγέτες η προφήτες, για να καταπλήξουν και να καταπνίξουν τον κόσμο. Μεγάλοι είναι οι ταπεινοί και «ανύπαρκτοι», που έχουν δεχθεί την παράκληση του Πνεύματος και αποτελούν την παρηγοριά όλου του κόσμου. Τους αρκεί η χάρις (Β´ Κορ. 12, 4).
Ο Όσιος με την χάρη του Θεού που ενοικούσε μέσα του είχε φθάσει σε υψηλά μέτρα αρετής και είχε σπάσει το φράγμα του χώρου. Έτσι κάποτε τον είδαν στο νοσοκομείο του Ηρακλείου, ενώ εκείνος ήταν άρρωστος στο κελλί του.
Κάποια μητέρα είχε στο νοσοκομείο άρρωστο σοβαρά το παιδί της. Το είχαν βάλει στο χειρουργείο και εκείνη αγωνιούσε απ’ έξω. Μια ανυποψίαστη στιγμή βλέπει να περνάει μπροστά της ένας ιερέας. Έτρεξε και τον παρακάλεσε να προσευχηθεί για το παιδί της. Πήγε να του δώσει μάλιστα και κάποια χρήματα. Πριν προλάβει, όμως, να του πεί το όνομα του παιδιού της λέει:
-Δεν χρειάζονται τα χρήματα. Να, δώσε τα σε εκείνη την φτωχή που τα έχει ανάγκη υπέρ υγείας Μιχαήλ.
– Από που είστε, Πάτερ;
– Από τους Αγίους Θεοδώρους.
Η μητέρα αυτή διηγήθηκε το περιστατικά σε μια φίλη της. Αυτή γνώριζε το Μοναστήρι και τον Γέροντα και της λέει:
-Από τους Αγίους Θεοδώρους; Μόνον ο πατήρ Τιμόθεος μπορεί να ήταν, γιατί δεν υπάρχουν άλλοι Άγιοι Θεόδωροι στην Κρήτη. Και αν είδες τον πατέρα Τιμόθεο, τότε σου παρουσιάσθηκε με θαυμαστό τρόπο, γιατί αυτός είναι πάρα πολύ άρρωστος και αποκλείεται να πήγε στο νοσοκομείο, όπως τον είδες εσύ.
Αργότερα ήλθε η γυναίκα στο Μοναστήρι και αναγνώρισε τον Γέροντα. Όμως, ο Γέροντας, φυσικά, δεν είχε βγεί από το κελλί του, διότι ήταν πολύ άρρωστος.
Όταν του είπαν το περιστατικό απάντησε:
-Ε, ο πνευματικός άνθρωπος μπορεί από την καρέκλα που κάθεται να επισκέπτεται αυτούς που έχουν ανάγκη και να βοηθάει.
Το επιτρέπει ο Θεός σε αυτούς που αγωνίζονται ταπεινά, ήσυχα, στην αφάνεια να βρίσκονται ταυτόχρονα σε διαφορετικά σημεία. Αυτά μόνον ο Θεός τα επιτρέπει στους εκλεκτούς του.
Το περιστατικό αυτό συνέβη λίγους μήνες πριν την κοίμηση του Γέροντος, τον Ιούλιο του 1991.
https://www.pemptousia.gr/2019/12/osios-gerontas-timotheos-tzannis-30-12-1991/
Άγιος Βαλεντίνος, ένας Ορθόδοξος Άγιος
Ημέρα Μνήμης: 14 Φεβρουαρίου, 19 Ιανουαρίου & 6 Ιουλίου
Στα Ελληνικά Συναξάρια αναφέρεται επίσης στις 19 Ιανουαρίου & στις 6 Ιουλίου μαζί με τους συμμάρτυρές του Αγίους Μάριο, Μάρθα, Αββακούμ, Αϋδιφάξ, Κρισπίνο & Αστέριο στη Ρώμη.
Η λεγόμενη "γιορτή των ερωτευμένων" έχει θεσπιστεί από κοσμικούς ανθρώπους και προσβάλει τον Άγιο. Δεν παύει όμως ο Άγιος να είναι προστάτης όσων θέλουν να παντρευτούν με Ορθόδοξο Γάμο. Όταν ο Ἀγιος ήταν εν ζωή, ο αυτοκράτορας είχε απαγορέψει να παντρεύονται οι στρατιώτες και όσοι δεν είχαν παει στρατό και έτσι οι Χριστιανοί νέοι είχαν πρόβλημα. Αλλά ο Άγιος Βαλεντίνος τους πάντρευε κρυφά και έτσι τον συνέλλαβαν και μαρτύρησε.
Ο Άγιος Βαλεντίνος στα συναξάρια της Ελλάδας και της Ανατολής μνημονεύεται μαζί με τους συμμάρτυρές του στις 19 Ιανουαρίου και στις 6 Ιουλίου. Οι συμμάρτυρές του είναι ο Αγιος Μάριος ο Πέρσης, η σύζυγός του Μάρθα, οι υιοί τους Αββακούμ και Αυδιφάξ και οι μάρτυρες Κρισπίνος και Αστέριος.
Μαρτύρησαν όλοι μαζί το 269 μαζί με τον Αγιο Ιερομάρτυρα Βαλεντίνο ο οποίος είναι Ορθόδοξος Άγιος επειδή μαρτύρησε πριν το σχισμα των Ρωμαιοκαθολικών το οποίο έγινε το 1054.
Βλ. παρακάτω:
Αγιολόγιο Τσολακίδη: 14 Φεβρουαρίου - ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΔΥΟ ΒΑΛΕΝΤΙΝΟΙ Ίερομάρτυρες - Ή διάκριση αυτών των Αγίων δεν είναι σαφής. ο πρώτος ήταν κληρικός της Ρώμης και μαρτύρησε κατά τους διωγμούς του Κλαυδίου Β'. ο δεύτερος ήταν επίσκοπος Τέρνι και μαρτύρησε στη Ρώμη.
και
12.Βαλεντίνων (δύο) ἱερομαρτύρων ἐν Ρώμῃ ὁ πρῶτος ἐπὶ Κλαυδίου Β΄ (διάκρισις ἀσαφής) (῾Αγιολόγιον Τσολακίδου) (Ρμ).
http://www.worldsaints.org/αρχική-σελίδα/μηναίον/φεβρουάριος/14-φεβρουαριου/και
'Aββακοὺμ καὶ ᾿Οδιφάκιος τέκνα Μάριου καὶ Μάρθας μάρτυρες, (270) 19/1.
http://www.worldsaints.org/αρχική-σελίδα/αλφαβητάρι/αλφαβητικώς/a/και
6 Ιουλίου:
8.Μαρίνου καὶ Μάρθας μαρτύρων, τῶν τέκνων αὐτῶν ᾿Αβδιφὰξ καὶ ᾿Αββακοὺμ καὶ τῶν κάτωθι σὺν αὐτοῖς· Κυρίνου, Βαλεντίνου Πρεσβυτέρου καὶ ᾿Αστερίου (269) (ΡΔ).
http://www.worldsaints.org/αρχική-σελίδα/μηναίον/ιούλιος/6-ιουλιου/
Η ζωή του Αγίου Βαλεντίνου
Τα αρχαία Μαρτυρολόγια της Εκκλησίας της Ρώμης σημειώνουν τη 14η Φεβρουαρίου ως ημέρα μνήμης του «μάρτυρος Βαλεντίνου, πρεσβυτέρου Ρώμης» (Valentinus = σθεναρός στα λατινικά). Δυστυχώς τα ιστορικά στοιχεία που έχουμε για τον άγιο είναι ελλιπή.
Το Μαρτύριο του Αγίου Βαλεντίνου στη Ρώμη
Ο Άγιος Βαλεντίνος έζησε στη Ρώμη τον 3ο αιώνα και ήταν ιερέας ο οποίος μάζι με τον Άγιο Μάριο και την οικογένεια του Αγίου Μαρίου και άλλους Χριστιανούς βοηθούσαν τους μάρτυρες κατά τη διάρκεια των διωγμών από τον αυτοκράτορα Κλαύδιο Β’ το Γότθο. Η μεγάλη αρετή και η κατηχητική δράση του αγίου είχαν γίνει γνωστές· έτσι συνελήφθηκε και παρουσιάστηκε ενώπιον του αυτοκρατορικού δικαστηρίου…
«Γιατί, Βαλεντίνε, θέλεις να είσαι ο φίλος των εχθρών μας και απορρίπτεις τη φιλία μας;», ρώτησε ο αυτοκράτορας. Τότε ο άγιος απάντησε, «Άρχοντα μου, αν ήξερες το δώρο του Θεού, θα ήσουν ευτυχής και μαζί σου η αυτοκρατορία σου, θα απορρίπτατε τη λατρεία των ειδώλων και θα λατρεύατε τον αληθινό Θεό και τον Υιό του Ιησού Χριστό». Ένας από τους παρόντες δικαστές διέκοψε τον άγιο ρωτώντας τον τι πιστεύει για το Δία και τον Ερμή, τότε ο άγιος Βαλεντίνος θαρραλέα απάντησε, «Είναι άθλιοι, και πέρασαν τη ζωή τους μέσα στη διαφθορά και το έγκλημα!». Ο δικαστής, εξαγριωμένος, φώναξε, «βλασφήμησε ενάντια στους Θεούς και ενάντια στην αυτοκρατορία!». Ο αυτοκράτορας εν τούτοις συνέχισε τις ερωτήσεις του με περιέργεια, ικανοποιημένος μιας και βρήκε την ευκαιρία να μάθει ποια ήταν επιτέλους η πίστη των Χριστιανών. Ο Βαλεντίνος βρήκε λοιπόν το θάρρος να τον προτρέψει να μετανοήσει για το αίμα των Χριστιανών που είχε χύσει. «Πίστεψε στον Ιησού Χριστό, βαφτίσου και θα σωθείς, και ήδη από αυτή τη στιγμή θα διασφαλίσεις τη δόξα της αυτοκρατορίας σου και το θρίαμβο των όπλων σου».
Ο Κλαύδιος άρχισε να πείθεται, και να λέει σε εκείνους που ήταν παρόντες: «ακούστε τι όμορφη διδασκαλία που μας κηρύττει αυτός ο άνθρωπος». Αλλά ο έπαρχος της Ρώμης, δυσαρεστημένος, άρχισε να φωνάζει «Δείτε πώς αυτός ο Χριστιανός παραπλανεί τον Πρίγκιπά μας». Τότε ο Κλαύδιος, παρέπεμψε τον άγιο σε άλλο δικαστή. Αυτός ονομάζονταν Αστέριος, είχε ένα μικρό κορίτσι που ήταν τυφλό δύο χρόνια. Ακούγοντας για τον Ιησού Χριστό, πως είναι το Φως του κόσμου, ρώτησε το Βαλεντίνο εάν θα μπορούσε να δώσει εκείνο το φως στο παιδί του. Ο άγιος Βαλεντίνος λοιπόν, έβαλε το χέρι του στα μάτια της και προσευχήθηκε: «Κύριε Ιησού Χριστέ, αληθινό Φως, φώτισε αυτό το τυφλό παιδί». Ω θαύμα μέγα! Το παιδί είδε! Έτσι ο δικαστής με όλη την οικογένειά του ομολόγησε το Χριστό. Νήστεψαν για τρεις ημέρες, κατέστρεψαν τα είδωλα που είχαν στο σπίτι τους και τέλος έλαβαν το Άγιο Βάπτισμα. Μόλις ο αυτοκράτορας έμαθε για όλα αυτά τα γεγονότα, σκέφτηκε αρχικά να μην τους τιμωρήσει, όμως η σκέψη πως στα μάτια των υπηκόων του θα φανεί αδύναμος τον ανάγκασε να προδώσει το αίσθημα δικαίου που είχε. Έτσι λοιπόν ο άγιος Βαλεντίνος μαζί με άλλους Χριστιανούς αφού πρώτα τους βασάνισαν τους αποκεφάλισαν στις 14 Φεβρουαρίου του έτους 268 (ή 269 ή 270).
Το σώμα του Αγίου ιερομάρτυρος Βαλεντίνου το περισυνέλεξε και το ενταφίασε στον κήπο του σπιτιού της, στη Φλαμινία οδό, η ευγενής Χριστιανή Σαβινέλλα. Επί Επισκόπου Ρώμης Ιουλίου του Α΄ (337- 352) κοντά στον τάφο του Αγίου χτίστηκε προς τιμή του μάρτυρα, Ναός και κοιμητήριο. Τον 11ο αιώνα, άγνωστο πώς, ο Ναός αυτός καταστράφηκε. Το 1888 ο αρχαιολόγος Μαρούκι μελέτησε την υπόθεση, έκαμε ανασκαφές κι έφερε στο φως τα ερείπια του Ναού του Αγίου Βαλεντίνου.
Οι υπόλοιποι Άγιοι που βοηθούσαν τον Άγιο Βαλέντινο στο έργο του και μαρτύρησαν μαζί του είναι οι εξής: Άγιος Μάριος ο Πέρσης, η σύζυγός του Μάρθα και οι γιοί τους Αββακούμ και Αυδιφάξ οι οποίοι πήγαν από την Περσία στη Ρώμη για να προσκυνήσουν τους τάφους των Αγίων Αποστόλων και οι μάρτυρες Κυρίνος και Αστέριος οι οποίοι γιορτάζουν όλοι μαζί στις 19 Ιανουαρίου μαζί με τον Άγιο Βαλεντίνο και πάλι.
Ο Άγιος Μάριος ο Πέρσης με τους υπόλοιπους μάρτυρες και μαζί με τον Αγιο Βαλεντίνο τον ιερεα υπαρχουν κανονικά στα Συναξάρια της Εκκλησίας στην Ανατολή (Ελλάδα κλπ.).
Ο Άγιος Βαλεντίνος ανακηρύχθηκε επίσημα Άγιος το 496 από τον Άγιος Γελάσιο Πάπα Ρώμης, όταν η Ρώμη ήταν ακόμη Ορθόδοξη.
Τα Ιερά Λείψανα του Αγίου Βαλεντίνου στην Αθήνα
Μετά το Μαρτύριο κάποιοι Χριστιανοί περιμάζεψαν το σώμα του αγίου και λίγο από το αίμα του σε κάποιο φιαλίδιο. Το σώμα του Μάρτυρα μεταφέρθηκε και θάφτηκε στις Κατακόμβες της Αγίας Πρίσκιλλας, τόπο κατεξοχήν ενταφιασμού των Μαρτύρων. Με την πάροδο του χρόνου, κατά κάποιο τρόπο «λησμονήθηκε» δεδομένου ότι σχεδόν καθημερινά ενταφιάζονταν σε αυτές τις κατακόμβες νέοι Μάρτυρες για αρκετούς αιώνες. Η ανάμνηση όμως του Μαρτυρίου του Αγίου Βαλεντίνου παρέμεινε ζωηρή, ιδιαίτερα στην τοπική Εκκλησία της Ρώμης. Επίσημα η μνήμη του αγίου Βαλεντίνου θεσπίστηκε το 496 από τον Επίσκοπο Ρώμης Άγιο Γελάσιο (τιμάται 21 Νοεμβρίου).
Το 1054 έγινε το Μεγάλο Σχίσμα και ο Επίσκοπος της Ρώμης μαζί με όλη την Δυτική Ευρώπη αποκόπηκε από την Μία, Αγία, Καθολική Ορθόδοξη Εκκλησία.
Το 1815 τα Ιερά Λείψανα του Αγ. Βαλεντίνου δωρήθηκαν από τους Ρωμαιοκαθολικούς σε κάποιον Ρωμαιοκαθολικό Ιταλό ιερέα (κατά την συνήθεια της εποχής). Ύστερα τα λείψανα «χάθηκαν» πάλι και το 1907 τα ξαναβρίσκουμε στη Μυτιλήνη της Ελλάδας στο Ρωμαιοκαθολικό ναό της Παναγίας. Φαίνεται πως μετά το θάνατο του Ρωμαιοκαθολικού ιερέα κάποιος απόγονος του ο οποίος είχε κληρονομήσει τα λείψανα πρέπει να μετανάστευσε στη Μυτιλήνη, στην οποία τότε υπήρχε ακμάζουσα κοινότητα Δυτικό-Ευρωπαίων Ρωμαιοκαθολικών.
Το 1990 τα Ιερά Λείψανα του Αγ. Βαλεντίνου μεταφέρθηκαν από τους Ρωμαιοκαθολικούς στην Αθήνα σε Ρωμαιοκαθολικό ναό της Ιταλικής παροικίας στην Αθήνα, όπου και βρίσκονται μέχρι σήμερα.
Ο Άγιος Βαλεντίνος ήταν Έλληνας καταγόμενος από την Αθήνα
Αρχικά θα πρέπει να πούμε πως επαρκή στοιχεία για την εθνική καταγωγή του Αγίου δεν υπάρχουν εκτός κάποιες ενδείξεις πως ο άγιος ήταν ελληνικής καταγωγής. Ενδεικτικά θα αναφέρουμε πως η αρχαιότερη απεικόνιση του αγίου που φέρει την επιγραφή «O ΑΓΙΟC BAΛΕΝΤΙΝΟC» στα ελληνικά, βρίσκεται στην εκκλησία της Παναγίας της Αρχαίας (Santa Maria Antiqua) του 6ου αιώνα η οποία ήταν η ενορία των Ελλήνων της Ρώμης. Στο ναό αυτό τιμούσαν ιδιαίτερα τους Έλληνες Αγίους και γενικά αυτούς που ήταν από την Ανατολή. Την αγιογράφηση και την ανακαίνιση του ναού είχε παραγγείλει ο Έλληνας Επίσκοπος Ρώμης Ιωάννης ο 6ος (705-707) και την τελείωσαν οι διάδοχοί του, μεταξύ των οποίων ο Άγιος Ζαχαρίας ο τελευταίος Έλληνας Επίσκοπος Ρώμης (15/3 +752). Ίσως όμως δεν είναι τυχαίο ότι μετά από 17 αιώνες τα Ιερά Λείψανα ήρθαν στην Ελλάδα.
Ο Άγιος Βαλεντίνος που είχε τη φήμη του ειρηνοποιού, κάποια μέρα ενώ καλλιεργούσε στον κήπο του τριαντάφυλλα, άκουσε ένα ζευγάρι να μαλώνει πολύ έντονα. Αυτό συγκλόνισε τον άγιο, ο οποίος αφού έκοψε ένα τριαντάφυλλο, βγήκε στο δρόμο πλησίασε το ζευγάρι και τους παρακάλεσε να τον ακούσουν. Αυτοί έστω και ανόρεκτα υπάκουσαν, ο άγιος αφού τους πρόσφερε το τριαντάφυλλο τους ευλόγησε. Αμέσως η αγάπη επανήλθε ανάμεσα τους, λίγο αργότερα αυτοί επέστρεψαν και ζήτησαν στον άγιο να ευλογήσει το γάμο τους.
Άλλο περιστατικό από την ζωή του αναφέρει πως μια από τις κατηγορίες εναντίον του αγίου ήταν πως είχε απειθαρχήσει στην εντολή του αυτοκράτορα να μην συνάπτουν γάμο άνδρες που δεν είχαν εκπληρώσει τις στρατιωτικές τους υποχρεώσεις, ενώ ο άγιος είχε ευλογήσει το γάμο νεαρών Χριστιανών στρατιωτών με τις αγαπημένες τους.
Άγιος Βαλεντίνος και Ορθοδοξία
Πολλοί είναι όμως αυτοί που προβάλλουν την ένσταση πως ο Άγιος Βαλεντίνος δεν αναφέρεται πουθενά στο εορτολόγιο της Ορθόδοξής Εκκλησίας. Πράγματι στις 14 Φεβρουαρίου στο εορτολόγιο της Εκκλησίας μας αναφέρονται οι όσιοι Αυξέντιος, Μάρωνας και οι νεομάρτυρες Νικόλαος και Δαμιανός. Η εξήγηση είναι απλή: την αρχαία εποχή που συντάσσονταν οι αγιολογικοί κατάλογοι, τα συναξάρια και τα μαρτυρολόγια είχαν καθαρά τοπικό χαρακτήρα και η φήμη ενός αγίου δεν σήμαινε πως εκτεινόταν σε όλη την Εκκλησία. Έτσι υπάρχουν άγιοι που τιμώνταν σε μία περιοχή πολύ ενώ σε άλλη ήταν εντελώς άγνωστοι, π.χ ο άγιος Δημήτριος που είναι πασίγνωστος σε όλη την Ανατολική Εκκλησία, στη Δύση δεν τιμάται καθόλου, είναι σχεδόν άγνωστος, αυτό όμως δε σημαίνει πως δεν είναι άγιος. Άλλο παράδειγμα από τη σύγχρονη Εκκλησία: Πολλοί Νεομάρτυρες της Ελλάδας είναι γνωστοί μόνο στην Ελλάδα και π.χ. στη Ρωσία είναι παντελώς άγνωστοι. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν είναι Άγιοι.
Ο Άγιος Βαλεντίνος είναι Άγιος της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και δεν τίθεται θέμα επειδή τιμάται στη Δύση σήμερα, το Σχίσμα - η μεγάλη αυτή τραγωδία και μέγα σκάνδαλο της διαίρεσης των Χριστιανών - ήρθε πολύ αργότερα. Όσοι λοιπόν τιμούν τον Άγιο Βαλεντίνο έργο θεάρεστο επιτελούν γιατί «Θαυμαστός ὁ Θεός ἐν τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ… καί ὁ Θεός ἡμῶν ἐν ἁγίοις ἐπαναπαύεται».
Τιμή Μάρτυρος - Μίμησις μάρτυρος
Τιμούμε τους αγίους μας και τον Άγιο Βαλεντίνο όταν μιμούμαστε το θάρρος τους να διακηρύττουν την πίστη τους στο Σωτήρα Χριστό ακόμη και με κόστος την ίδια τους τη ζωή. Τους τιμούμε όταν τους επικαλούμαστε να πρεσβεύσουν στον Θεό να μας ελεήσει και να συγχωρέσει τις πολλές μας αμαρτίες. Τους τιμούμε όταν μας είναι υποδείγματα κατά Χριστόν ζωής. Δεν τιμούμε τους αγίους όταν εξαντλούμε την «τιμή» τους σε κοσμικές διασκεδάσεις και γλέντια στην καλύτερη περίπτωση…
Ετσι εμείς οι Ορθόδοξοι, όπως αναφέρεται και στην Ορθόδοξη εορτάζουμε την μνήμη και το Μαρτύριο του Αγ. Βαλεντίνου στις 14 Φεβρουαρίου (στα ελληνικά Συναξάρια αναφέρεται η μνήμη του επίσης στις 19 Ιανουαρίου & στις 6 Ιουλίου) με χρονολογία Μαρτυρίου το 269.
Τιμή μάρτυρος – Μίμησις μάρτυρος!
Για να μιμηθούμε και για να κάνουμε τον Αγιο Βαλεντίνο να χαίρεται για εμάς πρέπει να ζούμε Χριστιανική ζωή, κοντά στο Μυστήριο της Θείας Εξομολόγησης κάνοντας Ορθόδοξο Χριστιανικό Γάμο (για όσους επιθυμούν το Γάμο).
Ευχόμαστε σύντομα τα Ιερά Λείψανα του Αγίου Βαλεντίνου να επιστρέψουν στο Σπίτι τους, δηλαδή στην Ορθόδοξη Εκκλησία, όπως πρόσφατα με θαυματουργικό τρόπο επιστράφηκαν και τα Ιερά Λείψανα του Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου τα οποία τα είχαν και αυτά οι Ρωμαιοκαθολικοί ως το 1965.
Πηγή:
<>
Οσία Ματρώνα η Ανυπόδητη, η δια Χριστόν σαλή της Αγ. Πετρούπολης της Ρωσίας (+1911)
30 Μαρτίου
Η Ματρώνα Πέτροβνα Μυλνίκοβα ήταν γνωστή στην Πετρούπολη με το όνομα «Ματρώνα η Ανυπόδητη».
Γεννήθηκε στο χωριό Βανίνα, της περιοχής Όντελενσκ, της επαρχίας Κοστρόμα, αλλά το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της το πέρασε στην Αγία Πετρούπολη. Υπηρέτησε αρχικά την πατρίδα της στο στρατό, κοντά στον άνδρα της κι όταν αυτός πέθανε, αφοσιώθηκε στην υπηρεσία του Θεού και του πλησίον.
Τον πρώτο καιρό περιπλανιόταν σε διάφορα προσκυνήματα. Παντού βάδιζε ξυπόλητη γι’ αυτό και της έδωσαν την προσωνυμία «ανυπόδητη». Πεζή και ξυπόλητη έκανε και το προσκύνημα ως τους Αγίους Τόπους και μάλιστα τέσσερις φορές. Κι αφού έζησε αρκετό διάστημα υπηρετώντας τους φτωχούς συνανθρώπους της και τους προσκυνητές, αποφάσισε ν΄ ακολουθήσει την πιο επίπονη κι αυστηρή άσκηση, εκείνην της διά Χριστόν σαλής.
Οι γονείς της ήταν χωρικοί και κατάγονταν από την ίδια περιοχή. Πατέρας της ήταν ο Πιότρ Εφστιγκνίεβιτς Στσερμπίνιν και μητέρα της η Αγάπη, από το χωριό Αντόνοβο της ίδιας επαρχίας. Εκτός από την Ματρώνα είχαν τρείς γιούς: Το Μακάριο, τον Αλέξανδρο και τον Ιβάν. Όλοι τους ήταν αγράμματοι, όπως και η Ματρώνα, και ζούσαν με την γεωργία. Από τους συγγενείς της Ματρώνουσκα μόνο δύο εγγόνια ήταν γνωστά στην Πετρούπολη: Ο Παύλος Ιβάνωφ Πουμυάντσεφ και η αδερφή του Ελισάβετ. Η ίδια η Ματρώνα είχε παντρευτεί τον Γέγκορ Τιχόνοβιτς Μυλνίκωφ, έναν άνθρωπο από την κατώτερη τάξη της Κοστρόμα. Ο γάμος όμως γι’ αυτήν ήταν μια σκληρή δοκιμασία.
Σ’ όλο το διάστημα που ήταν παντρεμένη δοκίμασε πολλές θλίψεις. Στην Κοστρόμα η Ματρώνα Πέτροβνα είχε ένα μικρό σπίτι στην οδό Σέργιεφ κι ένα μικρό παντοπωλείο. Στον Τουρκικό πόλεμο του 1877 - 1878 ο άντρας της επιστρατεύτηκε και πέθανε στο στρατό. Η Ματρώνα τον είχε ακολουθήσει ως νοσοκόμα. Για την υπηρεσία της αυτή πληρωνόταν με 25 ρούβλια το μήνα. Με το που έπαιρνε το μισθό της όμως τον μοίραζε στους στρατιώτες εκείνους που ήταν φτωχοί και άποροι.
Όταν τέλειωσε ο πόλεμος η Ματρώνουσκα αφιέρωσε το υπόλοιπο της ζωής της στην υπηρεσία του Θεού και του πλησίον. Πούλησε όλη την περιουσία που είχε στην Κοστρόμα και μοίρασε τα χρήματα στους φτωχούς. Η ίδια από τότε ανέλαβε τη δύσκολη και σκληρή άσκηση της διά Χριστόν Σαλής κι άρχισε να περιπλανιέται από δω κι από κει σε διάφορα προσκυνήματα.
Το πρώτο της προσκύνημα το ‘κανε ξυπόλητη στους θαυματουργούς του Σολόφκι. Από τότε, δηλαδή από την εποχή της τουρκικής επίθεσης, η γερόντισσα ταξίδεψε σε πολλούς άγιους τόπους της Ρωσίας και της Παλαιστίνης (στα Ιεροσόλυμα πήγε τέσσερις φορές).
Παντού πήγαινε ξυπόλητη. Δεν ξαναφόρεσε παπούτσια στην ζωή της. Δεν έδινε καμία σημασία αν ήταν χειμώνας ή καλοκαίρι, αν έκανε κρύο ή ζέστη. Περπατούσε πάντα ξυπόλητη για σχεδόν τριαντατρία χρόνια. Ρούχα ζεστά δεν είχε. Φορούσε πάντα ελαφρά καλοκαιρινά και άσπρα, σαν ένδειξη της αγγελικής αγνότητάς της.
Στην Αγία Πετρούπολη έζησε περίπου τριάντα χρόνια. Στην αρχή ζούσε στην πλευρά της Πετρούπολης. Έπειτα, τα τελευταία δεκάξι χρόνια τα πέρασε στο παρεκκλήσι «Χαρά των Θλιβομένων», που είναι δίπλα στο Υαλουργείο.
Στη γειτονιά αυτή, κοντά στο παρεκκλήσι, στη λεωφόρο Σλίσελμπουργκ, μπορούσε να συναντήσει κανείς την Ματρώνουσκα. Ήταν πάντα ντυμένη στα λευκά, μ’ ένα μπαστουνάκι στο χέρι, μα πάντα ξυπόλητη.
Σπάνια τύχαινε να περνάει κανείς κοντά από το διαμέρισμα της Ματρώνουσκα και να μην σταματάει να της ζητήσει να κάνει προσευχή για τις διάφορες δύσκολες περιστάσεις της ζωής του. Και πολλοί από τους θαυμαστές της της έδιναν ελεημοσύνες ανάλογα με τη δύναμή τους. Μερικοί δεν ντρέπονταν να της αφήνουν έστω κι ένα καπίκι, ενώ άλλοι της έδιναν γενναία ποσά.
Η Κα Λ. για παράδειγμα της έδωσε κάποτε πεντακόσια ρούβλια, ο έμπορος Ρ. της έδινε είκοσι πέντε ρούβλια το μήνα, πολλοί άλλοι της έδιναν πότε πότε διάφορα αξιόλογα ποσά. Κι η Ματρώνουσκα χρησιμοποιούσε όλες αυτές τις δωρεές για ελεημοσύνες. Έδινε στους φτωχούς, βοηθούσε τις οικογένειές τους, έστελνε δωρεές σε Μοναστήρια και σε φτωχές Ενορίες. Αγόραζε Ευαγγέλια και άγιες Εικόνες και τα έδινε ευλογία στους επισκέπτες της, που ανέρχονταν σε χιλιάδες κάθε χρόνο. Κι ακόμα έστελνε κάθε χρόνο περίπου χίλια οκτακόσια κιλά λάδι για τα καντήλια σε διάφορα Μοναστήρια κι ενοριακές Εκκλησίες. Με τις προσευχές της Ματρώνουσκα πολλοί αλκοολικοί ελευθερώθηκαν από το ολέθριο πάθος τους τη μέθη.
Ιδιαίτερα αγαπητή η Ματρώνουσκα ήταν ανάμεσα στους φτωχούς της Πετρούπολης, στους απλούς και συνηθισμένους ανθρώπους, αυτούς που κατέφευγαν σε κείνην για να τη συμβουλευτούν και να παρηγορηθούν στις περιόδους των θλίψεων και των δοκιμασιών. Δεν μπορεί να πει κανείς όμως πως οι θαυμαστές της Ματρώνουσκα ήταν αποκλειστικά οι φτωχοί κι οι δυστυχισμένοι. Είχε πολλούς θαυμαστές κι από τους μορφωμένους, από τη μεσαία αλλά κι από την υψηλή κοινωνία. Γινόταν δεκτή και σε σπίτια αρχόντων, που κατέφευγαν σ’ αυτήν για πνευματική βοήθεια, γιατί είχε το χάρισμα της προόρασης και τους προειδοποιούσε για πολλά κακά που τους περίμεναν, πρόλεγε το μέλλον τους.
Η αγία Ματρώνα γνώριζε προσωπικά και είχε μάλιστα πνευματική συγγενεια με τον Ιωάννη της Κρονστάνδης . Έχει διατηρηθεί μια αρχειακή φωτογραφία στον αγιασμό κάποιου κτιρίου Συμμετείχε επίσης σε πολλά από τα διάσημα ταξίδια του Αγ. Ιωάννη της Κρονστάνδης στη Ρωσία.
Το μακάριο τέλος της.
Από τις αρχές του 1909 η Ματρώνουσκα είχε αρχίσει να προετοιμάζεται για το θάνατο. για δύο χρόνια συνέχεια, ως την ευλογημένη της κοίμηση, κοινωνούσε τα άγια μυστήρια κάθε Κυριακή. Δύο φορές αυτήν την περίοδο έκανε ευχέλαιο. Σ’ όλη της τη ζωή είχε κάνει δεκατρείς φορές ευχέλαιο. Το Μάρτιο του 1911 η Ματρώνουσκα άρχισε να νιώθει πολύ αδιάθετη. Πονούσε πολύ και μέρα με τη μέρα έχανε δυνάμεις. στις 28 Μαρτίου ένιωθε τόσο αδύναμη, ώστε αναγκάστηκε να ξαπλώσει. την άλλη μέρα όμως ήταν πάλι καθιστή στο κρεβάτι της. Όσοι την επισκέφτηκαν δεν πίστευαν πως ο θάνατος ήταν τόσο κοντά. Η προορατική γερόντισσα όμως το έβλεπε πως ο θάνατος την πλησίαζε και είπε: - Θά σάς αποχαιρετήσω με το νερό και τον πάγο. Τα λόγια της αποδείχθηκαν προφητικά, στις 30 Μαρτίου η Ματρώνουσκα ένιωθε τον εαυτό της ακόμα χειρότερα. και γύρω στη μία η ώρα το μεσημέρι, την ώρα που ο πάγος έλιωνε και γινόταν νερό, αναπαύτηκε ειρηνικά εν Κυρίω.
Η είδηση του θανάτου της διαδόθηκε αστραπιαία σ’ όλη την Αγία Πετρούπολη. Σύντομα στο σπίτι όπου έμενε, στη λεωφόρο Σλίσελμπουργκ, μαζεύτηκε τόσος κόσμος, ώστε οι αρχές αναγκάστηκαν να στείλουν εκεί μια αστυνομική ομάδα για να τηρήσει την τάξη. το πλήθος που μαζεύτηκε για ν’ αποτίσει τον ύστατο φόρο τιμής κι ευγνωμοσύνης και να προσκυνήσει τη νεκρή γερόντισσα προέρχονταν από διάφορες τάξεις. Ήταν εκεί φτωχοί άνθρωποι που είχαν ευεργετηθεί από την γερόντισσα. Μα ήταν και εύποροι, που της έδιναν χρήματα για τις ελεημοσύνες της. Εκείνοι που ήθελαν να περάσουν στο σπίτι και να προσκυνήσουν το λείψανό της ήταν πάρα πολλοί. Έτσι αναγκάστηκαν να κρατήσουν κάποια σειρά και να τους περνούν μέσα ανά δέκα κάθε φορά.
Το σώμα της το έβαλαν σ’ ένα φέρετρο και το τοποθέτησαν στο αγαπημένο της κελλί, που ήταν γεμάτο εικόνες. Ήταν ντυμένη με το μεγάλο σχήμα και στο στήθος φορούσε ένα ξύλινο σταυρό, επειδή σκόπευε να πάει στα Ιεροσόλυμα και να καρεί εκεί μεγαλόσχημη με το όνομα Μαρία. Είχε υποσχεθεί στο Θεό πως αυτό θα το κρατούσε μυστικό απ’ όλους. Σύμφωνα με πολλές εφημερίδες της πρωτεύουσας, ο συνολικός αριθμός εκείνων που παρακολούθησαν την κηδεία ήταν γύρω στους είκοσι ως είκοσι πέντε χιλιάδες κόσμος.
Από τα θαύματά της.
Ο Προκόπιος Βασίλιεβιτς Λαμπούτιν ήταν χωρικός από το χωριό Σλόμποντα, της περιοχής Τβερ... Ζούσε στην Αγία Πετρούπολη, στη λεωφόρο Ζαμπαλκάνσκυ... Αυτός μας διηγήθηκε πως τον Οκτώβριο του 1910 ήταν άνεργος. Όλα τ' αποθέματά του είχαν εξαντληθεί.
Όσο κι αν προσπαθούσε δεν τα κατάφερνε να βρει μια δουλειά ή να κερδίσει λίγα χρήματα για να ζήσει. Σ’ αυτή τη θλιβερή κι απελπιστική κατάσταση επισκέφτηκε τη Ματρώνουσκα, της διηγήθηκε την ελεεινή του θέση και τη δυστυχία του και την παρακάλεσε να προσευχηθεί γι’ αυτόν. Η Ματρώνουσκα προσευχήθηκε αμέσως. Μετά σταύρωσε τον Λαμπούτιν με μία Εικόνα, τον ράντισε με Αγιασμό και του είπε: -Λοιπόν, μην απελπίζεσαι τόσο εύκολα. Θα προσευχηθώ πάλι για σένα κι ο Θεός θα δώσει. Αύριο θα 'χεις δουλειά. Με το που γύρισε στο σπίτι του από τη Ματρώνουσκα, ο Λαμπούτιν έλαβε ευχάριστα νέα από το θείο του πως είχε βρει κάποια δουλειά. Την άλλη μέρα δούλευε κιόλας, όπως ακριβώς το προείπε η Ματρώνουσκα...
(Απόσπασμα από το ομώνυμο βιβλίο του Πέτρου Μπότση)
<>
Άγιος Νικόλαος ο Προσκυνητής ή 'Αγιος Νικόλαος ο Αποδημήτης, ο Στειριώτης. Ημέρα Μνήμης: 2 Ιουνίου.
Ο βίος του Αγίου Νικολάου του Προσκυνητή γράφτηκε το 1140 μ.Χ. από ανώνυμο στο Τράνι της Ιταλίας με βάση τη διήγηση του μοναχού Βαρθολομαίου, σύντροφο του Νικολάου στο ταξίδι του από τη Ναύπακτο για το προσκύνημά του στη Ρώμη.
Σύμφωνα με τα ιερά συγγράμματα ο Νικόλαος γεννήθηκε στο Στείρι Βοιωτίας το 1075 μ.Χ. Οι γονείς του ήταν φτωχοί αγρότες και δεν του έδωσαν καμία μόρφωση. Όταν έγινε οκτώ χρονών η μητέρα του τον έστειλε να φυλάει τα πρόβατα. Η φύλαξη των προβάτων όμως δεν κράτησε πολύ. Γιατί ξαφνικά κάποια μέρα άρχισε να φωνάζει "Κύριε ελέησον" ζητώντας από τον Κύριο την θεία ευσπλαχνία του. Η μητέρα του στενοχωριόταν πολύ και άρχισε να καταφεύγει σε απειλές και μαστιγώματα για να συνετίσει τον γιο της. Άδικα όμως γιατί ο Νικόλαος είχε δεχθεί τη θεία χάρη του Αγίου Πνεύματος.
Όταν έγινε δώδεκα χρονών τον έδιωξε από το σπίτι και μάλιστα με σκληρή καρδιά του υπέβαλε να μην ξαναγυρίσει. Ο Νικόλαος εγκατέλειψε το χωριό του και ανέβηκε σε ένα κοντινό ψηλό βουνό (εννοεί τον Ελικώνα). Στις πλαγιές του βρήκε ένα σπήλαιο μέσα στο οποίο ζούσε μια αρκούδα, οποία μπαίνοντας του επιτέθηκε. Εκείνος κρατώντας το σταυρό είπε στην αρκούδα "Σε προστάζω στο όνομα του Ιησού Χριστού να μην επιδιώξεις ποτέ να ξανά μπεις σ΄αυτόν τον χώρο". Η αρκούδα εγκατέλειψε τον χώρο και εξαφανίστηκε από την περιοχή. Εγκαταστάθηκε τότε στην σπηλιά και ζούσε τρώγοντας ωμά χόρτα.
Μια μέρα παρουσιάσθηκε ένας σεβάσμιος μοναχός χαιρετώντας τον και φωνάζοντάς τον με το όνομά του. Έμεινε για λίγο καιρό κοντά του, δείχνοντας του το δρόμο της αρετής και διδάσκοντας το λόγο του Χριστού.
Η μητέρα του εν τω μεταξύ πλήρωσε ανθρώπους να τον βρουν και να τον πιάσουν, νομίζοντας ότι είναι δαιμονισμένος. Όταν τον βρήκαν τον πήγε στο μοναστήρι του Οσίου Λουκά. Οι μοναχοί προσπαθώντας να αποβάλουν από μέσα του τα κακά δαιμόνια τον υπέβαλλαν σε κάθε λογής μαρτύρια. Αυτός υπομένοντας όλα αυτά, συνέχιζε φωνάζοντας προσευχόμενος "Κύριε ελέησον". Στο τέλος μη μπορώντας να κάνουν κάτι τον άφησαν να φύγει.
Γυρνώντας στο σπίτι της μητέρας του, πήρε ένα τσεκούρι, ένα πριόνι και ένα μαχαίρι και ανέβηκε στο βουνό φτιάχνοντας σταυρούς από τους κορμούς των δέντρων, τοποθετώντας τους δε σε σταυροδρόμια και σε απρόσιτα μέρη. Προσπάθησε να πείσει τον αδελφό του Γιώργο να ακολουθήσει τον ίδιο δρόμο με εκείνον αλλά δεν τα κατάφερε.
Έτσι η ζωή του κυλούσε ανάμεσα σε ταπεινώσεις και προπηλακισμούς από τους ανθρώπους που τον θεωρούσαν τρελό γιατί επαναλάμβανε συνεχώς το "Κύριε ελέησον". Ώσπου με θεϊκή υπόδειξη αποφάσισε να φύγει για να προσκυνήσει στην Ρώμη. Το 1092 μ.X. συνάντησε στη Ναύπακτο έναν μοναχό ονόματι Βαρθολομαίο ο όποιος τον συνόδευσε στο ταξίδι του προς την Ιταλία. Στο Οτράντο έκανε θαύμα βοηθώντας ένα πλοίο να πιάσει λιμάνι που για πολλές ημέρες παρέμενε έξω, λόγω των ισχυρών ανέμων.
Πέρασε από πολλά μέρη της Ιταλίας κηρύττοντας τον λόγο του Κυρίου, ψέλνοντας το"Κύριε ελέησον" και κάνοντας Θαύματα. Όταν έφτασε στη πόλη του Τάραντα φωνάζοντας "Κύριε ελέησον" και "Μετανοείτε" ο Επίσκοπος της πόλης θύμωσε και έβαλε ανθρώπους να τον μαστιγώσουν απάνθρωπα.
Φεύγοντας από εκεί έφτασε στην πόλη του Τράνι μισοπεθαμένος και πολύ καταβεβλημένος κουβαλώντας έναν σταυρό και ψάλλοντας "Κύριε ελέησον", τον υποδέχθηκε ο εκεί επίσκοπος.
Στις τελευταίες στιγμές πριν ο Άγιος αφήσει την τελευταία του πνοή, έκανε ένα θαύμα ανάλογο με εκείνο του Σωτήρα στους γάμους στην Κανά, δηλαδή μετέτρεψε το νερό του δοχείου που ήπιε σε μυρωδάτο γλυκό κρασί και μετά ξεψύχησε στις 2 Ιουνίου 1094 σε ηλικία 19 ετών.
Ανακηρύχθηκε Άγιος και προστάτης του Τράνι και το 1142 το ιερό λείψανό του τοποθετήθηκε σε ειδικό παρεκκλήσι στον καθεδρικό ναό του Τράνι.
Στην πατρίδα του, το Στείρι, υπάρχει σύλλογος που φέρει το όνομά του («Αγιος Νικόλαος ο Αποδημητής ο Στειριώτης», ενώ το 2010 το Δημοτικό Συμβούλιο της πόλης του Στειρίου ονόμασε την κεντρική πλατεία της "Πλατεία Αγίου Νικολάου Προσκυνητή Στειριώτη".
<>
Άγιος Nathalan Ισαπόστολος καί Επίσκοπος Tullich Σκωτίας (+678)
19 Ιανουαρίου
Ο Άγιος Nathalan είναι ένας Ορθόδοξος Άγιος που έδρασε στην περιοχή Aberdeenshire της Σκωτίας.
Ο Άγιος Nathalan γεννήθηκε στο χωριό Tullich της Σκωτίας, όπου και έγινε Επίσκοπος. Η παλαιότερη εκκλησία στο Tullich ιδρύθηκε από τον Άγιο Nathalan τον 7ο αιώνα. Επίσης, έχτισε εκκλησίες στο Bothelim και στο Colle της Σκωτίας. Ο Άγιος Nathalan ήταν ένας ευγενής που καλλιεργούσε τη γή. Κατείχε μια μεγάλη περιουσία, την οποία καλλιέργησε και μοίρασε τη συγκομιδή απλόχερα στους φτωχούς.
Ο Άγιος Nathalan ήταν ένας από τους Αποστόλους της Σκωτίας και κατασκεύασε το πρώτο μικρό παρεκκλήσι στο ανεμοδαρμένο Cowie της Σκωτίας κατά τη διάρκεια του 7ου αιώνα.
Ένα πολύ βροχερό καλοκαίρι ο μεγάλος Άγιος Nathalan, στην αδυναμία μιας στιγμής, καταράστηκε τη βροχή η οποία εμπόδιζε την συγκομιδή. Αμεσώς μετανόησε και ως πράξη μετάνοιας για τη μεγάλη αμαρτία του που καταράστηκε την δημιουργία του Θεού έβαλε αλυσίδες με λουκέτο στο δεξί του χέρι και στο δεξί πόδι του, πέταξε το κλειδί στον ποταμό Dee και αλυσσοδεμένος ξεκίνησε με τα πόδια να πάει στη Ρώμη για να ζητήσει συγχώρεση.
Όταν έφτασε στη Ρώμη κάθισε για δείπνο και όταν έκοψαν στη μέση ένα μεγάλο μαγειρεμένο ψάρι βρήκε το κλειδί των αλυσσιδών του το οποίο είχε ρίξει στον ποταμό Dee πολλούς μήνες προηγουμένως.
Ο Άγιος Nathalan κοιμήθηκε οσιακά το 678 και τιμάται ως ένας από τους Ισαποστόλους της Σκωτίας.
<>
Ο Άγιος Ιννοκέντιος Βενιαμίνωφ, ο έγγαμος ιεραπόστολος της Αλάσκας (+1879)
31 Μαρτίου
Ο Ιωάννης γεννήθηκε τον Αύγουστο του 1797 στην επαρχία Ιρκούτσκ (Σιβηρία) από φτωχούς γονείς, τον Ευσέβιο και την Θέκλα. Όταν ήταν μικρό παιδί ακόμα, στην ηλικία των πέντε ετών, κοιμήθηκε ο πατέρας του και την ανατροφή του ανέλαβε ο θείος του, ιερομόναχος Δαυίδ, ο οποίος τον έστειλε στο θεολογικό σεμινάριο της επαρχίας Ιρκούτσκ. Το 1817, σε ηλικία είκοσι ετών, νυμφεύθηκε την Αικατερίνη και στην συνέχεια – τον ίδιο χρόνο – χειροτονήθηκε διάκονος. Με αυτόν τον βαθμό της ιεροσύνης υπηρέτησε την Εκκλησία του Χριστού για τέσσερα συναπτά έτη, στο τέλος των οποίων τελέστηκε η εις πρεσβύτερον χειροτονία του.
Ορόσημο στη ζωή του Αγίου Ιννοκεντίου υπήρξε η στιγμή που η ιερά σύνοδος της εκκλησίας της Ρωσίας αναζήτησε εθελοντές ιερείς με σκοπό τον φωτισμό της Αλάσκας και των νησιών που την περιέβαλαν. Την ιερή αυτή πρόσκληση μόνο μια καρδιά που χόρευε στον ρυθμό της Θείας Αγάπης μπορούσε να την αποδεχτεί. Μια καρδιά σαν του Ιωάννη.Και η οικογένεια; Τι θα απογίνονταν η γυναίκα του, το παιδί του, η χήρα μητέρα του;
Εδώ ακριβώς βρίσκεται το μεγαλείο του ανθρώπου. Ο Ιωάννης δεν διανοήθηκε να εγκαταλείψει τους οικείους του. Κατάφερε,όμως, να μετατρέψει το προσωπικό του ιδεώδες σε οικογενειακό. Κατόρθωσε να μεταγγίσει τη φλόγα της καρδιάς του, στις καρδιές των δικών του και να θεωρήσουν όλοι, τελικά, την υπόθεση της ιεραποστολής, την υπόθεση του Θεού, οικογενειακή τους υπόθεση. Έτσι, τον Μάιο του 1823, με ομόφρονες συνοδοιπόρους τα μέλη της οικογένειας του-την γυναίκα του, τον γιο του, τον αδελφό του και την μητέρα του-αναχώρησε μέσω Σιβηρίας για την Αλάσκα, ένα ταξίδι που διήρκησε περισσότερο από ένα χρόνο.
Στην Αλάσκα ο Ιωάννης ανακάλυψε «ψήγματα» χριστιανών, βαπτισμένων μεν, αλλά εγκαταλελειμμένων για δεκαετίες από την επίσημη εκκλησία. Αμέσως, άρχισε την ιεραποστολική του δράση αξιοποιώντας ένα ερειπωμένο εκκλησάκι. Ανοικοδόμησε ναούς, δημιούργησε υπηρεσίες της ιεραποστολής, νοσοκομεία και σχολεία. Έμαθε την γλώσσα των Αλεούτιων και επιχείρησε μεταφράσεις λειτουργικών κειμένων και περικοπών της Αγίας Γραφής. Έπειτα, ως άλλος Κύριλλος, συνέταξε την πρώτη γραμματική και το αλεουτιανό αλφάβητο. Εκπόνησε μελέτες για την φυσιογνωμία της περιοχής και των ντόπιων κατοίκων των νήσων Ουναλάσκα, ως πολύτιμο εγχειρίδιο αναγνώρισης και κατανόησής τους από τους διαδόχους του.
Ποιούς τόπους και τί είδους μέσα όμως χρησιμοποίησε ο Άγιος, για να πραγματοποιήσει την ιεραποστολική του δραστηριότητα;
Με έλκηθρα που σέρνονταν από σκυλιά, καγιάκ, αλλά και περπατώντας, πορεύθηκε στον παγωμένο τόπο, περιοδεύοντας από χωριό σε χωριό και από νησί σε νησί, για να ζεστάνει και να φωτίσει τις κρύες και σκοτεινές από την ειδωλολατρίακαρδιές των ανθρώπων. Ούτε ένας ιθαγενής δεν παρέμεινε στην πλάνη της ειδωλολατρίας μετά από δέκα χρόνια διακονίας του πρεσβυτέρου Ιωάννη. Παρ’ όλο που οι οικογενειακές του υποχρεώσεις αυξάνονταν, διότι είχε αποκτήσει επτά τέκνα, συνέχισε απρόσκοπτα την διακονία του. Μάλιστα, μετέφερε το ευαγγέλιο και σ’ ένα απομακρυσμένο νησί που κατοικείτο από ινδιάνους. Πέντε χρόνια χρειάστηκε να τους εκχριστιανίσει, αλλά με την Χάρη του Θεού και την υπομονή τουυλοποίησε τον στόχο του.
Η επιτυχημένη, καρποφόρα και συνεχώς αυξανόμενη ιεραποστολική του προσπάθειατον ανάγκασε να επιστρέψει προσωρινά στην Ρωσία αναζητώντας συνεργάτες. Στην Μόσχα αντιμετώπισε μία απρόσμενη και δυσάρεστη δοκιμασία, τόσο γι’ αυτόν όσο και για το έργο του. Η πρεσβυτέρα Αικατερίνη αναπαύτηκε, αφήνοντάς τον χήρο με επτά παιδιά. Δεν εγκατέλειψε όμως το έργο του. Δεν δίστασε ν’ ακουμπήσει στο Θείο έλεος τον εαυτό του και την οικογένειά του. Υπάκουσε στην προτροπή του μητροπολίτη Μόσχας Αγίου Φιλαρέτου και εκάρη μοναχός με το όνομα Ιννοκέντιος. Αμέσως, μετά την κουρά του, εξελέγη επίσκοπος από την ιερά σύνοδο και του ανατέθηκε η πνευματική φροντίδα ολόκληρης της ιεραποστολής στην Αμερική! Επέστρεψε στην Αλάσκα, ως επίσκοπος πλέον και συνέχισε με αμείωτο ρυθμό να αναλώνεται στο έργο της καλλιέργειας των ψυχών στον αγρό της παγωμένης ηπείρου. Ο απολογισμός του έργου του ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Έκτισε 9 ναούς, 37 οίκους προσευχής και απέκτησε ποίμνιο που υπερέβαινε τους 15.000 πιστούς.
Στα εβδομήντα του χρόνια ο Άγιος Ιννοκέντιος, παρ’ όλα τα προβλήματα υγείας που τον βασάνιζαν και ενώ σκεφτόταν να συνεχίσει την ιεραποστολική του προσπάθεια αποσυρόμενος σε μοναστήρι, ώστε να προσφέρει με την προσευχή του μέχρι την κοίμησή του, εξελέγη μητροπολίτης Μόσχας. Δέκα ολόκληρα χρόνια -μέχρι την οσία κοίμησή του- ως μητροπολίτης Μόσχας θυσιάστηκε με τον ίδιο συστηματικό και απαράμιλλο ζήλο για σπουδαία εκκλησιαστικά ζητήματα, όπως την λειτουργία ευαγών εκκλησιαστικών ιδρυμάτων, την μόρφωση των ιερέων, την υποστήριξη της εξωτερικής ιεραποστολή και πλήθος άλλων.
Έγγαμος ιεραπόστολος;
Μελετώντας τον βίο του Αγίου Ιννοκεντίου, ψηλαφώντας τον φλογερό ιεραποστολικό του πόθο και το θαυμαστό του έργο, ενώ ταυτόχρονα ήταν έγγαμος και είχε αποκτήσει πολύτεκνη οικογένεια, βασανίζουν την σκέψη μου «λογικά» ερωτήματα. Αν κάποιος έγγαμος οικογενειάρχης μαζί με την οικογένειά του, πάρουν την απόφαση να διακονήσουν την Εκκλησία του Χριστού στα έθνη, σε ποια κοινωνία θα μεγαλώσουν τα παιδιά τους; Θα βαστάξουν το βάρος των δυσκολιών και των πειρασμών που θα συναντήσουν; Μπορούν οι γονείς να στερήσουν από τα παιδιά τους αγαθά, όπως πατρίδα, παιδεία και ανέσεις για τα οποία, αργότερα, είναι πολύ πιθανόν να στραφούν εναντίον τους;
Νομίζω πως όλοι οι άνθρωποι – τα παιδιά μας, η γυναίκα μας ακόμα και ο ίδιος μας ο εαυτός – «χορτάσαμε» λόγια που τόσο εύκολα προφέρονται. Μας λείπουν όμως τα έργα, έργα που μας ωθούν να ξεπεράσουμε τον όμορφο αλλά γεμάτο πάθη γυάλινο κόσμο που φτιάξαμε, έργα που ευαρεστούν τον Κύριο. Διστάζουμε να πηδήξουμε στο «κενό της Θείας αγκαλιάς», αδυνατούμε να εμπιστευτούμε χωρίς όρια και προϋποθέσεις όχι μόνο την ζωή την δικιά μας, αλλά ολόκληρης της οικογένειάς μας στα χέρια του Θεού, έχοντας την βεβαιότητα ότι εφαρμόζουμε το θέλημά Του, όπως ακριβώς έπραξε ο Άγιος Ιννοκέντιος. Μας λείπει η Θεϊκή «τρέλα» της πλήρους εγκαταλείψεώς μας στο έλεος και την φροντίδα της Θείας Αγάπης.
Αναρωτιέμαι, λοιπόν, γιατί όχι έγγαμος ιεραπόστολος;
Η μνήμη του Αγίου Ιννοκεντίου Βενιαμίνωφ τιμάται στις 31 Μαρτίου.
http://orthodoxy-rainbow.blogspot.com/2018/07/blog-post_30.html
<>
Άγιος Maughold ο Ιρλανδός, Επίσκοπος της Νήσου Man των Βρεταννικών Νήσων (+488)
25 Απριλίου
Ο Άγιος Maughold ήταν Ιρλανδός πρίγκιπας και πρίν βαπτιστεί Χριστιανός από τον Άγιο Πατρίκιο (Saint Patrick) τον Φωτιστή της Ιρλανδίας ήταν καπετάνιος μιας ομάδας πειρατών.
Ο Maughold και οι πειρατές του προσπάθησαν νά κάνουν στον Άγιο Πατρίκιο ένα πολύ ανόητο αστείο. Έβαλαν έναν ζωντανό άνθρωπο σε ένα σάβανο προσποιούμενος τον πεθαμένο. Στη συνέχεια κάλεσαν τον Άγιο Πατρίκιο νά προσπαθήσει νά αναστήσει τον υποτιθέμενο νεκρό. Ο Άγιος Πατρίκιος ήρθε, έβαλε το χέρι του στο σάβανο και έφυγε. Όταν ο Maughold και οι φίλοι του άνοιξαν το σάβανο, βρήκαν τον άνθρωπο πεθαμένο.
Ένας πειρατής από τους φίλους του Maughold, με το όνομα Connor, πήγε γρήγορα στον Άγιο Πατρίκιο και του ζήτησε συγγνώμη. Ο Άγιος Πατρίκιος τότε συγκέντρωσε τον Maughold και τους πειρατές του, τους δίδαξε τον Χριστό και τους βάφτισε όλους Χριστιανούς. Στη συνέχεια ευλόγησε τον άνθρωπο που είχε πεθάνει, ο οποίος αμέσως επέστρεψε στη ζωή και βαφτίστηκε επίσης. Ο Άγιος Πατρίκιος επέκρινε τότε τον Maughold λέγοντας ότι έπρεπε νά βοηθά τους άνδρες του νά έχουν καλές ζωές και του είπε ότι πρέπει νά αντισταθμίσει τα άσχημα πράγματα που έχει κάνει στη ζωή του με αρετές.
<>
Άγιος Νεομάρτυς Ιωσίας (Iyosiyas Fekadu Ararsa) της Αιθιοπίας (+2023)
15 Φεβρουαρίου
Ένας σύγχρονος ομολογητής και νεομάρτυρας της Ορθόδοξης Χριστιανικής Πίστης στην Αιθιοπία
Γράφει ο Σεβ. Μητροπολίτης Αξώμης (Αιθιοπίας) κ. Δανιήλ
Όλα άρχισαν πριν 5 μήνες, όταν ένα πρωινό έλαβα στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο της Μητρόπολης το εξής μήνυμα: «Ονομάζομαι Εy….b Ka….er και είμαι φοιτητής ιατρικής στο Πανεπιστήμιο της πόλης Debre Tabor. Ήμουν προτεστάντης χριστιανός από την γέννησή μου, αλλά τα τελευταία δύο χρόνια μετά από βαθειά μελέτη είμαι δυνάμει Ορθόδοξος. Αποσκίρτησα από την Διαμαρτύρηση και ηγούμαι - με πολύ διακριτικότητα - μιας ομάδας ένδεκα φοιτητών, όλοι πρώην μέλη της Προτεσταντικής Ομολογίας, με τους οποίους συναντιόμαστε σε διαφορετικά κάθε φορά μέρη και μελετάμε συστηματικά αρχαίους Πατέρες της κοινής Εκκλησίας και εκκλησιαστική ιστορία. Διαπιστώσαμε ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία διατηρεί ανόθευτη την πίστη των Αποστόλων και των Πατέρων μας. Θέλουμε να γίνουμε μέλη της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και ζητάμε να σας γνωρίσουμε για να μας οδηγήσετε στην βάπτισή μας. Παρακαλώ μη μας αγνοήσετε. Περιμένουμε με αγωνία την απάντησή σας».
Στέλνοντας πλούσιο κατηχητικό υλικό σε αυτή την νεανική ομάδα, βιβλία γνωριμίας με την Ορθόδοξη πίστη και ζωή, τους Αγίους και την Ορθόδοξη παράδοσή μας, ευχαρίστησα τον Άγιο Θεό για τους μύχιους και υπέρλογους τρόπους σωτηρίας που απεργάζεται για «κάθε άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμον». Έκτοτε, στο πλαίσιο της κατήχησης και με καθημερινή επαφή για την απάντηση αποριών, οι ένδεκα Αιθίοπες νέοι στερεώθηκαν στην απόφασή τους να προσέλθουν το ταχύτερο στην απόθεση «του παλαιού ανθρώπου» και στην «ένδυση του νέου». Έλειπε μόνο να οριστεί ο κατάλληλος χρόνος και να οργανωθεί το δύσκολο ταξίδι, για να τελέσουμε τις Βαπτίσεις. Και εν συνεχεία, να τελέσουμε την Θεία Ευχαριστία σε τόπο που θα βρούμε, για να κοινωνήσουν οι νεοφώτιστοι του Κυριακού Σώματος. Μια συνηθισμένη διαδικασία στην Ορθόδοξη ιεραποστολή σε όλη την Αφρική, όταν δημιουργούνται οι πρώτοι πυρήνες πιστών. Άλλωστε, κάθε τόπος της Ηπείρου μπορεί να σαρκώσει έναν Ναό του Θεού, όπου «κύκλω της Τραπέζης» του Κυρίου παρακάθονται οι σύγχρονοι μαθητές Του, για να μετέχουν του Δείπνου «εις ανάμνησιν Αυτού».
Ένας από τους ένδεκα φοιτητές ήταν και ο Ιωσίας (Iyosiyas Fekadu Ararsa). Γεννημένος στην πόλη Gimbi της Αιθιοπίας, την 1η Ιουνίου 1997. Ήταν το δεύτερο παιδί (μαζί με άλλες τέσσερις αδελφές) πενταμελούς οικογένειας προτεσταντικής ομολογίας. Μετά την ολοκλήρωση των βασικών σπουδών, γράφτηκε ως φοιτητής Φαρμακευτικής στο Πανεπιστήμιο του Debre Tabor. Γνώρισε την Ορθοδοξία από τον φίλο του Εy…b και έκτοτε κήρυττε σε όλους την νέα του πίστη, με αποτέλεσμα πολλοί προτεστάντες να εγκαταλείπουν την ομολογία τους και να ζητούν να γνωρίσουν την Ορθοδοξία.
Κάθε Ιανουάριο, μετά τις εξετάσεις, τα πανεπιστήμια κλείνουν για μια εβδομάδα και οι φοιτητές επιστρέφουν στον τόπο καταγωγής τους για διακοπές. Έτσι κι αυτός πήγε στην πόλη του για να δει την οικογένειά του.
Ήταν Τρίτη 15 Φεβρουαρίου 2023, ώρα 2 το μεσημέρι, όταν σε έναν δρόμο κοντά στην αγορά της πόλης, κατά την στιγμή που μιλούσε δημόσια για την Ορθόδοξη Πίστη, μια ομάδα εξαγριωμένων Προτεσταντών άρχισε να τον πετροβολά και να τον τραυματίζει βάναυσα με κοφτερά αντικείμενα. «Σας παρακαλώ, έχω μια φτωχή μητέρα. Αφήστε με να ζήσω για την οικογένειά μου», εκλιπαρούσε τους μαινόμενους «μαχητές του χριστιανισμού»! Αλλά εκείνοι συνέχισαν να του πετούν με σφοδρότητα πέτρες… Μετά από μία ολόκληρη ώρα μαρτυρίου και αφού το σώμα του είχε υποστεί θανατηφόρα τραύματα, φώναξε: «Σκοτώστε με γρήγορα!», παραδίδοντας την ψυχή του στα χέρια του Θεού που αγάπησε. Όταν μετά από λίγο κατέφτασε στον τόπο της τραγωδίας η οικογένειά του, ήταν ήδη αργά. Το πληγωμένο από το «χριστιανικό μίσος» κορμί του ήταν αγνώριστο από τις κακουχίες. Ο θείος του βρήκε στα χέρια του αυτό που αγάπησε και πίστεψε: κρατούσε την εικονίτσα του Ευαγγελιστή Μάρκου, που του είχα στείλει πριν μήνες! Μαρτυρούσε και κρατούσε σφιχτά την εικόνα του Αγίου Μάρκου!
Ο Ιωσίας βαπτίσθηκε στο αίμα του Μαρτυρίου του, γενόμενος κοινωνός της δόξας του Θεού και ομολογώντας την φράση του Κυρίου: «ει εμέ εδίωξαν και υμάς διώξουσιν». Γράφτηκε ήδη στο Βιβλίο της Ζωής, προγεύεται του Παραδείσου και πορεύεται εις «απάντησιν του Κυρίου». Ας προσεύχεται για εμάς τους «περιλειπομένους» στον Θρόνο του Θεού, να βρούμε έλεος την «φοβερά ημέρα της Κρίσεως».
Αλήθεια, πότε θα σταματήσει η μάστιγα της θρησκευτικής βίας στον πλανήτη; Είναι δυνατόν «χριστιανοί» να πολεμούν ανθρώπους κάθε πίστης στην σημερινή εποχή; Ποιός είναι πραγματικά ο Θεός της Αγάπης που κηρύττουμε; Πού είναι η συγχώρηση και η αποδοχή του πλησίον; Πού ο σεβασμός των πιστευμάτων του Άλλου;
Δύο χιλιάδες και πλέον χρόνια από την έλευση του Χριστού, οι μάρτυρες της Αγάπης Του συνεχίζουν να ποτίζουν με το Αίμα τους το αειθαλές δένδρο της Εκκλησίας Του. Όπως σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης, έτσι και η Αφρική, τόπο «σποράς του Λόγου» αγνό και καθαρό, δέχεται το μήνυμα της Σωτηρίας και προσφέρει πολλούς καρπούς στην Βασιλεία Του. Καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες θαυμάτων μοναδικών, μεταστροφών και επιστροφών στην Πίστη. Η Ορθόδοξη ιεραποστολή «εις πάντα τα Έθνη» είναι εντολή του Χριστού προς όλους, κι όχι μόνο για τους «εκλεκτούς». Ενεργείται ποικιλοτρόπως και πολυμερώς, εν τόπω και χρόνω, και πάντοτε εν κόπω και μόχθω! Είναι γεμάτη προκλήσεις και κινδύνους. Ιδρώτα και αίμα. Αγώνα και αγωνία. Υπομονή και επιμονή. Σκύψιμο της κεφαλής και ταπείνωση. Άδειασμα του εαυτού μας και αγαπητικό μπόλιασμα των Αδελφών. Αδιάκριτα, ανόθευτα, ανεπιτήδευτα, χωρίς να περιμένουμε «ανταλλάγματα» και χωρίς να προσφέρουμε «χρυσίον» για να κερδίσουμε πιστούς. Κάνουμε καθημερινά το Σταυρό μας και προχωράμε μπροστά χωρίς φόβο και «κομπλεξικές απειλές». Πάντα με ελπίδα και αισιοδοξία!
http://www.nyxthimeron.com/2023/02/1997-1522023.html
<>
Οσία Αλυπία του Κιέβου, η Δια Χριστόν Σαλή. Ημέρα Μνήμης: 17/30 Οκτωβρίου.
«ἡμεῖς μωροὶ διὰ Χριστόν, ὑμεῖς δὲ φρόνιμοι ἐν Χριστῷ· ἡμεῖς ἀσθενεῖς, ὑμεῖς δὲ ἰσχυροί· ὑμεῖς ἔνδοξοι, ἡμεῖς δὲ ἄτιμοι» (Α’ Κορ. 4,10)
«ὅτι ἐν πυρὶ δοκιμάζεται χρυσὸς καὶ ἄνθρωποι δεκτοὶ ἐν καμίνῳ ταπεινώσεως» (Σοφ. Σειραχ. 2,5)
«καὶ ὀλίγα παιδευθέντες μεγάλα εὐεργετηθήσονται, ὅτι ὁ Θεὸς ἐπείρασεν αὐτοὺς καὶ εὗρεν αὐτοὺς ἀξίους ἑαυτοῦ· ὡς χρυσὸν ἐν χωνευτηρίῳ ἐδοκίμασεν αὐτοὺς καὶ ὡς ὁλοκάρπωμα θυσίας προσεδέξατο αὐτούς». (Σοφίας Σολομώντος Κεφ. 3, 5-6)
Γεννήθηκε το 1910 στην περιοχή της Πένζα, και στο βάπτισμά της της δόθηκε το όνομα της Αγίας Μάρτυρος Αγάθης, της οποίας την εικόνα έφερε όλη της τη ζωή στην πλάτη της. Η μητέρα της ήταν πολύ ευσπλαχνική και ελεήμων. Ήταν φορές, που έβαζε κάθε είδους τρόφιμα στην ποδιά της και της έλεγε να τα πάει στους φτωχούς του χωριού τους.
Η Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917 άλλαξε ανελέητα τη ζωή της. Η ίδια επέζησε με θαυμαστό τρόπο. Το 1918 οι γονείς της πυροβολήθηκαν ενώ αυτή έλειπε από το σπίτι.
Παρά τη βαθειά θλίψη της, όλη τη νύχτα η οκτώχρονη κοπέλα διαβάζε το Ψαλτήρι για τους νεκρούς γονείς της. Το ορφανό φιλοξενήθηκε για λίγο στη θεία της. Μετά από σπουδές στο σχολείο για δύο μόνο χρόνια, πήγε να “περιπλανηθεί” στα ιερά μέρη, πήρε το σταυρό της και ακολούθησε τον Χριστό, έτοιμη να υποφέρει γι ‘αυτόν. Έγινε εντελώς σιωπηλή και αφοσιώθηκε τελείως στην προσευχή. Ζούσε με ό,τι της έστελνε ο Θεός, και ήταν φορές που περνούσε τη νύχτα στην ύπαιθρο.
Οι σκληρές δοκιμασίες δεν σκλήρυναν την συμπονετική καρδιά της, αλλά την έκαναν ακόμα πιο φιλεύσπλαχνη. Η απέραντη ανθρώπινη θλίψη ώθησε το κορίτσι να προσεύχεται συνεχώς για τους πονεμένους και βασανισμένους. Η περιπλάνηση της ζωή της την είχε διδάξει να είναι ευγνώμων στον Θεό και στους ανθρώπους για το παραμικρό καλό: για την μέρα που πέρασε, για μια ήσυχη νύχτα, για μια γουλιά νερό, για τα ψίχουλα από το γεύμα κάποιου, για έναν καλό λόγο και μια φιλική συμπεριφορά. Το δώρο της ευγνώμονος αγάπης, η μάτουσκα το είχε σε όλη της τη ζωή. Γερόντισσα πια ευχαριστούσε έναν άνθρωπο ακόμη και για μια καλή σκέψη που έκανε για αυτήν.
Κατά τα χρόνια της απιστίας και των διωγμών, συνελήφθη και πέρασε δέκα χρόνια φυλακή, παρά τις δύσκολες συνθήκες κράτησης, προσπαθούσε να κρατήσει τη νηστεία και την αδιάλειπτη προσευχή.
Θαυματουργή απελευθέρωση από τη φυλακή, από τον Αποστόλο Πέτρο.
Στη φυλακή όπου κρατήθηκε, υπήρχαν πολλοί ιερείς. Κάθε βράδυ, έπαιρναν 5-6 ανθρώπους και δεν ξαναγύριζαν. Τέλος, όταν έμειναν μόνο τρεις φυλακισμένοι στο κελί: ένας ιερέας, ο γιος του και η μάτουσκα, ο ιερέας είπε στον γιο του:
“Ας ψαλλουμε την κηδεία μας, σήμερα την αυγή θα μας πάρουν “.
Μετά από αυτό, ο ιερέας είπε ότι η μάτουσκα θα ζήσει. Η μάτουσκα παρέμεινε μόνη, η πόρτα άνοιξε ήσυχα μέσα στην φυλακή, κι ο Απόστολος Πέτρος μπήκε μέσα και από την πίσω πόρτα την οδήγησε στη θάλασσα όπου την διέταξε να πάει κατά μήκος της ακτής. Για την υπόλοιπη ζωή της δεν σταμάτησε να τον ευχαριστεί για την απελευθέρωσή της, τον θεωρούσε προστάτη της και στον ναό η θέση της ήταν πάντα στην εικόνα των Ιερών Αποστόλων Πέτρου και Παύλου. Περπάτησε χωρίς φαγητό και νερό για 11 ημέρες. Σκαρφάλωσε σε τεράστια βράχια, χτύπησε, έπεσε, σηκώθηκε, ξανάπεσε… Αλλά ο Κύριος την βοήθησε. Της έμειναν βαθιά σημάδια στα χέρια της, τα οποία μετά έδειχνε.
Η περιπλάνηση άρχισε ξανά, αλλά ο Κύριος προστάτευε την εκλεκτή Του.
Η μητέρα μας προσπαθούσε πάντοτε να μην προκαλέσει τη δίωξη των αρχών. Η ασκήτρια ήταν πάντα μοναχική, αθέατη, ταπεινή, δεν άκουγε τίποτα και δεν κατέκρινε κανέναν. Κανείς δεν γνώριζε για τις προσευχές της, αλλά κάθε εργασία της την εκτελούσε προσεκτικά και ευσυνείδητα. Δεν είχε ποτέ ένα καταφύγιο, και ποτέ δεν είχε ασφαλές σπίτι. Αν κατάφερνε να βρει ένα καταφύγιο κάπου για να περάσει τη νύχτα, προσπαθούσε να μην επιβαρύνει τους οικοδεσπότες σε τίποτα, παντού διατηρούσε την καθαριότητα και την τάξη, ακόμα και στις πιο φτωχές συνθήκες. Η μητέρα μας πάντα ήταν πολύ λιτή.
Ο Αρχιμανδρίτης Κρονίδης ηγούμενος του μοναστηριού της Πετσέρσκαγια Λαύρας έκανε την μοναχική της κουρά και την ονόμασε Αλυπία, προς τιμή του Οσίου Αλυπίου του εικονογράφου της Λαύρας.
Για τρία χρόνια έζησε στην κουφάλα ενός δένδρου υπομένοντας με ανδρεία κάθε δυσκολία. Μόνο η αδιάλειπτη προσευχή του Ιησού την παρηγορούσε, την ενίσχυε και την θέρμαινε. Έμεινε εκεί όσο ζούσε ο γέροντας της Κρονίδης. Στην Πετσέρσκαγια Λαύρα έμεινε περίπου 15-20 χρόνια.
Μετά το κλείσιμο της Κίεβο-Πετσέρσκαγια Λαύρα, το 1961 η ευλογημένη Αλυπία ξεκίνησε ξανά τη μακρόχρονη περιπλανώμενη ζωή της.
Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της δοκιμασίας της το Αγιο Πνεύμα, της ενίσχυε την πίστη και την αφοσίωσή της στο θέλημα του Θεού, που υπάκουα δέχθηκε από το χέρι του Κυρίου. Η μητέρα δεν ζήτησε ποτέ βοήθεια και προστασία από τους ανθρώπους, ζήτησε βοήθεια και προστασία μόνο από τον Θεό. Η πίστη και η εμπιστοσύνη της ήταν τόσο ισχυρή ώστε μόνο να άκουγες, με τι παιδική απλότητα έλεγε το Θεό, «Πατέρα!» Και εισακούονταν αμέσως οι προσευχές της, χωρίς καμμία αμφιβολία, πάνω απ ‘όλα ο Πατέρας ήταν γι’ αυτήν ο πιο στενός οικείος, ο πιο αγαπημένος, ο προστάτης της.
Με τον καιρό, πήγε κι έμεινε σε ένα μικρό σπίτι κοντά στην περιοχή Goloseevskaya. Οι ντόπιοι, που γνώριζαν για τα θαύματα με τις προσευχές της, πήγαιναν συνέχεια ζητώντας τις προσευχές της για βοήθεια, θεραπεία ή μια συμβουλή. Αλλά το σπίτι στο οποίο ζούσε κατέρρευσε και ήταν ξανά στο δρόμο.
Τέλος, μέσα από τις προσπάθειες μιας πιστής γυναίκας, βρέθηκε ένα νέο σπίτι στην οδό Zatevakhin. Εδώ, σε ένα μικρό δωμάτιο που είχε ξεχωριστή είσοδο, η μητέρα έζησε τα τελευταία εννέα χρόνια της ασκητικής της ζωής από το 1979 έως το 1988.
Η Σταρίτσα γνώριζε πάντα πόσοι άνθρωποι και με ποιες ανάγκες έρχονταν και για όλους τους προετοίμαζε ένα γεύμα. Πολλοί κατά τη διάρκεια του γεύματος λάμβαναν θεραπεία από τις ασθένειές τους. Επίσης, θεράπευε τους αρρώστους και με μια δική της αλοιφή, η οποία ήταν τόσο θαυματουργή που όλοι πίστευαν ότι η θεραπευτική δύναμη της δεν ήταν στην ίδια την αλοιφή, αλλά στις άγιες προσευχές της. Κατά κανόνα, οι επισκέπτες έφευγαν χαρούμενοι και… θεραπευμένοι, αν και δεν μπορούσαν να το καταλάβουν αμέσως. Η μάτουσκα έλεγε ένα λόγο σε όλους και αυτός γινόταν κατανοητός μόνο από τον άνθρωπο στον οποίο απευθυνόταν αυτός.
Στη μητέρα Αλυπία έρχονταν όχι μόνο πιστοί, αλλά και αθεϊστές και κομμουνιστές με δύσκολα προβλήματα και σοβαρές ασθένειες. Κι όλους τους βοηθούσε με την αγάπη και την προσευχή της, στρέφοντάς τους προς τον Χριστό. Μόνο ο Θεός ξέρει πόσους ανθρώπους έσωσε από την καταστροφή και την απόγνωση, πόσους θεράπευσε, πόσες οικογένειες έσωσε από την διάλυση.
Τον Απρίλιο του 1988 κρατούσα, λέει η συνοδός-φίλη της Μαρία, το Ημερολόγιο της Εκκλησίας και η Μητέρα ρωτάει:
“Κοίτα τι μέρα είναι στις 30 Οκτωβρίου.
” Κοίταξα και είπα: “Κυριακή”.
Επανέλαβε: “Κυριακή”.
Μετά το θάνατό της, συνειδητοποιήσαμε ότι τον Απρίλιο η μητέρα μας γνωστοποίησε την ημέρα του θανάτου της που από έξι μήνες πριν αυτήν ήδη γνώριζε. Και μια άλλη φορά είπε:
«Θα φύγω όταν αρχίσουν οι παγετοί και πέσει το πρώτο χιόνι».
Μια εβδομάδα πριν από το θάνατό της συγκεντρώθηκαν στο κελί της πάλι τα πνευματικά της παιδιά. Απευθύνθηκε σε όλους λέγοντας:
- Συγχώρεσέ με! Συγχώρεσέ με! Συγχώρεσέ με!
Μετά γύρισε προς τον Θεό:
- Συγχώρεσέ με! Συγχώρεσέ με! Συγχώρεσέ με! Συγχώρεσέ με!
Και έκανε το σημείο του Σταυρού.
Άρχισε να κλαίει η πιστή διακόνισσα της, αλλά της φώναξε:
”Μην κλαις, θα είμαστε για πάντα μαζί!” Είπε: “Πάντα να έρχεστε στον τάφο μου και όταν έχετε θλίψη και όταν έχετε χαρά, να λέτε τα πάντα σαν να είμαι ζωντανή, και ο Κύριος θα σας ακούει και θα σας βοηθάει!” Το βράδυ του Σαββάτου, στις 16/29 Οκτωβρίου, ήταν πολύ άρρωστη.
Την επόμενη μέρα, στις 17/30 Οκτωβρίου 1988, έπεσε το πρώτο χιόνι και άρχισε ο πρώτος παγετός. Όλοι προσευχόταν. Η μητέρα τους ευλόγησε όλους, εκτός από μία γυναίκα, να πάνε στην έρημο Κιτάγιεβο, και να προσευχηθούν γι ‘αυτήν στους τάφους της Μοναχής Δοσιθέας και του Οσίου Θεοφίλου του δια Χριστόν σαλού.
Στη κοίμησή της, ήταν φωτεινή, σαν να κοιμόταν. Το πρόσωπό της ήταν ήρεμο και ιλαρό. Η κηδεία της έγινε την 1η Νοεμβρίου στην Εκκλησία της Ανάληψης της Μονής Φλωρόβσκι, όπου συγκεντρώθηκαν πολλοί άνθρωποι. Η θλίψη που ένοιωσαν όσοι την αγαπούσαν διαλύθηκε από μια ήσυχη χαρά, γεμάτη πίστη και ελπίδα. Όλοι ένιωθαν ότι αυτό ήταν θρίαμβος της πίστης μας, δεν ήταν θάνατος, αλλά μια νίκη πάνω του.
Είπε ένα πνευματικό της παιδί μετά την κοίμηση της:
Είδα τη Μάτουσκα σε ένα όνειρο να είναι στα λείψανα του Οσίου Ζήνωνος του Νηστευτή της Μεγάλης Λαύρας του Κιέβου (τιμάται 30 Ιανουαρίου), με εξέπληξε το γεγονός ότι η μητέρα ήταν εδώ και εκείνη μου απάντησε:
«Είμαι σε όλα τα Ιερά Σπήλαια».
Κάθε μέρα εκατοντάδες άνθρωποι έρχονται στον τάφο της. Την ημέρα της μνήμης της Μητέρας Αλυπίας, τεράστιες ουρές πιστών σχηματίζονται σε αυτόν. Η ανακομιδή των ιερών λειψάνων της Αγίας μητέρας Αλυπίας έγινε το πρωί της 5/18 Μαΐου 2006.
Έλεγε ο πατήρ Μεθόδιος Demeevskoy Finkevich για τη μάτουσκα Αλυπία:
- Ήταν μια ενσάρκωση της καλοσύνης και της ευγένειας. Προσεύχομαι σε αυτήν ακόμη και για μικρά πράγματα.
Μεταξύ των πνευματικών της παιδιών ήταν ο πρώην επίσκοπος της Tulchin και Bratslav Ιππόλυτος (Khil’ko), όπου του προείπε ότι θα γίνει επίσκοπος.
Κατά τα χρόνια του πολέμου με το Αφγανιστάν, όσοι στρατιώτες ζήτησαν τις προσευχές της δεν στάλθηκαν στο Αφγανιστάν και έτσι απέφυγαν τον θάνατο.
Τις αποκαλύφθηκε ότι στις 26 Απριλίου 1986 θα γίνει ατύχημα στον πυρηνικό σταθμό του Τσερνομπίλ. Και η μητέρα Αλυπία προειδοποίησε τους ανθρώπους πολύ πριν από την τραγωδία ότι η γη θα καεί, ότι θα «δηλητηριαστούν» η γη και το νερό.
“Κάτω από το έδαφος καίγεται, Σβήστε τη φωτιά!” Έλεγε η ευλογημένη. “Μην αφήνετε το φυσικό αέριο!” Κύριε! Τι θα συμβεί τη Μεγάλη Εβδομάδα!
Αλλά κανείς δεν την καταλάβαινε. Πάνω από μισό χρόνο, η ευλογημένη γυναίκα παρέμεινε σε έντονη προσευχή για τη σωτηρία της γης και των ανθρώπων από μια τρομερή καταστροφή. Μια ημέρα πριν από το ατύχημα, η μητέρα μας περπατούσε στους δρόμους και φώναζε:
- Κύριε! Λυπήσου τα μωρά, μη καταστρέψεις τους ανθρώπους!
Οι άνθρωποι που ήρθαν σ ‘αυτήν εκείνη την ημέρα, τους συμβούλευε: ”Κλείστε τις πόρτες και τα παράθυρα καλά, θα υπάρξει πολύ αέριο“
Ο Κύριος αποκάλυψε στην γερόντισσα τον πνευματικό λόγο της τραγωδίας του Τσερνομπίλ, αλλά δεν μπορούσε να αποτρέψει εντελώς την οργή του Θεού από τους ανθρώπους που την προκάλεσαν.
Όταν συνέβη το ατύχημα και άρχισε ο πανικός, ειδικά στο Κίεβο και στις πόλεις και τα χωριά κοντά στη ζώνη των 30 χιλιομέτρων, η μητέρα Αλυπία δεν έφυγε από το σπίτι. Αυτή, ως στοργική μητέρα, προέτρεψε όλους να ηρεμήσουν, να στραφούν στον Θεό και να στηριχθούν στη βοήθεια και το έλεός Του. Η μακαρία κάλεσε τους ανθρώπους να στραφούν στον Σταυρωμένο Κύριο Ιησού Χριστό και να θυμούνται τη δύναμη του Σταυρού Του, που νίκησε τον θάνατο.
Την ρώτησαν: Να φύγουμε;
Είπε: όχι. Όταν ρωτήθηκε τι να κάνουν με τα τρόφιμα, είπε:
“Πλύντε τα, προσευχηθείτε λέγοντας το Πάτερ ημών και το Θεοτόκε Παρθένε, σταυρώστε τα και φάτε και θα είναι καθαρά”. Η μητέρα ευλόγησε να καλύψουν τα σπίτια κάνοντας το σημείο του Σταυρού και να συνεχίσουν να ζουν μέσα, να σταυρώνουν το φαγητό και να το τρώνε χωρίς φόβο.
- Πώς να πιούμε ραδιενεργό γάλα; Την ρώτησαν με φόβο.
- Να το σταυρώνετε, απάντησε η μητέρα μας και δεν θα έχει ακτινοβολία.
Σε αυτές τις φοβερές ημέρες, η μάτουσκα στήριζε πολλούς και τους συγκρατούσε από τον πανικό και την απελπισία και τους οδηγούσε στο Θεό.
Η μητέρα προειδοποίησε τα πνευματικά παιδιά της και για μια άλλη καταστροφή,ένα “πνευματικό Τσερνομπίλ”: τη μελλοντική διαίρεση του ”Φιλαρέτου” στην Ουκρανία. Προέβλεψε κι έπειθε τους επισκέπτες της ότι έπρεπε να ανήκουν μόνο στην κανονική Ορθόδοξη Εκκλησία.
Ο Αλεξέι Α. θυμάται: “Όταν είδε τη φωτογραφία του Φιλαρέτου, είπε: ” Δεν είναι δικός μας “. Αρχίσαμε να τις εξηγούμε ότι αυτός είναι ο Μητροπολίτης μας, νομίζοντας ότι δεν τον ξέρει, αλλά και πάλι η ίδια σταθερά επαναλάμβανε: «Δεν είναι δικός μας.» Τότε δεν καταλαβαίναμε την έννοια των λέξεών της, και τώρα μας εκπλήσσουν, πόσα χρόνια πριν η μητέρα είχε προβλέψει τα πάντα ».
Ο Ν.Τ. θυμάται: «Είμασταν στη μάτουσκα, και μιλάγαμε. Η σόμπα έκαιγε, κάποιος της έδειξε ένα περιοδικό στο οποίο υπήρχε μια μεγάλη φωτογραφία του Mητροπολίτη Φιλαρέτου Denisenko. Η μητέρα άρπαξε το περιοδικό, το πέταξε με τα δύο δάχτυλα και φώναξε: “Ου, ου, ου, πόση θλίψη θα φέρει στους ανθρώπους, πόσο κακό θα κάνει. Λύκος με ένδυμα προβάτου! Στη σόμπα, στη σόμπα! “. Άρπαξε το περιοδικό και το έριξε στη σόμπα. Όταν συνήλθε από την σύγχυση, κάθισε σιωπηλά, και άκουγε τη σόμπα, που καίγονταν το περιοδικό. Είπα στη μητέρα: “Και τι θα συμβεί;” Η μητέρα χαμογέλασε με το μεγάλο παιδικό χαμόγελο της και είπε: “Ο Βλαντιμίρ θα είναι, ο Βλαντιμίρ!”. Και όταν υπήρξε διάσπαση στην εκκλησία μας, εμείς χωρίς καμία αμφιβολία και δισταγμό ακολουθήσαμε αυτή που η μητέρα μας έδειξε ενάμιση χρόνο πριν τον θάνατό της και σχεδόν πέντε χρόνια πριν από τα γεγονότα».
Προέβλεψε όλα τα επόμενα δεινά και τον επερχόμενο πόλεμο.Τα νεκρά σώματα θα είναι σαν βουνά, και κανείς δεν θα τα παίρνει για να τα θάψει. Οι άνθρωποι θα τρέχουν από τόπο σε τόπο. Θα υπάρχουν πολλοί μάρτυρες που θα μαρτυρήσουν για την Ορθόδοξη πίστη.
Κάθε ανθρώπινη δυστυχία και θλίψη προκαλούσε πάντα μεγάλη συμπόνια στην ψυχή της γερόντισσας. Η επιθυμία της να τους βοηθήσει όλους εκφράστηκε όχι μόνο με εντατικές προσευχές, αλλά και με το να υποβάλει το γεροντικό, ταλαιπωρημένο σώμα της σε στερήσεις. Έτσι, κατά τη διάρκεια μιας ξηρασίας, όχι μόνο δεν έτρωγε φαγητό, αλλά δεν έπινε και νερό, ακόμη και στον καύσωνα.
Προσκύνημα στον τάφο της Οσίας Αλυπίας.
Κάποτε, η ευλογημένη, ικετεύοντας τον Κύριο να βρέξει, δεν έτρωγε ούτε έπινε για δύο εβδομάδες. Και όταν έριξε μια δυνατή νεροποντή, η μητέρα Αλυπία με μεγάλη χαρά πήγαινε γύρω από το σπίτι, σηκώνοντας τα χέρια της προς τον ουρανό.
- Δόξα τω Θεω! Βροχή! Φώναζε δυνατά.
- Δόξα τω Θεω! Βροχή! Η συγκομιδή! Η συγκομιδή! Η συγκομιδή!
Ακόμα η μητέρα ενίσχυε τον αγώνα της και στις περιπτώσεις που τα πνευματικά της παιδιά προσέβαλλαν τον Θεό με την ανυπακοή τους.
Τα τελευταία εννέα χρόνια της ζωής της, έζησε στο Γκολοσεέβο. Εδώ αποκαλύφθηκαν πλήρως τα μεγάλα πνευματικά της χαρίσματα . Το δώρο της προόρασης και διόρασης, που της χάρισε ο Κύριος, να διαβάζει τις καρδιές των ανθρώπων που έρχονταν σε αυτήν, σαν ανοιχτό βιβλίο, της ίασης αλλά πάνω απ ‘όλα, το δώρο της αγάπης. Κατανοούσε τη γλώσσα των ζώων και των πουλιών. Προειδοποιούσε τους ανθρώπους για κινδύνους, βοηθούσε να αποφευχθούν προβλήματα και πειρασμοί ή προστάτευε από επικείμενη καταστροφή. Έτσι, μια μέρα προσευχόταν όλη τη νύχτα στα γόνατα να σωθεί μια κοπέλα που βρισκόταν στα χέρια ενός σαδιστή σε μια άγνωστη πόλη, παρακαλούσε τον Κύριο να σώσει τη ζωή του κοριτσιού.
Ήταν και είναι μια ανεξάντλητη πηγή θαυμάτων.
https://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com/2020/07/1730.html
<>
Αγία Arilda Παρθενομάρτυς στο Oldbury της Αγγλίας (+5ος-6ος αιώνας)
Προστάτρια κατά των σαρκικών πειρασμών
20 Ιουλίου
Η Αγία Αρίλντα (Saint Alrilda ή Arild), ήταν μία αγία από το Oldbury-on-Severn της Αγγλικής κομητείας του Gloucestershire. Πιθανόν να έζησε τον 5ο ή τον 6ο αιώνα και ήταν είτε Αγγλοσαξονικής είτε Ουαλικής καταγωγής.
Η Arilda ήταν μία παρθενομάρτυρας, η οποία, σύμφωνα με τον John Leland, σφάχτηκε από έναν νεαρό που τον έλεγαν Municus όταν αρνήθηκε να κοιμηθεί μαζί του.
Ο Leland υποστηρίζει πως η Arilda ζούσε στο Kington, ένα χωριουδάκι στην περιοχή Oldbury-on-Severn, όπου υπάρχει ένα πηγάδι με αγιασμένο νερό που φέρει το όνομα της Alrida. Τα νερά του πηγαδιού λέγεται πως είναι κόκκινα από το αίμα της αγίας όμως από άλλους υποστηρίζεται πως αυτό συμβαίνει λόγο κάποιων φυκιών που βρίσκονται στο πηγάδι και έχουν κόκκινο χρώμα.
Υπήρχε ένα ιερό αφιερωμένο στην Arilda στο Αββαείο του Αγίου Πέτρου στο Gloucester, το οποίο έχει γίνει τώρα ο Καθεδρικός του Gloucester, όμως καταστράφηκε την περίοδο της Ερήμωσης των Μοναστηριών. (Αναφέρεται στην περίοδο της Μεταρρύθμισης όπου καταστράφηκαν πολλά Μοναστήρια).
<>
Στέλλα, το σπουργιτάκι του Θεού, μία δια Χριστόν Σαλή Αγία της Αθήνας (+2005)
Της Μηλίτσας Πισιμίση-Λουκίδου, Νομικού-Υπαλλήλου Υπ. Εργασίας:
Με την Στέλλα γνωριστήκαμε το καλοκαίρι του 1979 στην Σοκολατοποιΐα. Ήταν εργάτρια, εργαζόταν πολύ σκληρά, υπερέβαινε τις 9 ώρες καθημερινά. Όλοι την εκμεταλλευόντουσαν, όλοι την διέταζαν και αυτή υπήκουε άμεσα και με χαμόγελο. Στέλλα, εδώ, Στέλλα, εκεί. Ο ιδιοκτήτης-εργοδότης την αγαπούσε για την υπακοή της και την εργατικότητά της.
Για τους πιο πολλούς εργαζομένους ήταν «η Στέλλα η χαζή». Το πρόσωπό της έλαμπε, τα χείλη της ψέλλιζαν. Όταν την αφουγκραζόσουν άκουγες το «Δόξα σοι, ο Θεός».
Πολύ συχνά ο προϊστάμενος μας ανέθετε να διεκπεραιώσουμε από κοινού κάποια εργασία και έτσι μου δόθηκε η ευκαιρία να δεχθώ την καλωσύνη της, την αγάπη της. Θυμάμαι ότι μονίμως έλεγε την ευχή, ξαφνικά γέλαγε, σήκωνε το κεφαλάκι της προς τους ουρανούς. Τότε έλαμπε.
«Δόξα σοι, ο Θεός» άκουγες συχνά από το στόμα της.
Η Σοκολατοποιΐα αυτή έκανε διάφορα είδη σοκολατάκια. Τα δεύτερης κατηγορίας τα εξήγαγε σε χώρες της Αφρικής. Αυτό στενοχωρούσε την Στέλλα πάρα πολύ. Κάποτε που εργαζόμασταν στην συσκευασία μαζί, θυμάμαι την Στέλλα πάνω από τα κουτιά συγκεντρωμένη να εύχεται «για τα αραπάκια που θα έτρωγαν τα σοκολατάκια».
Σε οποιαδήποτε αδικία που συνέβαινε στο χώρο της εργασίας –μας «τρώγανε» μεροκάματα– δεν απαντούσε, δεν κατέκρινε, δεν αντιδρούσε. Εκείνη την περίοδο η Στέλλα ήταν για μένα ένα λιμανάκι θαλπωρής, εγώ αντιδρούσα σε κάθε αδικία. Εκείνη στα σχόλιά μου απαντούσε με ένα γέλιο, με μια λέξη «Α! Μηλίτσα». Δεν την θυμάμαι ποτέ να έβαλε ένα σοκολατάκι στο στόμα της (υπενθυμίζω ότι εργαζόμασταν σε εργοστάσιο σοκολατοποιΐας!). Αν και οι πιο πολλοί εργαζόμενοι την θεωρούσαν «χαζή», εντούτοις την σέβονταν και διερωτώντο πως κατόρθωνε να εργάζεται τόσο αποτελεσματικά.
Η Στέλλα δεν συμμετείχε σε συζητήσεις που κάναμε· ήταν μαζί μας, αλλά συγχρόνως μακριά από σχόλια, μακριά από περιττές κουβέντες. Πολλές φορές, όταν την ρωτούσαν να πη τη γνώμη της, έκανε την παλαβή. Το είχα προσέξει ότι το έκανε επίτηδες. Για όλα τα του κόσμου ήταν τρελή, παλαβή, όταν όμως της ζητούσες βοήθεια στην εργασία, τα χεράκια της κινιόντουσαν με στοργή να βοηθήσουν, ει δυνατόν και να δουλέψουν για σένα.
Μέσα σ’ αυτό το περιβάλλον γνωριστήκαμε. Την σεβόμουν τόσο που ποτέ δεν την ρώτησα για την προσωπική της ζωή. Από μόνη της μου είπε ότι καταγόταν από την Κωνσταντινούπολη. Μου είχε κάνει εντύπωση ότι όλοι όσοι την γνώριζαν την χαρακτήριζαν λίαν επιεικώς «τρελή», ενώ εγώ ένιωθα ότι κάνουν λάθος. Η αλήθεια είναι ότι πολύ νωρίς κατάλαβα ότι η τελλίτσα ήθελε να την θεωρούν «τρελή». Κάποιες φορές τύχαινε να είμαστε οι δυό μας και να μιλάμε φυσιολογικά και όταν πλησίαζε κάποιος άρχιζε και έλεγε άλλα αντί άλλων. Εμένα μου δημιουργούσε αίσθημα γαλήνης και με άφηναν αδιάφορη οι κρίσεις των άλλων.
Στο εργοστάσιο αυτό της Σοκολατοποιΐας εργάσθηκα για λίγο χρονικό διάστημα. Την Στελλίτσα την συναντούσα συχνά στους δρόμους και πάντα είχε στην καρδιά της, στα χείλη της την ευχή. Συνήθιζε να την λέη εκφώνως, αλλά πολύ σιγά. Που και που ερχόταν στο σπίτι μου. Εκείνη την εποχή κατοικούσε στο πλυσταριό μιας διώροφης κατοικίας.
Τα χρόνια πέρασαν, την έχασα, μα πάντα την θυμόμουν με μια γλυκειά ανάμνηση και νοσταλγία.
Μετά παντρεμμένη πια θα την συναντούσα στην Ιερά Μονή Γενεθλίου της Θεοτόκου (Οσίας Πελαγίας) στο Ακραίφνιο. Είχαμε πάει με τον άνδρα μου και θα διανυκτερεύαμε στην Μονή για την πρωϊνή Θεία Λειτουργία. Οι μοναχές με πολλή στοργή και ευγένεια μου ζήτησαν συγγνώμη, επειδή λόγω των οικοδομικών εργασιών δεν είχαν χώρο να με φιλοξενήσουν και αναγκαστικά έπρεπε να μοιραστώ το κελλί, όπου εφιλοξενείτο «μια ιδιόρρυθμη γυναίκα». Δέχθηκα. Με οδήγησαν στο κελλί, όπου με κατάπληξη διεπίστωσα ότι «η ιδιόρρυθμη γυναίκα» ήταν η στοργική μου Στελλίτσα, που είχα χρόνια να την ιδώ. Η χαρά μου δεν περιγράφεται. Μείναμε αγκαλιασμένες για αρκετή ώρα και ξαφνικά ακούω τις αδελφές να φωνάζουν: «Ελάτε, Γερόντισσα, να δήτε την Στελλίτσα με την Μηλίτσα αγκαλιά». Όλοι χαρήκαμε. Εκείνο το βράδυ η Στελλίτσα έκανε σαν παιδάκι από την χαρά της. Χτυπούσε παλαμάκια, γελούσε, σταυροκοπιόταν…
-Μηλίτσα μου, πολύ χάρηκα που παντρεύτηκες. Ξέρεις πολύ προσευχήθηκα για να παντρευτής. Χαίρομαι, χαίρομαι. Στενοχωριέμαι που υποφέρεις από τα ποδαράκια σου. Ξέρω έχεις πρόβλημα. Υπομονή, προσευχή. (Υπ’ όψιν ότι η Στελλίτσα δεν γνώριζε ότι μου είχε εμφανισθή ένα χρόνιο επώδυνο πρόβλημα υγείας στα πόδια μου). Ο άνδρας σου θ’ αλλάξη χώρο, μην ανησυχής, θα είναι καλύτερα. (Πράγματι, τελείως ξαφνικά, αναγκάσθηκε να μεταφέρη σε άλλο χώρο το κτηνιατρείο του).
Εκείνο το βράδυ ειπώθηκαν πολλά. Την άλλη μέρα και ενώ η Στέλλα ήταν μακριά, είπα στις αδελφές ο,τι είχα αντιληφθή γι’ αυτήν, ότι επρόκειτο για αγία ψυχή… Τήν επόμενη μέρα η Στέλλα έφυγε από το Μοναστήρι. Το κατάλαβε. Δεν ήθελε να την επαινής. Όταν αργότερα συναντηθήκαμε, με αυστηρό τρόπο με επέπληξε για το ότι την επαινώ. Ξαφνιάστηκα, γιατί μπροστά της δεν είχα πη τίποτε. Κι όμως το ήξερε…
Αργότερα, κάποια άλλη στιγμή, μου είχε πη: «Δεν αντέχω την τιμή που μου κάνει η Γερόντισσα. Να, κοίτα να δης· τελευταία με έβαλε να φάω μαζί τους· με τις αγίες ψυχές! Ποιά είμαι εγώ… Πω, πω, πω, Μηλίτσα!».
Για μεγάλο χρονικό διάστημα χάσαμε τα ίχνη της. Η Γερόντισσα μας τηλεφωνούσε και μας ρωτούσε αν την είδαμε. Εκείνο το διάστημα κατάλαβα ότι, αν θέλω να τη δω δεν πρέπει να μιλώ γι’ αυτήν.
Τώρα η Στελλίτσα ήταν άστεγη, από την εργασία της είχε συνταξιοδοτηθή με το πιο μικρό ποσό της σύνταξης του ΙΚΑ (411 ευρώ μηνιαίως), τα οποία μοίραζε σε φτωχούς, φυλακισμένους, στην Εξωτερική Ιεραποστολή κ.α. Τώρα πλέον ζούσε στα παγκάκια, στα υπόστεγα, στα ερημοκκλήσια, στις σκάλες, σε οικοδομές. Μου το εμπιστεύθηκε.
Κάτω από την πίεση της Γερόντισσας και τη δική μου, ήλθε κάποιες φορές, όταν έκανε βαρυχειμωνιά, και έμεινε κοντά μας. Ζητούσε να μείνη στο πιο ταπεινό μέρος του σπιτιού.
Θυμάμαι με πολλή νοσταλγία, όταν την φιλοξενούσαμε στο σπίτι επικρατούσε γαλήνη, φως, όλα ειρηνικά. Όταν στην παρέα μας ερχόταν ο άνδρας μου, η Στελλίτσα έφευγε και όταν της μιλούσε δεν τον κοιτούσε ποτέ. Χαρά της ήταν να τρώη αλάδωτες ντοματόσουπες. Συνέχεια δοξολογούσε τον Θεό και η ψυχή της ξεχείλιζε από ευγνωμοσύνη με ένα αδιάκοπο «σ’ ευχαριστώ, σ’ ευχαριστώ».
Πολλές φορές το βράδυ, προφασιζόμενη ότι είμαι κουρασμένη, της ζητούσα να κάνη αυτή το Απόδειπνο. Αδύνατον να περιγράψω τι συνέβαινε, όταν άρχιζε την προσευχή. Σιγά-σιγά αλλοιωνόταν η έκφρασή της, το προσωπάκι της φωτιζόταν, ξεχνιόταν στην δοξολογία του Θεού. Την άφηνα και πήγαινα για ύπνο.
Κάποια φορά, ενώ την σκεπτόμουν με συμπόνοια «πως γυρνάει σαν σπουργιτάκι στους δρόμους» ξαφνικά με κοιτάζει και μου λέει: -«Μη στενοχωριέσαι, θέλημα Θεού είναι να κοιμάμαι στα παγκάκια. Είμαι πολύ καλά, είμαι ευτυχισμένη. Ξέρεις εκεί στα παγκάκια ράβω και τα ρούχα μου. (Η Στέλλα ήταν και πολύ καλή ράπτρια). Να, το Πάσχα πέρασα πολύ ωραία. Το Μ. Σάββατο πήγα και πήρα λίγο αρνάκι, το έβαλα σε ένα ταψάκι από μπακλαβά, το έδωσα στο φούρνο και μου το έψησαν. Το έκρυψα στο παγκάκι και την άλλη μέρα έκανα Πάσχα στο παγκάκι μου, χαρούμενη και ευτυχισμένη, γιατί ο Ιερέας μου είχε δώσει κι ένα κόκκινο αυγό. Μη στενοχωριέσαι για μένα. Όχι, όχι, γιατί είμαι υπό την σκέπη της Παναγίας μας».
Μια άλλη φορά, όπως μου διηγήθηκε, πήγε και λούστηκε στην τουαλέτα των Ιατρείων του Δήμου. Την είδαν οι εργαζόμενοι και την επέπληξαν αυστηρά. Η Στέλλα δεν δέχθηκε την παρατήρηση λέγοντάς τους ότι δεν κλέβει τίποτα, ούτε νερό, ούτε σαπούνι, γιατί όλα αυτά τα έχει πληρώσει εισφορές στο ΙΚΑ ως εργαζόμενη. Τους μίλησε άσχημα και αυτοί κάλεσαν την Αστυνομία κι έτσι η Στέλλα οδηγήθηκε στο Αστυνομικό Τμήμα. Κάπως έτσι μου διηγήθηκε τον διάλογο με τον Διοικητή:
«Κύριε Διοικητά, συγχωρέστε με που σας κουράζω, αλλά ακούστε με, σας παρακαλώ. Είμαι άστεγη, δεν έχω τίποτα δικό μου. Να μόνο αυτό το βιβλιάριο ασθενείας του ΙΚΑ, που βεβαιώνει ότι έχω πληρώσει εισφορές. Τα Ιατρεία που λούστηκα είναι του ΙΚΑ, άρα ανήκουν και σε μένα. Όταν βρίσκομαι μέσα στο ΙΚΑ, νιώθω ότι είμαι μέσα στο σπίτι μου. Συγχωρέστε με».
Διοικητής: «Πήγαινε τώρα, αλλά την άλλη φορά που θα λουστής να προσέξης να μη σε δουν. Άντε στο καλό».
Έφυγε δοξάζοντας τον Θεό και ευγνωμονώντας τον Διοικητή.
Πολλά βράδια κοιμόταν σε σαλόνια Νοσοκομείων, καλύτερα να πούμε προσποιόταν ότι κοιμόταν, γιατί όταν ησύχαζε το Νοσοκομείο, έτρεχε κοντά σε μοναχικούς ασθενείς, που είχαν ανάγκη βοηθείας και τους συνέτρεχε, αλλά, όταν καταλάβαινε ότι κάποιο τρίτο πρόσωπο την αντιλαμβανόταν, τότε άρχιζε τα «παλαβά» της.
Πολλά πρωϊνά πηγαίνοντας για την εργασία μου (γύρω στις 6,30-7π.μ.) την συναντούσα να βγαίνη από το Νοσοκομείο ΚΑΤ και στην επιμονή μου γιατί δεν έρχεται να κοιμηθή στο σπίτι μας μου ομολόγησε: Αγαπούσε πολύ τους Αγίους, τους θεωρούσε φίλους της, συγγενείς της, έτρεχε στην εορτή τους, στα πανηγύρια, χαιρόταν όταν μοίραζαν και φαγητό, όπως μου έλεγε. Καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους γύριζε σε διάφορα προσκυνήματα. Την Κυριακή των Μυροφόρων στο Μανταμάδο για την εορτή του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, του Αγίου Νεκταρίου στην Αίγινα, της Αγίας Παρασκευής στην Ναύπακτο κ.α. Ενδεικτικά αναφέρω το εξής: Μια φορά της Αγίας Παρασκευής πήγε στην Ναύπακτο και έκανε σαν μικρό παιδί, όπως μου το διηγήθηκε. Αγαπούσε τον Σεβασμιώτατο Ιερόθεο, τον θεωρούσε δικό της άνθρωπο, χαιρόταν που τον έβλεπε να χοροστατή με τα λαμπρά του άμφια και να μιλάη τόσο ωραία. Του είχε μεγάλο σεβασμό. Καμάρωνε πολύ που της είχε μιλήσει και της έδωσε την ευχή του στο μοναστήρι στο Ακραίφνιο. Τον χαιρόταν, όπως έλεγε.
Όλες οι διηγήσεις της Στελλίτσας ήταν για μένα απόλαυση, ξεκούραση. Έβλεπα μια μεγάλη γυναίκα να νιώθη και να εκφράζεται σαν μικρό παιδί.
Κάποτε είχαμε γιορτή στο σπίτι μας με αρκετούς καλεσμένους. Ξαφνικά ήλθε η Στελλίτσα. Κάθισε και ακριβώς δίπλα της εγώ. Μεταξύ των καλεσμένων και ένα ζευγάρι με πολλά προβλήματα, τα οποία γνώριζα. Η Στελλίτσα «στον κόσμο της» ψιθύριζε την ευχή και συγχρόνως πολύ χαμηλόφωνα έλεγε τι συμβαίνει με αυτό το ζευγάρι, τι φταίει, ενώ στους άλλους έλεγε άσχετα η τους χαμογελούσε. Πάντα όμως συγκεντρωμένη στην ευχή. Οι πιο πολλοί την θεώρησαν «παλαβή», άλλο που δεν ήθελε η Στέλλα, για να μην την καταλαβαίνουν.
Πλατεία Ομονοίας. Δυστυχισμένες υπάρξεις αλλά και αγιασμένες ψυχές κατοικούν εκεί, αθέατες από τα τυφλά, εγωιστικά ή/και φοβισμένα μάτια μας. Εκεί έζησε κι ο Γέροντας Πορφύριος. Πάρε ένα φαναρι, κάνε το σταυρό σου και ψάξε. Θα εκπλαγείς – αν τολμάς.
Ήταν 12 Αυγούστου 2004, ήμουν στο γραφείο μου και εκείνη την ημέρα ήταν να ταξιδέψω για Λέσβο για τις καλοκαιρινές διακοπές μου. Από το πρωΐ βασανιζόμουν από μια ασήμαντη σκέψη, κοινώς είχα «κολλήσει». Δεν είχα ένα μπρελόκ να βάλω τα κλειδιά που θα άφηνα στους γείτονες να ποτίζουν τον κήπο. Ξαφνικά γύρω στο μεσημέρι ανοίγει η πόρτα και εμφανίζεται η Στελλίτσα, καταϊδρωμένη, κουρασμένη, ασθμαίνουσα και μου λέει: «Να, πάρτο. Ήμουν στην Ομόνοια και μου είπε να σπεύσω να σου φέρω το μπρελόκ». Τα έχασα. Στην ερώτηση ποιός της είπε να μου το φέρη στην αρχή ψέλλισε «η Παναγία», μετά άρχισε τα δυσνόητα, τα «παλαβά» της. Το μπρελόκ το είχε αγοράσει από το μοναστήρι και παρίστανε το γενέσιο της Παναγίας μας. Στην επιμονή μου να μείνη λίγο κοντά μου να ξεκουραστή, να πιή κάτι, να δροσιστή κάθισε στον καναπέ και άρχισε να μιλάη για τον εαυτό της. Και τότε μου είπε: «Μηλίτσα μου, εγώ θα πεθάνω στους δρόμους μόνη μου. Κανένας δεν θα το μάθη, κανείς, κανείς». Αυτό με πόνεσε πολύ και της είπα με απαίτηση: «Στελλίτσα μου, σε παρακαλώ θέλω να το μάθω. Θέλω να μάθω το φευγιό σου». Και την αγκάλιασα. Μετά από αυτό σταμάτησε να μιλάη για αρκετά λεπτά. Ξαφνικά με κοιτάζει με ένα στοργικό βλέμμα γεμάτο αγάπη και μου λέει: «Μηλίτσα μου, θα το μάθης, θα το μάθης».
Για τελευταία φορά έμεινε στο σπίτι μου τον Οκτώβριο του 2004. Τότε της πονούσε το πόδι και αναγκάσθηκε να περιορίση τις πεζοπορίες. Έτυχε τότε να χρειασθή να φιλοξενήσω κάποιο πρόσωπο που δυσκολευόταν από την παρουσία της και ιδιαίτερα από την βραδινή προσευχή, διότι έπεφτε για ύπνο νωρίς και σηκωνόταν αργά τη νύχτα και προσευχόταν ψάλλοντας δυνατά. Πολλές φορές ακούγαμε να επαναλαμβάνη το: «Ζη Κύριος ο Θεός».
Εν όψει αυτού του προβλήματος, λοιπόν, προσφέρθηκε μια φίλη μας, η Χρυσούλα, να της παραχωρήση ένα διαμερισματάκι, που ήταν άδειο μετά τον θάνατο των γονέων της. Χάρηκε που έμενε σε σπιτάκι κοντά σε ανθρώπους με αγάπη και κατανόηση, τώρα μάλιστα που δυσκολευόταν από τους πόνους των ποδιών της. Εκεί έμεινε μέχρι τον Μάϊο του 2005. Την 1η Ιουνίου 2005 η Χρυσούλα την είδε να φεύγη από το σπίτι. Από την ημέρα εκείνη χάθηκαν τα ίχνη της.
Αργότερα ανησυχήσαμε, αλλά επειδή συνήθιζε να εξαφανίζεται, πιστεύαμε ότι θα εμφανισθή. Κάθε τόσο επικοινωνούσαμε με την Γερόντισσα η Χρυσούλα και εγώ για να μάθουμε για την Στέλλα. Η Γερόντισσα έλεγε συνέχεια: «Ψάξτε να την βρήτε». Εμείς όμως πιστεύαμε ότι είχε φύγει για κάποιο ταξίδι και ότι θα επέστρεφε.
Μετά το Πάσχα του 2006 ένα βράδυ, πολύ αργά και ενώ η οικογένειά μου είχε αποκοιμηθή, ξάπλωσα κι εγώ και αποκοιμήθηκα αμέσως, πράγμα παράδοξο για μένα, και ξύπνησα αμέσως (το διεπίστωσα βλέποντας το ξυπνητήρι) από ένα δυνατό όνειρο: Είδα την Στελλίτσα κάτω από ένα ωραίο δένδρο, όρθια να ακουμπάη ελαφρά στον κορμό του, σε νεανική ηλικία, πανέμορφη, γλυκύτατη και με κοιτούσε με ένα βλέμμα γεμάτο απέραντη θαλπωρή. Ένιωσα την ψυχή μου να βγάζη μια ουρανομήκη κραυγή, που αισθανόμουν να μου ξεσχίζη το στέρνο: «Στελλίτσα μου, Στελλίτσα μου, Στελλίτσα μου…» Κι έτρεξα να την αγκαλιάσω, προτείνοντας τα χέρια μου, αλλά όταν έφτασα στο δένδρο εξαφανίστηκε και στην θέση της έκαιγε μια ολόλευκη πασχαλιάτικη λαμπάδα, που έχυνε γύρω ένα υπέροχο φως και η φλόγα της ανέβαινε ολόϊσα στον ουρανό. Αμέσως βλέπω στο χώμα, δίπλα στη λαμπάδα, ένα απόκομμα εφημερίδας που έδειχνε ένα εξαιρετικά κακοποιημένο σώμα σαν από τρομακτικό αυτοκινητικό δυστύχημα.
Ένα βαρύ μήνυμα κατέκλυσε το είναι μου: «Η Στέλλα πέθανε!». Ξύπνησα κυριευμένη από αμφιθυμία αισθημάτων: Χαρά μεγάλη από την παρουσία της Στέλλας και το φως της λαμπάδας και φόβο από την φωτογραφία της εφημερίδας. Ήθελα να ξυπνήσω τον Δημήτρη, τον άνδρα μου, να του πω για την Στέλλα, «το σπουργιτάκι», όπως τη λέγαμε, όχι μόνον επειδή ζούσε «ως στρουθίον μονάζον επί δώματος», αλλά και επειδή το βάδισμά της θύμιζε σπουργίτι. Κάτι δυνατό όμως με απέτρεψε να τον ξυπνήσω. Την επομένη τηλεφώνησα στην Γερόντισσα και στην Χρυσούλα και τους είπα το όνειρο. Και οι δυό μου συνέστησαν να ψάξουμε για την Στέλλα. Από εκείνη την στιγμή άρχισε η αγωνιώδης αναζήτηση. Τροχαία, Νοσοκομεία, Στρατονομία, Νεκροτομεία….
Η Χρυσούλα έμαθε ότι στις 3 Ιουνίου 2005 και ώρα 6,10 μ.μ. κοντά στο σπίτι της σκοτώθηκε σε αυτοκινητικό μία γυναίκα αγνώστων στοιχείων. (Τα πουλιά δεν έχουν όνομα!). Ο θάνατος ήταν ακαριαίος. Όλη η έρευνα απέδειξε ότι η γυναίκα αυτή ήταν η Στελλίτσα. Ενώ διέσχιζε τον δρόμο, την παρέσυρε ένα αυτοκίνητο με οδηγό αξιωματικό του στρατού, ο οποίος έτρεχε με μεγάλη ταχύτητα [“Νεκρός”: ο Θεός να τον συγχωρέσει, με τις πρεσβείες της οσίας μητέρας μας Στέλλας]. Την συνέθλιψε. Μόνο το προσωπάκι της ήταν ευδιάκριτο (όπως έδειξαν οι φωτογραφίες της Τροχαίας).
Η Στελλίτσα παρέμεινε μέχρι τις 18 Ιουνίου 2005 στο Νοσοκομείο «Ασκληπιείον» και μετά το πτώμα της μεταφέρθηκε στο Κεντρικό Νεκροτομείο του Λαϊκού Νοσοκομείου, όπου παρέμεινε στα αζήτητα μέχρι τις 20 Ιουλίου 2005, οπότε και δόθηκε για ενταφιασμό. Το Γραφείο που την ενταφίασε μας πληροφόρησε ότι Νεκρώσιμη Ακολουθία δεν εψάλη, μόνο ένα Τρισάγιο επί του τάφου.
Πρέπει να τονισθή ότι όλοι όσοι ασχοληθήκαμε με την ανεύρεσή της, στην προσευχή μας της μιλούσαμε και της λέγαμε: «Εάν μας ακούς, εάν έχης παρρησία στο Θεό, οδήγησέ μας, βοήθησέ μας». Και πράγματι μας βοήθησε και φθάσαμε μέχρι τον χορταριασμένο «ανύπαρκτο» τάφο της, στην ανατολική άκρη του Νεκροταφείου του Ζωγράφου, με το νούμερο 8915.
Την ημέρα της αποδόσεως της εορτής του Πάσχα, ένα χρόνο μετά την κοίμησή της, εψάλη η Νεκρώσιμη Ακολουθία της Στέλλας, στον Ιερό Ναό της Ζωοδόχου Πηγής, όπου συνήθιζε να εκκλησιάζεται κατά την Πασχάλιο Περίοδο. Ο Ιερέας είπε για την Στέλλα: «Έκανε τα παλαβά της, αλλά έλεγε σωστά πράγματα και πάντα ερχόταν γεμάτη τρόφιμα για τους πτωχούς, πρόσφορο, λάδι, νάμα για την Θεία Λειτουργία… Μάλιστα έχει παραγγείλει να αγιογραφηθή η Αγία Μαρίνα στον Ναό μας…..».
Στις 3 Ιουνίου 2006 έγινε το ετήσιο μνημόσυνό της χοροστατούντος του λίαν προσφιλούς της Επισκόπου, π. Ιεροθέου, στο Μοναστήρι του Γενεθλίου της Θεοτόκου (Οσίας Πελαγίας) στο Ακραίφνιο.
Σε μια από τις τελευταίες μας συναντήσεις μου είπε: «Νιώθω γεμάτη από αυτή τη ζωή. Όλα μου τα έχει δώσει ο Κύριος. Μόνο μια επιθυμία μου δεν έχει εκπληρωθή: Ήθελα να βαπτίσω δυό παιδάκια, που να τους έδινα το όνομα του Αγίου Νεκταρίου και της Παναγίας μας, αλλά κανείς δε με θέλησε για κουμπάρα». Όταν της πρότεινα ότι θα προσπαθήσω να βαπτίσω εγώ τα δυό παιδάκια στη θέση της και μάλιστα, όταν μεγαλώσουν θα τους μιλήσω για την «πραγματική νονά τους», καταχάρηκε και αναφώνησε: «Τώρα ησύχασα. Είμαι έτοιμη να φύγω».–
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
Οι κατά Χριστόν σαλοί ανήκαν σε μια κατηγορία ανθρώπων που αποφάσιζαν να ακολουθήσουν μια δύσκολη οδό. Ζώντες στις πόλεις, προσεποιούντο τον τρελλό. Έκαναν πράξεις που θα έκανε ένας τρελλός, αλλά όμως οι πράξεις αυτές είχαν ουσιαστικό περιεχόμενο. Οι κατά Χριστόν σαλοί είχαν σε ύψιστο βαθμό νοερά ενέργεια, είχαν ακόμη σώας τας φρένας, διάλεγαν όμως έναν σκληρό δρόμο και τρόπο ζωής…
Η ζωή των κατά Χριστόν σαλών ήταν μια τέλεια, ίσως και ακραία εφαρμογή της μωρίας κατά Χριστόν, που είναι η πεμπτουσία όλου του πνεύματος του Ευαγγελίου. Δεν μπορούν, βέβαια, όλοι να παριστάνουν τον κατά Χριστόν σαλό, όπως το είδαμε προηγουμένως, γιατί αυτό είναι ένα ιδιαιτερο χάρισμα και μια ιδιαίτερη ευλογία του Θεού, αλλά όλοι μπορούν να βιώσουν την κατά Χριστόν σαλότητα σε μετριότερη μορφή και ανάλογη προσαρμογή. Και αυτό γίνεται αντιληπτό από το ότι η ζωή που έχει η Εκκλησία, ζωή της αγάπης, της πίστεως, της εγκρατείας αποβλέπει και εμπνέεται από ένα άλλο πολίτευμα, που είναι σαφώς αντίθετο από τα ανθρώπινα πολιτεύματα. Όλη αυτή η ζωή που έχει η Εκκλησία δεν μπορεί να γίνη εύκολα αντιληπτή από τους ανθρώπους, που κέντρο τους έχουν την λογική και τις αισθήσεις. Η χριστιανική ζωή, χωρίς να καταργή την λογική και τις αισθήσεις, κινείται πέρα από αυτές.
https://www.vimaorthodoxias.gr/peri-zois/i-astegi-agia-tou-kentrou-tis-athinas/
<>
Αγία Χίλντα, Ηγουμένη του Γουίτμπυ. Ημέρα Μνήμης: 17 Νοεμβρίου.
Η Αγία Χίλντα ήταν στενή συγγενής του Αγίου βασιλέα Έντουιν της Νορθουμβρίας (τιμάται 12 Οκτωβρίου), ενός από τα επτά βασίλεια στα οποία ήταν διαιρεμένη η Αγγλία τον 7ο αιώνα, την εποχή που έβγαινε από την ειδωλολατρία. Είχε λάβει το Άγιο Βάπτισμα χάρη στο κήρυγμα του Αγίου Παυλίνου, ενός από τους ιεραποστόλους της Ρώμης (τιμάται 10 Οκτωβρίου), και για τριάντα χρόνια καλλιεργούσε τις ευαγγελικές αρετές στον κόσμο, μέχρι την ημέρα που ανταποκρινόμενη στην κλήση του Θεού έλαβε την απόφαση να εγκαταλείψει τα εγκόσμια, την οικογένειά της και την πατρίδα της.
Μετέβη στο βασίλειο της ανατολικής Αγγλίας, ο βασιλιάς της οποίας είχε νυμφευθεί την αδελφή της, με την πρόθεση να περάσει στη Γαλλία για να γίνει μοναχή στην περίφημη Μονή της Σελ, κοντά στο Παρίσι, ένα από τα μοναστήρια που εξαρτιόταν από τη Μονή του Λουξέιγ (Άγιος Κολομβανός, τιμάται 23 Νοεμβρίου), όπου πήγαιναν τότε και άλλες παρθένες ευγενικής σαξωνικής καταγωγής.
Ο Άγιος Αϊντάν/Αϊδανός († 651, τιμάται 31 Αυγούστου) όμως, επίσκοπος της μοναστικής νήσου Λίντισφαρν, το κέντρο της εκκλησιαστικής ζωής την εποχή εκείνη στα βρετανικά νησιά, την κάλεσε πίσω στη Νορθουμβρία και της παραχώρησε μια μικρή γαιοκτησία, όπου για ένα χρόνο άσκησε τον μοναχικό βίο επικεφαλής μιας μικρής ομάδας παρθένων. Αφού δοκιμάστηκαν έτσι γρήγορα τα τάλαντά της στην πνευματική καθοδήγηση, της ανατέθηκε η ηγουμενία μιας μεγάλης μοναχικής αδελφότητας στη Μονή του Χάρτλπουλ και εννέα χρόνια μετά, το 657, ίδρυσε τη Μονή του Γουίτμπυ.
Κατά τα τριάντα έτη της ηγουμενίας της στα δύο τούτα μοναστήρια, η Αγία Χίλντα επέδειξε μια αξιοθαύμαστη ικανότητα, όχι μόνον στη διεύθυνση των γυναικείων αδελφοτήτων της - τις οποίες οδηγούσε προς τον Θεό εξασφαλίζοντας με σοφία την τάξη και την αγάπη σε τέτοιο σημείο που λεγόταν ότι η Μονή του Γουίτμπυ ήταν η τέλεια εικόνα της Εκκλησίας των αποστολικών χρόνων, όπου πλούσιοι και φτωχοί είχαν τα πάντα κοινά και τους ένωνε η ίδια αγάπη - αλλά και στη διοίκηση ενός ανδρικού μοναστηριού που ήταν προσαρτημένο στο Γουίτμπυ, όπως συνέβαινε την εποχή εκείνη, και το οποίο χάρη σε αυτήν έγινε πραγματικό κέντρο εκπαιδεύσεως πολλών ιεραποστόλων και αγίων επισκόπων.
Βασιλείς, πρίγκιπες των γειτονικών περιοχών, ο επίσκοπος Αϊντάν και όλος ο λαός προσέφευγαν στην Αγία Χίλντα για να λάβουν τις συμβουλές και τις πνευματικές οδηγίες της. Θεωρούνταν ως η αληθινή πνευματική μητέρα της χώρας.
Αφού για πολλά χρόνια οδήγησε έτσι πολλές ψυχές προς τον Κύριο, δοκιμάστηκε εν συνεχεία για έξι χρόνια από μια σκληρή αρρώστια, η οποία δεν την εμπόδισε ωστόσο να συνεχίσει την πνευματική της καθοδήγηση. Το έβδομο έτος αυτού του μαρτυρίου της, στις 17 Νοεμβρίου του 680, σε ηλικία 66 χρόνων, συγκέντρωσε τις πνευματικές θυγατέρες της, μετέδωσε σε αυτές τις τελευταίες της οδηγίες για αγάπη και παρέδωσε με χαρά την ψυχή της στον Κύριο. Μία άλλη Αγία της εποχής, η Αγία Μπέγκου (τιμάται 31 Οκτωβρίου), είδε τότε την ψυχή της να υψώνεται προς τον ουρανό.
Η Αγία Χίλντα υπήρξε, με την Αγία Έμπα του Κόλντινγκχαμ (τιμάται 25 Αυγούστου), μία από τις μεγάλες μορφές του νέου εκείνου αγγλοσαξωνικού χριστιανισμού και προσφέρει ένα σπάνιο παράδειγμα μιας πνευματικής μητέρας που έλαβε από τον Θεό το χάρισμα να οδηγεί όχι μόνον μοναχές, αλλά και μοναχούς, ακόμη δε και επισκόπους· γιατί «ουκ ένι άρσεν και θήλυ· πάντες γαρ υμείς εις εστέ εν Χριστώ Ιησού» (Γαλ. 3:28).
Πηγή: Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, υπό Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου. Τόμος τρίτος, Νοέμβριος. Ίνδικτος, Αθήναι, 2004, σελ. 197.
https://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com/2020/11/17_17.html
<>
Οσία Μαρία Ιβάνοβνα του Ντιβέεβο, η Δια Χριστόν Σαλή. Ημέρα Μνήμης: 26 Αυγούστου.
Η Οσία Μαρία γεννήθηκε στο χωριό Γκολέτκοβα της επαρχίας Ταμπόφ της Ρωσίας. Σε ηλικία 13 χρόνων έμεινε ορφανή και από τους δυο γονείς της Ζαχαρία και Πελαγία και πήγε να μείνει με την οικογένεια του μεγαλύτερου της αδελφού. Εκεί δεν την ήθελαν, λόγω κυρίως του γεγονότος ότι παραμελούσε τον εαυτό της και ένοιωθαν προσβεβλημένοι από το όλο παρουσιαστικό της. Ποτέ δεν χτενιζόταν και τα ρούχα της αποτελούνταν κυρίως από κουρέλια. Είχε επίσης από πολύ μικρή μια τάση να συμπεριφέρεται παράξενα.
Έτσι έφυγε και άρχισε να περιπλανιέται μεταξύ των περιοχών του Σάρωφ, του Ντιβέγεβο και του Αρντάτωφ. Πάντοτε μισόγυμνη και πεινασμένη φορώντας κατεστραμμένα παπούτσια χειμώνα-καλοκαίρι. Τα βράδια τα περνούσε στο δάσος προσευχόμενη και ήταν σχεδόν πάντοτε λασπωμένη.
Συχνά επισκεπτόταν το μοναστήρι του Ντιβέγεβο και εκεί όσες καλογριές τη λυπόντουσαν της έδιναν καθαρά ρούχα, τα οποία σε λίγες μέρες ή Μαρία απαλλασσόταν δίνοντας τα στους φτωχούς. Υπήρχαν όμως και οι μοναχές εκείνες πού την έδιωχναν κακήν κακώς. Ποτέ δεν παραπονέθηκε για κανέναν και για τίποτα.
Από κάποιο χρονικό σημείο και μετά τη δέχτηκαν στο μοναστήρι οπού εκάρη μοναχή. Εκεί συνέχισε να προσποιείται τη σαλή για να κρύβει τις αρετές της, ιδίως το προορατικό χάρισμα που ο Κύριος μας της έδωσε. Άρχισαν σιγά-σιγά να την επισκέπτονται διάφοροι που άκουσαν γι’ αυτήν και ζητούσαν συμβουλή για κάποιο πρόβλημα τους ή για να πάρουν πνευματικές νουθεσίες.
Κάποτε την επισκέφτηκε ένα μικρό αγόρι και η Μαρία είπε: «Κοίταξε, ήρθε ο ιερέας Αλέξιος». Το παιδί αργότερα έγινε ιερομόναχος με το όνομα αυτό. Όταν κάποτε την επισκέφτηκε ο πατήρ Αλέξιος η οσία του είπε: «Δεν τρώω κρέας. Άρχισα να τρώω χορταρικά και τώρα είμαι καλύτερα». Τα λόγια αυτά ήταν για εκείνον, που είχε αρχίσει να τρώει κρέας μετά από κάποια αρρώστια του. Της έβαλε μετάνοια και έκοψε το κρέας.
Άλλοτε την επισκέφτηκε μια κυρία από το Μούρομ και μόλις την είδε της είπε ότι κάπνιζε σαν φουγάρο. «Δεν μπορώ να το κόψω, καπνίζω και τη νύχτα, ακόμα και πριν τη Θεία Λειτουργία» της απάντησε. Τότε η Μαρία είπε στη συγκελλιώτισσά της να πάρει την ακριβή ταμπακέρα της και να την πετάξει στη φωτιά. Μετά από καιρό πήραν ένα γράμμα από την κυρία αύτη που έκφραζε την ευγνωμοσύνη της, αναφέροντας ότι από τότε που τους επισκέφτηκε ούτε που σκέφτεται το τσιγάρο.
Μια άλλη φορά την επισκέφτηκαν κάποιες μοναχές, εξαδέλφες του Μίσα Αρτσιμπούσεβα και τη ρώτησαν γι' αυτόν. Η οσία τους είπε ότι ο Μίσα έμπλεξε τελευταία με μια γύφτισσα. Μετά αφού συναντήθηκαν και τον ρώτησαν σχετικά, τους εξήγησε ότι ενώ ποτέ δεν κάπνιζε, τελευταία αγόρασε ένα πακέτο τσιγάρα που είχαν για μάρκα μια «γύφτισσα».
Μετά την μεταπολίτευση στη Ρωσία από την Κομμουνιστική Επανάσταση του 1917 μ.Χ., η Μαρία άρχισε να χρησιμοποιεί πολύ άσχημη γλώσσα, θέλοντας έτσι να υποδείξει τα νέα δεινά της Εκκλησίας από το νέο καθεστώς. Οι υπόλοιπες μοναχές σκανδαλιζόμενες τη ρώτησαν πώς ήταν δυνατόν μια καλογριά να μην μιλάει ευγενικά και η Μαρία απάντησε: «Υπό τον Τσάρο Νικόλαο αυτό ήταν εύκολο, για δοκιμάστε το και με τους Σοβιετικούς».
Η Μαρία Ιβάνοβνα κοιμήθηκε ειρηνικά το 1927 μ.Χ.
https://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com/2020/08/26_13.html
<>
Αγία Μπέγκου του Χάκνες. Ημέρα Μνήμης: 31 Οκτωβρίου.
Η Αγία Μπέγκου ήταν μοναχή από το Χάκνες, Γιορκσάιρ (Ντέιρα). Υπηρέτησε στο μοναστικό κελί στη μονή του Χάκνες, κοντά στο Σκάρμπόροου, το οποίο χτίστηκε από την Αγία Χίλντα του Γουίτμπυ (τιμάται 17 Νοεμβρίου) λίγο πριν από το θάνατό της.
Η Αγία Μπέγκου ήταν η Αγία εκείνη γυναίκα που είδε την ψυχή της Αγίας Χίλντα να ανεβαίνει στον ουρανό από Αγγέλους, όταν η Αγία Χίλντα κοιμήθηκε στις 17 Νοεμβρίου 680. Η παράδοση αναφέρει ότι τη στιγμή που η Αγία Χίλντα παρέδωσε την ψυχή της, οι καμπάνες της μονής χτύπησαν μόνες τους. Η Αγία Μπέγκου ξύπνησε για να βρει τις αδελφές στα κελιά τους. Τότε η Αγία Μπέγκου ανέφερε ότι είδε σε όραμα την οροφή του σπιτιού να ανοίγει και η ψυχή της Αγίας Χίλντα να ανεβαίνει στον παράδεισο συνοδεία Αγγέλων. Οι μοναχές ξύπνησαν και προσευχήθηκαν για την ψυχή της Αγίας Χίλντα μέχρι την αυγή, μερικοί μοναχοί έφτασαν να τις πληροφορήσουν για το θάνατό της.
Η Αγία Μπέγκου κοιμήθηκε οσιακά στις 31 Οκτωβρίου 690. Χρόνια μετά το θάνατο της, οι μοναχοί του Γουίτμπυ αναζητούσαν ιερά λείψανα για να αντικαταστήσουν εκείνα της Αγίας Χίλντα, καθώς μεταφέρθηκαν στο Γκλάστονμπερι λόγω των επιδρομών από τους Βίκινγκς τον 10ο αιώνα. Μέσω μιας θείας αποκάλυψης, μια σαρκοφάγος αποκαλύφθηκε στο Χάκνες όπου η Αγία Μπέγκου είχε υπηρετήσει. Έφερε την επιγραφή "Hoc est sepulchrum Begu", δηλαδή "Εδώ είναι ο τάφος της Μπέγκου". Τα ιερά λείψανα μεταφέρθηκαν στο Γουίτμπυ όπου σύντομα αναφέρθηκαν θαύματα.
https://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com/2020/11/31.html
<>
Αγία Παρθενομάρτυς Ευφρασία της Χάκα Ισπανίας. Ημέρα Μνήμης: 25 Ιουνίου.
Η Αγία Ευφρασία (Eurosia ή Orosia) είναι η πολιούχος Αγία της Χάκα (Jaca), μια πόλη στην επαρχία Ουέσκα (Huesca) της βορειοανατολικής Ισπανίας, στα Πυρηναία. Η παράδοση αναφέρει ότι γεννήθηκε στη Μπαγιόν (Bayonne) ή στη Βοημία και πέθανε το 714, αφού μαρτύρησε από τους Μαυριτανούς στη Χάκα.
Υπάρχουν δύο παραδόσεις σχετικά με το βίο της. Η μία παράδοση αναφέρει ότι ήταν ευγενής και οι γονείς της την υποσχέθηκαν σε έναν Μαυριτανό προκειμένου να την παντρευτεί. Η Αγία Ευφρασία δραπέτευσε και κρύφτηκε σε μια σπηλιά. Δυστυχώς, ο καπνός από τη φωτιά που είχε ανάψει πρόδοσε την θέση της και οδήγησε στη σύλληψή της. Την έσυραν από τη σπηλιά από τα μαλλιά και αφού την βασάνισαν την σκότωσαν.
Η δεύτερη παράδοση υποστηρίζει ότι γεννήθηκε στην δουκική οικογένεια της Βοημίας το 864 και ονομαζόταν Ντομπροσλάβα (Dobroslava). Όταν έμεινε ορφανή, η Ντομπροσλάβα υιοθετήθηκε από τον διάδοχο δούκα, Μποζιβόι Α' της Βοημίας. Η σύζυγος του Μποζιβόι ήταν η Άγία Λουντμίλα (τιμάται 16 Σεπτεμβρίου), η οποία μετέστρεψε τη θετή της κόρη στη χριστιανική πίστη. Η Ντομπροσλάβα βαπτίστηκε και πήρε το όνομα Ευφρασία.
Ο Μποζιβόι στην αρχή ήταν παγανιστής όμως έγινε χριστιανός την εποχή που οι δύο μεγάλοι Ιεραπόστολοι των Σλάβων, Μεθόδιος και Κύριλλος βρίσκονταν στην Τσεχία (τιμώνται 11 Μαΐου). Το 880, ο Μεθόδιος διατάχθηκε από τον Πάπα Ιωάννη Η' να βρει μία άξια σύζυγο για τον γιο του βασιλιά της Παμπλόνα, πρίγκιπα Φορτούν Γκαρθές, ο οποίος ήταν κληρονόμος του θρόνου της Αραγωνίας και της Ναβάρρα, και θα ήταν κρίσιμος παράγοντας στον αγώνα κατά των Μαυριτανών στην Ισπανία.
Η Ευφρασία, δεκαέξι ετών τότε, θεωρήθηκε ιδανική νύφη και μεταφέρθηκε στην Ισπανία το 880. Καθώς διέσχιζε τα Πυρηναία, σχεδίαζε να συναντήσει τον μελλοντικό σύζυγό της στην Χάκα. Ωστόσο, αυτή η περιοχή είχε γίνει ζώνη πολέμου. Ένας μαυριτανός πολέμαρχος ονόματι Άμπεν Λούπο σχεδίαζε να αρπάξει την Ευφρασία για τον εαυτό του και επιτέθηκε. Χάρη στη γενναιότητα της συνοδείας της Αγίας Ευφρασίας, η νεαρή νύφη κατάφερε να ξεφύγει μέσα στα βουνά, η Αγία όμως κυνηγήθηκε και τελικά αιχμαλωτίστηκε. Η Αγία Ευφρασία προσευχήθηκε και ένας κεραυνός χτύπησε το έδαφος κοντά στους διώκτες της. Παρ'όλα αυτά οι βασανιστές της κατάφεραν και της έκοψαν τα άκρα και τελικά την αποκεφάλισαν. Μόλις η τιμία κεφαλή της έπεσε στο έδαφος, ξέσπασε τρομακτική καταιγίδα όπου έτρεψε σε φυγή τους μαυριτανούς.
Τα ιερά της λείψανα ανακαλύφθηκαν από έναν βοσκό ύστερα από όραμα. Η αγία κάρα της Αγίας φυλάσσεται στον ιερό ναό που είναι αφιερωμένος στην Αγία και τα ιερά λείψανά της μεταφέρθηκαν στην Χάκα από τον βασιλιά Σάντσο Ραμίρεθ της Αραγωνίας.
Η Αγία Ευφρασία είναι προστάτιδα όσων δέχονται δαιμονικές επιρροές αλλά και των δαιμονισμένων.
https://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com/2020/06/25_22.html
<>
Κελτική προσευχή
Ευχαριστίες σε εσένα Θεέ
Δοξολογία σε εσένα Θεέ
Τιμή σε εσένα Θεέ
για όλα όσα μου έδωσες.
Μου έδωσες την σωματική μου υπόσταση
για να κερδίζω το επίγειο φαγητό μου.
Δώρισε μου και αιώνια ζωή για να αποκαλυφτεί η δόξα σου.
Χάρισε μου ευλογίες κατά την διάρκεια της ζωής μου.
Χάρισε μου την αιώνια ζωή όταν έρθει ο θάνατος.
Να είσαι μαζί μου Θεέ μου καθώς βγαίνει η αναπνοή μου.
Θεέ μου να είσαι μαζί με την ψυχή μου στο πέλαγος.
πηγή κειμένου: Βιβλίο «The little book of Celtic blessings (το μικρό βιβλίο των Κελτικών ευλογιών)» σελ. 24
https://orthodoxy-rainbow.blogspot.com/2014/07/blog-post_43.html
<>
Παραδοσιακή Κελτική ευλογία
Είσαι η ειρήνη όλων των γαλήνιων πραγμάτων
Είσαι ο τόπος για να προστατευτώ από κάθε βλάβη
Είσαι το φως που λάμπει στο σκοτάδι
Είσαι η αιώνια σπίθα της καρδιάς
Είσαι η θύρα που είναι πλατιά ανοιχτή
Είσαι ο φιλοξενούμενος που περιμένει μέσα
Είσαι ο ξένος στην πόρτα
Είσαι ο φτωχός που ζητάει βοήθεια
Είσαι ο Κύριος μου και με προστατεύεις από το κακό
Είσαι το φως, η αλήθεια, η οδός
Είσαι ο Σωτήρας μου.
https://orthodoxy-rainbow.blogspot.com/2014/11/blog-post_9.html
<>
Μεγάλη Θάλασσα, Μικρή Βάρκα (αρχαία Κελτική ευλογία για τους ψαράδες)
Αγαπημένε μου Θεέ, να είσαι καλός μαζί μου.
Η θάλασσα είναι τόσο απέραντη
και η βάρκα μου είναι τόσο μικρή.
https://orthodoxy-rainbow.blogspot.com/2014/11/blog-post_2.html
<>
Προσευχή του αγίου Κολουμπάνου
«Πλούτισε τον λύχνο μου με το φως σου, ώστε στο φως αυτό να μου αποκαλυφθούν εκείνα τα άγια των αγίων, όπου βρίσκεσαι εσύ, ώστε διαρκώς να βλέπω, να θεωρώ, να επιθυμώ εσένα μόνο, και αγαπώντας να ατενίζω μόνο εσένα.»
Από το βιβλίο «Ο Θεός των Μυστηρίων- Η Θεολογία των Κελτών στο φως της Ελληνικής Ανατολής σελ.214»
<>
Κελτική Προσευχή
Ο Θεός να σε προστατεύει,
ο Θεός να σε οδηγεί,
ο Θεός να σε κρατάει,
ο Θεός να σε κρύβει μέσα στην αγκαλιά Του Αιώνια.
Ο Υιός να σε προσέχει,
ο Υιός να σε διδάσκει,
ο Υιός να σε βοηθάει,
ο Υιός να σε θεραπεύει,
με τη ζωή Του, το χυμένο αίμα Του.
Το Άγιο Πνεύμα μαζί σου,
το Άγιο Πνεύμα μέσα σου,
το Άγιο Πνεύμα να σου φανερώσει
πως είσαι μέσα στην αγάπη του Θεού
Αιώνια. Αμήν
https://orthodoxy-rainbow.blogspot.com/2014/01/blog-post_9507.html
<>
Κελτική Λειτουργία: Από το ευχολόγιο του Stowe (650)
Στην λειτουργία για τους Ζωντανούς Μετανοούντες
Ώ Κύριε, συγχώρεσε εμάς τους μετανοούντες, τους ανάξιους δούλους σου, ώστε με απροβλημάτιστο νου να μπορέσουμε να προσφέρουμε αυτή τη Θυσία προκειμένου, με τις προσταγές της Πίστης, να λάβουν συγχώρεση και υγεία μέσα από Εσένα, ώ Άγιε Πατέρα. Μακάρι οι ακόλουθοι Σου να έχουν την δυνατότητα να κάνουν την προσφορά και να πάρουν μέρος στην Σωτηρία της αιώνιας χάρης με τη δική Σου βοήθεια. Μέσα από τον Κύριο Ιησού Χριστό ο Οποίος κυβερνάει μαζί Σου και μαζί με το Άγιο Πνεύμα σε όλους τους αιώνες.
Ώ Κύριε ικετεύουμε Εσένα με την χάρη σου να παρευρεθείς σε αυτήν την θυσιαστική προσφορά, εδώ παρών ώστε οι αφιερώσεις μας να μπορέσουν να είναι ωφέλιμες για την σωτηρία μέσα από τον Κύριο μας Ιησού Χριστό ο Οποίος βασιλεύει μαζί Σου και μαζί με το Άγιο Πνεύμα σε όλους τους αιώνες.
https://orthodoxy-rainbow.blogspot.com/2015/09/stowe-650.html
<>
Ἁγία Λιουμπὸβ (Ἀγάπη) τοῦ Ριαζάν, ἡ διὰ Χριστὸν Σαλὴ. Ήμέρα Μνήμης: 8 Φεβρουαρίου.
Ἡ ῾Ἁγία Λιουμπὸβ Σημένοβα Σουσάνοβα γεννήθηκε τὴν 28η Αὐγούστου 1852 στὴν πόλι Ριαζὰν τῆς Ρωσίας.
Οἱ γονεῖς της, Συμεὼν καὶ Μαρία Σουχάνωφ, ἀπέκτησαν καὶ ἄλλα τρία παιδιά, τὸν Βασίλειο, τὸν Γρηγόριο καὶ τὴν Ὄλγα. Ἡ Λιουμπὸβ ἦταν ἐκ μικρᾶς ἡλικίας παράλυτη στὸ πόδι. Σὲ ἡλικία δεκαπέντε ἐτῶν ἰατρεύθη, ὅταν τῆς ἐμφανίσθηκε ὁ Ἅγιος Νικόλαος ὁ Θαυματουργός, ὁ ὁποῖος τῆς συνέστησε νὰ ἀκολουθήση τὴν ἀσκητικὴ πολιτεία τῆς Σαλότητος χάριν τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ.
Παρέμεινε τρία ἔτη ἔγκλειστη στὸ σπίτι της, ὅπου ζοῦσε μὲ τὴν μητέρα καὶ τὴν ἀδελφή της. Ὅταν ἔφθασε ὁ κατάλληλος χρόνος, ἐξῆλθε γιὰ νὰ ἀναλάβη τὸν ἀσυνήθιστο ἀγῶνα της καὶ ἔζησε ὅλη τὴν ζωή της στοὺς δρόμους τοῦ Ριαζάν, πλησιάζουσα μὲ ἱλαρότητα τοὺς περαστικούς, στοὺς ὁποίους ἀπεκάλυπτε τὸ μέλλον τους.
Ἡ μακαρία Λιουμπὸβ ἐπισκεπτόταν πολλὲς Ἐκκλησίες στὸ Ριαζάν, ἀλλὰ ἀγαποῦσε ἰδιαιτέρως τὴν γυναικεία Ἱερὰ Μονὴ τῆς Παναγίας τοῦ Καζάν, ὅπου ἔζησε γιὰ ἀρκετὸ χρονικὸ διάστημα φιλοξενούμενη ἀπὸ κάποιες Μοναχὲς καὶ ἀπὸ τὴν Ἡγουμένη Αἰκατερίνη.
Ἡ προσφορά της στὸν Θεὸ καὶ στοὺς συνανθρώπους της ἦταν ἡ προσευχὴ γιὰ τὸν πλησίον καὶ ἕνας καλὸς λόγος. Μερικὲς φορὲς εἰσερχόταν στὰ καταστήματα καὶ ἔπαιρνε κάτι ἀπὸ τὰ προτιθέμενα ἀγαθά. Ποτὲ δὲν διεμαρτυρόταν ὁ καταστηματάρχης, διότι ἐγνώριζε ἐκ πείρας, ὅτι ἐκείνη τὴν ἡμέρα θὰ ἔκανε «χρυσὲς δουλειές». Ὅσα ἔπαιρνε τὰ διεμοίραζε στοὺς πτωχοὺς τῆς πόλεως.
Ἡ Λιουμπὸβ ἐρχόταν χωρὶς πρόσκλησι σὲ ὁποιοδήποτε σπίτι, εὕρισκε ἕνα ψαλίδι καὶ ἕνα χαρτί, ἔκοβε ἕνα σκιαγράφημα, τὸ ὁποῖο χάριζε στὸν οἰκοδεσπότη. Μὲ τὸν ἀσυνήθιστο αὐτὸ τρόπο, προειδοποιοῦσε καὶ προεφήτευε, π.χ. σὲ ὅποιον ἔδινε ἕνα ἄλογο ἢ ἕνα ἀτμόπλοιο, σήμαινε ὅτι αὐτὸς θὰ ἔκανε κάποιο ταξίδι, σὲ ὅποιον ἔδινε ἕνα στεφάνι, θὰ νυμφευόταν, σὲ ὅποιον ἔδινε ἕνα φέρερτο, θὰ τὸν εὕρισκε σύντομα ὁ θάνατος. Ἔδινε τὰ σκιαγραφήματα αὐτὰ σιωπηλὰ καὶ ἔφευγε.
Ἡ Λιουμπὸβ ἦταν προικισμένη μὲ τὸ προορατικὸ χάρισμα καὶ ὅ,τι προεφήτευε γινόταν.
Στὶς ἀρχὲς τοῦ 1917, περιπλανιώταν στοὺς δρόμους τῆς πόλεως καὶ ἐπαναλάμβανε τὸ ἑξῆς: «Τὰ τείχη τῆς Ἱεριχοῦς πέφτουν, τὰ τείχη τῆς Ἱεριχοῦς πέφτουν». Μὲ τὴν ἔναρξι τῆς Ἐπαναστάσεως ὅλοι κατάλαβαν τὸν λόγο, γιὰ τὸν ὁποῖο τοὺς προειδοποιοῦσε ἡ Μακαρία.
Σὲ ἡλικιωμένες Μοναχὲς τῆς Μονῆς τοῦ Καζὰν προεφήτευσε: «Μερικὲς ἀπὸ ἐσᾶς θὰ ἀφήσετε τὰ κοκαλάκιά σας στὸ Μοναστήρι, ὄχι ὅμως ὅλες». Σύντομα ἡ Μονὴ ἔκλεισε.
Ἐκοιμήθη ἐν εἰρήνῃ τὴν 8η Φεβρουαρίου 1921. Ἐνταφιάσθηκε στὸ Κοιμητήριο τῆς «Παναγίας πάντων θλιβομένων ἡ Χαρὰ» τοῦ Ριαζὰν καὶ ὁ τάφος της ἔγινε ἔκτοτε τόπος προσκυνήματος.
Τὴν 12η Ἰανουαρίου 1987, συναριθμήθηκε στὴν χορεία τῶν Ἁγίων τοῦ Ριαζάν, ὡς τοπικὰ τιμωμένη Ἁγία.
Ἀπὸ τὸν Ἰούνιο τοῦ 1998, τὰ τίμια Λείψανα Αὐτῆς ἀναπαύονται στὸν Ἱερὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Νικολάου τοῦ Θαυματουργοῦ, στὴν περιοχὴ Ἰάμσκαϊα στὸ Ριαζάν.
https://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com/2020/10/8.html
<>
Μία παλιά Χριστουγεννιάτικη Κελτική προσευχή
Η ειρήνη της γης σε Αυτόν, η χαρά του Παραδείσου σε Αυτόν, βλέπω πως τα πόδια του έχουν φτάσει στον κόσμο.
Η τιμή ενός βασιλιά είναι δική Του, το καλωσόρισμα ενός αμνού είναι δικό Του, Βασιλιάς απόλυτα νικηφόρος, αμνός απόλυτα δοξασμένος, γη και ωκεανός φωτίζονται για Αυτόν.
Δοξάστε όλοι! Ας χαρούμε!
Τα βουνά λάμπουν για Αυτόν, οι πεδιάδες λάμπουν για Αυτόν, η φωνή των κυμάτων με το τραγούδι της ακτής, ανακοινώνουν σε εμάς πως ο Χριστός γεννήθηκε, Υιός του βασιλιά των βασιλιάδων από τη γη της σωτηρίας.
Έλαμψε ο ήλιος ψηλά στα βουνά για Αυτόν.
Δοξάστε όλοι! Ας χαρούμε!
https://orthodoxy-rainbow.blogspot.com/2015/01/blog-post_36.html
<>
Προσευχή της Αγίας Lioba (Λιόμπα) για όσους έχουνε πέσει θύματα κατάκρισης
«Ω, Κύριε Ιησού Χριστέ, των παρθένων Βασιλέα. Εσύ που αγαπάς την αγνότητα, ακατανίκητε Θεέ, φανέρωσε τη δύναμη Σου και σώσε μας από αυτή την κατηγορία επειδή οι κατηγορίες εκείνων που κατέκριναν Εσένα έχουν πέσει επάνω σε μας».
Πηγή: από το βιβλίο «Η Αγία Λιόβη εκ Γουιμβόρνης και Βίσοφσχάιμ του Πατήρ Ιωνάθαν Χέμινγκς σελ. 28».
<>
Οσία Ευδοκία η δια Χριστόν σαλή της μονής Αγίας Σκέπης Μιχαϊλόφ του Ριαζάν. Ημέρα Μνήμης: 24 Οκτωβρίου.
Η Σταρίτσα Ευδοκία γεννήθηκε το 1830 στην πόλη Τούλα. Σε όλη την επίγεια ζωή της αδιάκοπα φλεγόταν ολόκληρη από το Πνεύμα του Θεού. Όλος ο νους και οι σκέψεις της βρίσκονταν στον ουρανό. Στην ηλικία των είκοσι ετών, η Ευδοκία αποφάσισε να εισέλθει στο μονοπάτι της μοναχικής ζωής. Οι γονείς της την ευλόγησαν και πήγε να συμβουλευτή έναν δια Χριστόν σαλό που ζούσε στη Τούλα. Γύρισε το κεφάλι του προς την κατεύθυνση της μονής της Αγίας Σκέπης της πόλης Μιχαϊλόφ του Ριαζάν και της είπε: “Αγαπητή, εσείς είστε για εκεί.” Μετά από αυτή τη συμβουλή, το νεαρό κορίτσι με μια τσάντα στους ώμους της πήγε στο μοναστήρι Μηχαϊλόφσκαγια, όπου έγινε δεκτή από την γερόντισσα Ελπιδοφόρα (Afanasova).
Στο έβδομο έτος της μοναχικής της ζωής, η Ευδοκία εισήλθε στο δρόμο του πιο υψηλού ασκητισμού, της δια Χριστόν σαλότητας.
Έτρωγε σπάνια. Όταν περιπλανιόταν στην Τούλα σε συγγενείς, τις έδιναν βραστές πατάτες και ψωμί και έτσι ζούσε.
Η ευλογημένη γυναίκα πάντα είχε ένα γατάκι στην αγκαλιά της και, όταν ρωτήθηκε γιατί το έκανε, τους έλεγε ότι έτσι ζεσταινόταν. Περπατούσε γρήγορα και μιλούσε λίγο. Πάνω απ ‘όλα, εισερχόταν βαθύτερα στον εαυτό της. Δεν δέχοταν καμία προσφορά. Ζούσε σε μια κρύα σοφίτα και το χειμώνα – με το φοβερό κρύο, για δεκαεπτά χρόνια.
Μια μέρα, ενώ ξεκουραζόταν στο δάσος (όταν περπατούσε στο δρόμο της άρεσε να μην κοιμάται στα χωριά, αλλά κάπου κοντά σε ένα μικρό άλσος δέντρων), την πλησίασαν δύο λύκοι, έφτασαν κοντά στην προσκυνήτρια, και χωρίς να την πειράξουν, γύρισαν κι έφυγαν μακριά. Όταν μια κοπέλα, στην οποία το ανέφερε η Ευδοκία, την ρώτησε αν φοβήθηκε, της απάντησε: «Καθόλου». Σε μια άλλη περίπτωση, την περίοδο που έλιωναν οι πάγοι, η Ευδοκία πέρασε με ασφάλεια στην άλλη πλευρά του ποταμού , όταν φαινόταν ότι δεν υπήρχε τρόπος να σωθεί. Κάποια στιγμή, αναγκάστηκε να φύγει από το πατάρι και μεταφέρθηκε σε ένα κελάρι κάτω από ένα κελί, όπου έζησε για πέντε χρόνια.
Η χάρη του Θεού αναπαυόταν πάνω της και ο Κύριος, ακόμη και στην επίγεια ζωή, την τίμησε με το δώρο της διορατικότητας και της σοφίας. Σε πολλούς που προέβλεπε την καταστροφή τους τους προέτρεπε να μετανοήσουν. Όταν έβλεπε μια καρδιά έτοιμη να δεχτεί συμβουλή, ήταν γεμάτη έμπνευση Θεού και μερικές φορές μιλούσε για ώρες με σοφία για την σωτηρία. Ήταν ανδρεία με απέραντη αγάπη για τον Θεό, ανιδιοτελής στην βοήθεια όλων, υπέμεινε ό,τι της έστελνε ο Θεός αγόγγυστα. Ήταν μια μεγάλη ασκήτρια προσευχής, είχε το δώρο της εσωτερικής ησυχίας, ήταν πλήρης Πνεύματος Αγίου. Είχε υποστεί πολλές δοκιμασίες, αδικίες και προσβολές.
Πριν από το θάνατό της, η ευλογημένη Ευδοκία κοινωνούσε συνέχεια. Ήσυχα και ειρηνικά αναπαύθηκε εν Κυρίω στις 24 Οκτωβρίου το 1890, 61 ετών.
Την τεσσαρακοστή μέρα μετά το θάνατό της, η ευλογημένη Ευδοκία εμφανίστηκε στο όνειρο μια μοναχής και της είπε ότι είχε βρει έλεος και παρρησία στον Κύριο. Ήταν πανέμορφη, και το πρόσωπό της έλαμπε με απέραντη ουράνια χαρά. Όταν η μοναχή ζήτησε την ευχή της, η μακαρία της είπε: «Επειδή εσείς μετά το θάνατό μου μου συμπεριφερθήκατε μητρικά εγώ δεν θα σας αφήσω».
Και πρόσθεσε: “Προσπάθησε να αγωνίζεσαι. Στην εκκλησία, να στέκεσαι πάντα με φόβο Θεού, να θυμάσαι ότι αυτός είναι ο οίκος Του, και τη νύχτα να σηκώνεσαι και να προσεύχεσαι!”
https://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com/2020/10/24_36.html
<>
Ορθόδοξες ρίζες και άγιοι τής Νορβηγίας
Το 868 μ.Χ. οι άγριοι Βίκινγκς επιτέθηκαν στη Μεγάλη Βρετανία. Ο άγιος Έντμουντ, βασιλιάς της Ανατολικής Αγγλίας, αφού αντέταξε σθεναρή αλλά μάταιη αντίσταση, παραδόθηκε στους Βίκινγκς το 869, για να πάψει η αιματοχυσία και στους δύο στρατούς. Θανατώθηκε με βέλη, δεμένος σε ένα δέντρο, αρνούμενος να σώσει τη ζωή του εγκαταλείποντας το χριστιανισμό. Ο λαός της Αγγλίας τον τίμησε και τον τιμά ως άγιο και ήρωα.
Εδώ θα πρέπει να παρατηρήσουμε ότι είναι παράλογο οι κατακτητές να τιμούν ως άγιο το βασιλιά των κατακτημένων, που οι ίδιοι κατανίκησαν, τον ανάγκασαν να παραδοθεί και τον βασάνισαν μέχρι θανάτου δεμένο σ’ ένα δέντρο σαν κοινό δούλο. Είναι παράλογο να τιμούν ως άγιο τον εθνικό ήρωα των κατακτημένων, που εμψυχώνει τα όνειρα και τις εθνικές φιλοδοξίες τους. Τα 10 ή 20 χρόνια είναι πολύ λίγα, για να έχει ξεχαστεί η βαριά ήττα στις ψυχές των Βρετανών (τα θύματα, οι λεηλασίες και όλα τα επακόλουθα) και να ζήσουν σαν αδέρφια με τους πρώην επιδρομείς, που ήταν πλέον «άποικοι». Ας θυμηθούμε ότι το 1031 οι Δανοί κατακτητές της Νορβηγίας προσπάθησαν να αποτρέψουν την αναγνώριση του νεκρού βασιλιά Όλαφ Β΄ ως αγίου από τους Νορβηγούς. Το 1594 οι Τούρκοι έκαψαν, στο Μιλέσοβο της τουρκοκρατούμενης Σερβίας, το άφθορο σώμα του θαυματουργού αγίου Σάββα της Σερβίας, που αποτελούσε εθνικό σύμβολο των υπόδουλων Σέρβων. Σε όλη τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας οι Τούρκοι κατέβαλαν κάθε προσπάθεια να αποτρέψουν την απόδοση τιμής από τους ραγιάδες στους αγίους νεομάρτυρες, ξέροντας ότι αυτή η τιμή εγκυμονεί επαναστάτες. Έτσι τους εξέθεταν άταφους, πετούσαν τα σώματά τους στη θάλασσα ή προσπαθούσαν να τα κάψουν κ.τ.λ. Ο Charles Williamson σε επιστολή του στον Joseph Tarn, περιγράφοντας το μαρτύριο του αγίου νεομάρτυρα Αθανασίου στη Σμύρνη (του οποίου υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας), έγραψε ότι, αμέσως μετά τον αποκεφαλισμό του, οι Τούρκοι έχυσαν κουβάδες με νερό στο λαιμό και το κεφάλι του, για να μην προλάβει το συγκεντρωμένο χριστιανικό πλήθος να πάρει από το αίμα του αγίου βουτώντας τα μαντήλια του (1).
Αυτό λοιπόν το παράδοξο, να τιμηθεί ο άγιος Έντμουντ από τους κατακτητές και δημίους του, μπορεί να ερμηνευτεί πολιτικά, αλλά κατά τη γνώμη μας η πιθανότερη ερμηνεία είναι ότι οι Βίκινγκς αναγνώρισαν την αγιότητά του λόγω των πολλών θαυμάτων του – όπως ακριβώς και οι μουσουλμάνοι αναγνωρίζουν την αγιότητα της Παναγίας, του αγ. Γεωργίου, του αγ. Αρσένιου του Καππαδόκη κ.π.ά., λόγω των πολλών θαυμάτων τους. Πιθανόν η περίπτωση του αγίου Έντμουντ να είναι μία από τις πρώτες περιπτώσεις, όπου Νορβηγοί Βίκινγκς συνάντησαν το χριστιανισμό και τον μετέφεραν στην πατρίδα τους – δημιουργώντας εκεί τους πρώτους μικρούς και άγνωστους θύλακες χριστιανών.
<>
Άγιος Όλαφ Β΄, βασιλιάς των Νορβηγών
Όλαφ Χάραλντσσον (Olav Haraldsson, Olav den Hellige, Hellig Olav, 995-1030) κατέχει μια μοναδική θέση μεταξύ των Νορβηγών αγίων. Γιος ενός Νορβηγού αρχηγού και γόνος της βασιλικής οικογένειας της Νορβηγίας, άγιος της Ορθοδοξίας και εθνικός ήρωας της πατρίδας του, καθιέρωσε την πρώτη εθνική νομοθεσία της Νορβηγίας και συνέβαλε καθοριστικά στην εδραίωση του λαού του στο χριστιανισμό.
Σε ηλικία μόλις 12 ετών συμμετείχε σε επιδρομές των Βίκινγκς εναντίον της Αγγλίας, και στη συνέχεια έλαβε μέρος σε μάχες στο πλευρό των ορθόδοξων χριστιανών βασιλέων Ριχάρδου της Νορμανδίας και Έθελμπερτ της Αγγλίας. Γύρω στο 1013 βαφτίστηκε χριστιανός στη Ρουέν της Νορμανδίας. Επέστρεψε στη Νορβηγία το 1015 και –προσεταιριζόμενος διάφορους ισχυρούς ευγενείς– κατόρθωσε να απαλλάξει τη χώρα του από τη δανοσουηδική κυριαρχία και να ανακηρυχτεί βασιλιάς (Όλαφ Β΄). Η βασιλεία του τα επόμενα 11 χρόνια θεωρείται μια βασιλεία σχετικής ειρήνης. Ενίσχυσε το κύρος του βασιλικού θεσμού ενώνοντας τη χώρα, οργανώνοντας το κράτος και το στρατό, αλλά και αποδυναμώνοντας τους τοπικούς αρχηγούς, ενώ συγχρόνως εργάστηκε για τη διάδοση του χριστιανισμού στην πατρίδα του. Στην προσπάθειά του αυτή έφερε ιερείς και ιεραποστόλους στη Νορβηγία, με κυριότερο τον επίσκοπο Γκριμ του Κελ (Grim Kjell, Γκρίμκελ).
Ο άγιος Όλαφ Β΄ ανακήρυξε επίσημα τη Νορβηγία χριστιανικό βασίλειο το 1024 και επέβαλε μια νομοθεσία βασισμένη στο χριστιανικό ήθος, που θεωρείται η πρώτη εθνική νομοθεσία της Νορβηγίας. Η νομοθεσία αυτή καθιερώθηκε στη συνεδρίαση της Ting (Κοινοβούλιο). Έπληττε καίρια τα αρχαία νορβηγικά έθιμα και επέβαλλε την εφαρμογή της με ποινές θανάτου και ακρωτηριασμών. Φυσικά η «επιβολή του χριστιανισμού», από χριστιανική άποψη δεν είναι σωστή. Για να κατανοήσουμε όμως τις συνθήκες που επικρατούσαν στην περίπτωσή μας, θα πρέπει να συνυπολογίσουμε ότι τα σκληρά έθιμα των Βίκινγκς, που καταργούνταν με τη νομοθεσία του 1024, καταπατούσαν βίαια την ανθρώπινη ζωή και αξιοπρέπεια. Αυτό ήταν φυσικό, αφού στις παγανιστικές κοινωνίες κατά κανόνα ήταν άγνωστη η ιδέα του σεβασμού στον άνθρωπο – αλλά επίσης ήταν φυσικό ένας βασιλιάς που θέλει να αναβαθμίσει τη χώρα του να προσπαθήσει να πατάξει τις απάνθρωπες αρχαίες πρακτικές.
Ανάμεσα στα άλλα, απαγορεύτηκε η «έκθεση των βρεφών», ο βιασμός, οι αναγκαστικοί γάμοι, η πολυγαμία και ο γάμος μεταξύ στενών συγγενών. Ελήφθησαν μέτρα για το σεβασμό των παιδιών και των δούλων. Καθιερώθηκαν κανονικές ταφές (απαγορεύτηκε η ταφή σε σωρούς χωρίς φροντίδα), η αργία της Κυριακής, η νηστεία της Παρασκευής (αποχή από το κρέας) και η μεγάλη σαρακοστή πριν το Πάσχα. Καθιερώθηκε η ισονομία, με την ισότητα απέναντι στο νόμο των ευγενών με τους απλούς χωρικούς (ίδιες ποινές). Και φυσικά απαγορεύτηκαν οι ανθρωποθυσίες, που ήταν συνδεδεμένες με τη λατρεία των αρχαίων θεών. Οικοδομήθηκαν εκκλησίες και εισήχθησαν χριστιανικές εορτές.
Όλα τα παραπάνω φανερώνουν ότι ο άγιος δεν κινήθηκε για τον εκχριστιανισμό της χώρας από κάποια κυνική πολιτική σκοπιμότητα, αλλά από ειλικρινή διάθεση για βελτίωση της ζωής του λαού του. Η «σύγκρουση με την παραδοσιακή νορβηγική κουλτούρα» δεν ήταν μια παραξενιά προερχόμενη από μισαλλοδοξία, θρησκοληψία και φανατισμό, ούτε μια βίαιη επίθεση ενός βασιλιά εναντίον του ίδιου του λαού του. Ο σύγχρονος άνθρωπος υποκρίνεται πως θεωρεί ισάξιες και εξίσου σεβαστές όλες τις πολιτισμικές παραδόσεις και πως είναι κακό να εγκαταλείπει ένας λαός τη θρησκεία του (με τους μύθους, τα ήθη και τα έθιμα που συνδέονται με αυτήν) και να υιοθετεί μια «ξένη» θρησκεία – άραγε πρέπει να θεωρήσουμε ίσης αξίας τις ανθρωποθυσίες και την έκθεση των βρεφών με την αναίμακτη θυσία της θείας Μετάληψης και το ευαγγελικό μήνυμα της αγάπης;
Παράλληλα, ο Όλαφ προώθησε σε ανώτερες θέσεις της αυλικής και στρατιωτικής ιεραρχίας έντιμους και αφοσιωμένους ανθρώπους ταπεινής καταγωγής, παραγκωνίζοντας τους αμφίβολης ηθικής ποιότητας ευγενείς. Αυτό προκάλεσε τη φοβερή εχθρότητα των ευγενών, οι οποίοι, κατά την επίθεση του βασιλιά της Δανίας και της Αγγλίας Κανούτου Β΄ του Μεγάλου (1028), συντάχθηκαν στο πλευρό του κατορθώνοντας να εκθρονίσουν τον Όλαφ.
Ο άγιος υποχρεώθηκε να καταφύγει στη Ρωσία, από την οποία επέστρεψε το 1030 για να συνεχίσει τον αγώνα του, δεν κατόρθωσε όμως να συγκεντρώσει αξιόμαχο στρατό και σκοτώθηκε (τρυπημένος με δόρυ στην κοιλιά) στη μάχη του Στίκλεσταντ (Stiklestad). Στη μάχη αυτή ο άγιος κατέβηκε όχι με όλο το στρατό του, αλλά μόνο με τους χριστιανούς. Αρχαίες επικές πηγές λένε πως λίγο πριν τη μάχη ένα όραμα τον είχε προειδοποιήσει πως θα σκοτωθεί. Την επόμενη μέρα το αίμα του αποκαθιστά την όραση ενός τυφλού, ενώ αργότερα πηγές νερού αρχίζουν να ρέουν από τον τάφο του. Στις τάξεις του Κανούτου απλώνεται φόβος, ενώ ο δολοφόνος του αγίου, Thore Hound, συγκλονίζεται και μετανοεί για το φόνο του. Είναι τα πρώτα από μια σειρά θαυμάτων, που φανέρωσαν την αγιότητα του νεκρού βασιλιά. Τους αιώνες που ακολουθούν συντάσσονται ολόκληρα βιβλία, όπου καταγράφονται τα θαύματά του.
Ένα χρόνο μετά, το 1031, παρουσία του λαού και των ισχυρών Δανών κατακτητών, γίνεται ανακομιδή του σώματός του, το οποίο ανακαλύπτεται άφθορο και ευωδιάζον και τοποθετείται στο ναό του αγίου Κλήμεντα στο Nidaros (Trondheim). «Τα κόκκινα μάγουλά του ήταν σα να είχε μόλις κοιμηθεί», κατά τη σάγκα του αγίου Όλαφ (saga, λαϊκό έπος), ενώ, με απαίτηση της Δανής βασίλισσας Elgiva, τα μαλλιά του δοκιμάζονται με φωτιά, από την οποία βγαίνουν άθικτα (3). Έτσι, ένα μόλις χρόνο μετά το θάνατό του, αναγνωρίζεται ως άγιος από το λαό του.
Φαίνεται πως ο άγιος τιμήθηκε αμέσως και στην Αγγλία, εξαιτίας του Βρετανού επισκόπου Γκριμ (Γκρίμκελ). Στη χώρα του αναγορεύτηκε ταχύτατα σε κοσμαγάπητο άγιο και ήρωα. Το Nidaros (Trondheim), όπου βρισκόταν ο τάφος του, έγινε μεγάλο προσκύνημα. Εικόνες και ναοί προς τιμήν του εντοπίζονται όχι μόνο στη Νορβηγία, αλλά και σε άλλες χώρες, όπως η Ρωσία (Νόβγκοροντ), η Πολωνία, η Εσθονία (Ταλίν) κ.λ.π., ενώ παρεκκλήσι αφιερωμένο σ’ αυτόν υπήρχε και στην Κωνσταντινούπολη (τόπος λατρείας των ορθόδοξων Βαράγγων στρατιωτών). Το όνομά του διαδόθηκε πολύ στη Νορβηγία ως βαφτιστικό όνομα, ενώ, λόγω των πολλών θαυμάτων του, δόθηκε και σε ένα βότανο με θεραπευτικές ιδιότητες. Η ημέρα της μνήμης του (29 Ιουλίου) εορτάζεται από το νορβηγικό λαό με διάφορα έθιμα, με χορό, φωτιά και ένα ιδιαίτερο γεύμα, που περιλαμβάνει μπύρα, ξινή κρέμα, χυλό και αλλαντικά. Η ανακομιδή του σώματός του, το 1031, εορτάζεται με μια μικρότερη γιορτή στις 3 Αυγούστου. Η 29 Ιουλίου, αφιερωμένη στον άγιο, είναι επίσης ημέρα εθνικής αργίας λαμπρά εορταζόμενης στα νησιά Φερόε (μεταξύ νορβηγικής θάλασσας και βόρειου Ατλαντικού), αλλά και ημέρα έναρξης των εργασιών του κοινοβουλίου.
Σύμφωνα με το μεσαιωνικό Ισλανδό ιστορικό Snorri Sturluson, το 1066, ο βασιλιάς της Νορβηγίας Χάραλντ Γ΄ (Harald ΙΙΙ), που ετοιμαζόταν να εισβάλει στην Αγγλία, ονειρεύτηκε ότι ήταν στο Trondheim και συναντήθηκε με τον άγιο Όλαφ εκεί. Ο άγιος προσπάθησε να τον αποτρέψει από την επίθεση, προειδοποιώντας τον ότι θα σκοτωθεί και θα κατασπαραχτεί από τους λύκους. ΟHarald was killed, in accordance with the prophecy of St. Olaf, at the Battles of Stamford Bridge in England. Harald αδιαφόρησε για την προφητεία και σκοτώθηκε κατά τις μάχες του Stamford Bridge στην Αγγλία. Έτσι ο άγιος Όλαφ, που όσο ζούσε προσπάθησε να κάνει το καλύτερο για το λαό του, έδωσε και μετά θάνατον ένα μήνυμα ενάντια στον ιμπεριαλισμό.
Όπως επισημαίνει σε κείμενό της η σύγχρονη ορθόδοξη νορβηγική κοινότητα στο Helsfyr (4), ο άγιος Όλαφ δεν ήταν ένας ασκητής. Η ζωή του δεν ήταν ολόκληρη μια ζωή πίστης και αρετής. Έκανε λάθη. Συμμετείχε σε πολέμους, επέβαλε σκληρές ποινές σε ανθρώπους, δημιούργησε εχθρότητες. Επίσης η ζωή του κατέληξε σε μια αποτυχία, πράγμα που ίσως φανερώνει ότι δεν ευλογήθηκαν όλες οι πράξεις του. Έχασε το θρόνο του, εξορίστηκε, ηττήθηκε και σκοτώθηκε στη μάχη. Κι όμως αγαπήθηκε και τιμήθηκε ως άγιος και ήρωας. Η τιμή του ως αγίου δεν οφείλεται στις «υπηρεσίες του προς την Εκκλησία», αλλά στα θαύματά του. Αν πρόσφερε κάποιες υπηρεσίες στην Εκκλησία, δηλαδή στον εκχριστιανισμό της χώρας του, αυτό οφείλεται στην πίστη του και ήταν στην πραγματικότητα μια υπηρεσία προς το λαό του. Δεν είναι εύκολο να τον κρίνουμε. Δεν ξέρουμε πόσο είχε μετανιώσει για τις νεανικές πειρατικές επιχειρήσεις του, πώς προσευχόταν, σε ποια συνειδησιακή κατάσταση ευρισκόμενος –ίσως θλίψη– προσπαθούσε να επιβάλλει τη δικαιοσύνη, υποβάλλοντας σε σκληρές ποινές τους εξίσου σκληρούς παραβάτες των νόμων. Από πολιτική άποψη, τίποτα δεν του πρόσφερε ο εκχριστιανισμός. Αρχικά πολέμησε με χριστιανούς βασιλιάδες για να απελευθερώσει τη χώρα του από τη δανοσουηδική κυριαρχία. Και τελικά εκθρονίστηκε και σκοτώθηκε από τον Κανούτο, έναν επίσης χριστιανό βασιλιά.
Το 1164 (ενώ ήδη η Νορβηγία βρισκόταν στη σφαίρα της σχισματικής παπικής Εκκλησίας) ο άγιος Όλαφ ανακηρύχθηκε προστάτης άγιος της Νορβηγίας, ενώ το 1847 θεσπίστηκε παράσημο με το όνομά του από το βασιλιά της Σουηδίας και της Νορβηγίας Όσκαρ Α΄.
<>
